PUSS IN MASK

Aşk var. Ama aşk. Ayaklarının yeri bulamadığı Ya da ellerinin yüzeyi. Gerisi sadece hafif rüzgarlar Göğüs kafesi Kemiklerden metafora dönüşüp Metafor gerçeğe Kemikler gibi Tartışılmaz Dokunduğunda hissedilebilir Kalbini çevreleyen Yokluğu hep Bir ciğerini çıkarıp koyup Yaşamaya devam eder bir eksik Ve gerçek Baktığında görülebilir Hafif rüzgarlar Kimi sıcak kimi soğuk Ama aşk var Bir kere tattığın Uyuşukluk ve yangın Kıvranarak aranılacak.

Küçük anektod: Bir başka pazar günü de elimde şeftali, sap kısmı ve tabanından tutmuş çevirerek yiyordum. Bir an şeftalinin üzerindeki minik kurtçuğu gördüm. Şeftaliyi çevirme yönümün tersine hızla sürünerek kaçmaya çalışıyordu. Çığlık atarak elimdeki şeftaliyi attım ve sonra o minik kurtçuğun can havliyle benden kaçışına gülmeye başladım. Uzun süre şeftali yiyemedim. Hep hatırlayıp gülümserim.

Hayat devam ediyor. Neden? Eğer etmeseydi, bu ücra yerde tango yapma fırsatını asla bulamazdık, hem de bir pazartesi öğleden sonra. Ne kadar realist davranırsak davranalım, beşinci tekiladan sonra fantazilere ne kadar kızarsak kızalım, onlar umutlarımız, görülerimiz, anlama şeklimiz. Tango yaparak hayatta kalıyoruz, gerçeklik ile hayal dünyamız arasında. Zarif adımlar ve küçük dokunuşlarla. Yaşadığımız her şeyi kendi hayal gücümüzle yoğurup tutuyoruz. Sonrasında kendileri şekilleniyor. Çamura hayat geliyor. Bir düşünsene, o çamuru sen de görebilseydin. Dokunabilseydin hatta. Daha fazla tekillik kalmazdı. Sen ve ben zamirlerini atardık lugatımızdan. Anlar çok kalıcı hissettiriyorlar oysa. Çok gerçek, oturduğun sandalye kadar. Sonraysa hatırlayamacak kadar hayali, küçük ayrıntıları bile. Hatırlamaya değer olanlar onlardır. O aşık olduğun kışta oturduğun iskele, üşüdüğünde omzuna örtülen yeşil parka, asla unutmam sandığın adamın yanağındaki ben. Asla değişmiyormuş M Kuramı'na göre. Gerçeklik algımız olan zaman (düz bir patika gibi) dördüncü boyuta atıldığında yalnızca bir daireye indirgendiği an, hiçbir şey. Değişmiyor. Sen yalnızca o dairenin içinde dönmeye devam ediyorsun. Her seferinde aynı seçimleri yapıyorsun. Beyoğlundaki o ücra kafede uzun uzun düşünüp yine sıcak şarap söylüyorsun mesela. Çünkü dışarısı soğuk. Aslında, içerisi de. Hayat devam ediyor nitekim, mevsim yine yaza kavuşacak. İçeride de.

Hayatta bazı anları, oldukları gibi öylece bırakma cesaretine sahip olmak isterdim. Karşımdaki görüntüyü ezberleyip, kokusunu içime çekip, bırakmak. Eski sokaklarda elele dolaştığımız, deniz kenarındaki kayalıklarda kucağına yatıp saatlerce sohbet ettiğimiz, yürürken içerideki mekandan caz müzik çaldığında durup dans ettiğimiz, öpüştüğümüz anları, öylece. Zaman geçip anları tükettikçe ve kendini, bir zamanlar bulutlar üstünde hissettiren hislerin yokolup yerini seni yerçekimi yönünde ezen hislere bırakınca, bunların hiç birini hatırlayamıyorsun. En acısı bu. Hayatım boyunca yapmadığım şeylerin pişmanlığıyla yaşamaktansa yaptıklarımın pişmanlığını yaşamayı tercih ettim. Fakat şimdi geri dönüp baktığımda sabahın ilk ışıklarında vedalaşıp otobüse binip, yorgunluktan başımı cama yaslayıp gülümseyerek uyukladığım o anda bırakmak isterdim. Çünkü, bir keresinde babasını beyin kanserinden kaybeden yakın bir arkadaşım ağlarken bana en çok üzüldüğü şeyi anlatmıştı; "Birlikte çok güzel anılarımız vardı ve beni çok severdi. Bana prensesim derdi, iki goldenımızla oynarken çok eğlenirdi. Hayat doluydu. Ona sarılarak uyumayı çok severdim. Ama şu an onu hatırlamaya çalıştığımda yalnızca onu hastalığının son aşamalarında yatarken ve uyanık olduğu zamanlarda etrafa boş boş bakarken hatırlıyorum. Bana baktığında beni tanımadığını bakışlarında görebiliyordum. Bu o kadar acı verici ki..." İşte biraz böyle.

Yani bakmamalı gözlerin böyle uzak böyle soğuk böyle sevgisiz hatta hiç sevilmemiş, gibi. Çünkü sevdim biliyorsun. Sadece bazı hikayeler bazı insanlar gibi hep eksik.

Sen-…

Hayaller yeniden sızmış pencerenden. Orada oturan Nephilim değil mi? Görmeyeli uzun zaman oldu. Karşıda uzanan da yanındaykenki melodileri hiç unutmadığın aslan. Dile dökülemez, ama duyduğun an hatırlanır. Çocukluk hatıraları gibi. Köydeki bakıcının evinin damında, kendi elleriyle hazırladığı yoğun tuzlu salça tadı kelebek etkisi yaratır. Civcivler gelir çünkü sonrasında, yumurtadan çıkışını izlediğin. Tık tık tık. O minicik kabuğu kırıp neredeyse özgür olabileceğine inandığın civcivler. Ya da artık "neredeyse özgür" diye nitelendirdiğin. Çünkü Camus'u hatırlıyorsun. Hiçbir zaman Peter Pan kadar özgür olamayacağını biliyorsun. Çünkü kaybedecek şeylerinin olmasını seçtin. Kaybedecek şeyler daima kalmalı.

Kale kapılarını indirdin mi? Tüm suretlerinin aynı olduğu krallığının Dışarıda ve içeride bıraktığın senleri barındıran kalenin kapılarını. 
 Uzandığın ipek çarşaflarından saçlarını sarkıtmış Oynarken Üzerinde gelişi güzel bir örtü Çıplak teninde üşüme etkisi yaratmış, Kapılarının dışındaki evsizler gerçekten üşürken… ve bu krallıkta ateş bile özlem unsuru Kale kapıların diyorum. 
 İçeride gülümsemelere mahkum edilmiş suretinin Gece yatarken makyajını temizlediğinde aynada gördüğü, dışarıda kir içindeki yüzlerini kaldırım taşlarına dayayanlar değilse… Sen kendinden eksilterek sen olmaya devam et Zindanlar hınca hınç dolu. 
 Ama ansızın bir soğuk acı geçiyor ise tam göğüs boşluğundan ya da gözlerin uzaklardaki bir yıldıza takılıyor ve hala hayal kuruyorsan Kale kapıların… Herkesi içeri almanın Herkes, sen olmanın vakti gelmedi mi?

İçeride bir yerlerde olduğunu biliyorum. O cümleleri hala kurabildiğini de.

Mad Men

Tırnaklarıma benzediğimi hissediyorum. Kulağa biraz garip gelebilir, ama öyle. Uzattığım, törpüleyip güzelce oje sürdüğüm halde çatlaklar. Ojelerim bunu kapatıyor yalnızca. Kendimin üstünü örtüyorum. Daha güzel ve daha mutlu görünen tavırlarla örtüyorum, bastırıyorum, baskılıyorum. Ama çatlaklar baki ve varlığını iliklerime kadar hissediyorum. Kesmeye cesaretim yok. Köklerime yakın bir yerden kırılıp, iyileşene kadar amansızca canımın yanacağı günü bekliyorum, farkındayım.

İçerideki her şey sükut bulmuş Direnmeye gerek yok Aynadaki aksinden kaçmana da Bu istikrarlı bir düşüş

"Zihin tek gerçekliğimizdir." Böyle demiş çok sevdiğim bir adam. Limitler, sınırlar, benlikler... Beş duyu organımız ya da. Hiçbiri değil. Herşeyin bir rüya olduğunu koku duyusu almadığımız için biliyoruz. Gerçek değil; çünkü koklayamıyoruz. Ya daha fazlası varsa? Asıl gerçeklik? Ya bu da gerçek değilse. Ya topaç dönüp duruyorsa, durmayacaksa? Böyle anlıyorduk değil mi? "Düşünüyorum, öyleyse varım. Ama ben daha fazla varolmak istemiyorum." Bir halüsinasyonda bile ellerimde tutamıyorsam istediklerimi... Daha fazla varolmanın ne anlamı var? Kime göre deliyiz, kime göre delirdik? Biz ne zaman... Yalnız kalmak bizi delirtir mi? Yalnız kalmak istemek bizi deli mi yapar? Delilik nedir? Mutlu olmak delilik midir mesela? Amansızca uğraşlar... Kendimizi stabilize etmek uğruna. Mutlu bir hayat. Standart bir ritim. Bizi delirtiyorlar. Aynı yemeği yiyip aynı gömleği giyip aynı hayalleri kurmamızı istiyorlar. Bir araba iki çocuk, mutlu bir evlilik. Bunu istememek delilik mi? "Sensiz gitmem Mac." Eğer buranın bir çıkışı varsa, bu zindanların, bu kalenin, bu şehrin; seni almadan gitmem.

Sherlock