#AngBatangYagit.

3rd Year ako nun, engineering not to mention the major, nang may nagustuhan akong isang candidate sa pageant. Unang kita ko palang sa kanya, nagandahan na talaga ako. Lalo na nung rumampa na sya wearing her swimwear. Kahit kalayuan ang tayo ko sa kinalalagyan nya, namasdan ko pa rin yung kabuuan nya. Sexy. Maganda. Magaling rumampa.

That moment nasabi ko sa sarili ko… Crush ko na to.

Medyo malandi ba? or masyado bang mabilis? Ewan ko din, suddenly naramdaman ko kaagad. Crush at first site ata.

Kinabukasan kinuwento ko kaagad ang bawat detalye sa mga kaibigan ko. ” Pare nanuod ga kayo ng pageant? Nakita nyo ga si ganito? Ganda nya no? Syet, galing rarampa diga? Sobrang sexy. May maganda pa rin pala sa ating major no?” 

Dun palang alam na nila ang gusto kong iparating. Crush ko si ate.

After ng pagkwkwento ko. Biglang nagkatracking device si ate. Nagkaroon kaagad ako ng mga human radars mula sa mga kaklase ko. Papasok palang sya o aakyat, alam ko na kaagad. Yung lokasyon nya, kung nasaan sya, kung anong ginagawa nya. Alam ko na kaagad.

Torpe ako. Pero sa pagkakataong ito pinangalandakan kong crush ko sya. Humahanga ako. At di ko yun sinekreto. Hanggang sa nalaman na rin nya. Dahil inamin ko sa kanya.

Nagkachat. Nagkakita. Nagkasama. Nagkamabutihan. Nagkadebelopan. 

Mahirap mang aminin, pero in the end of this story. Naging kami. And we're looking forward to infinity.

Sa totoo lang, wala sa plano ang maging kami. Hindi ko yun inisip. Hindi ko rin pinangarap dahil in the first place kala ko imposible. Sabi ko masaya na akong nakikita ko sa bawat araw. Masaya na akong tinitingnan sya sa malayo. Binabati sya at kinakamusta. Pero anong magagawa ko. Sinurpresa ako ng buhay.  Yung akala kong imposible nuon, nangyari at nangyayari na ngayon.