TrendyTampa

Vermits we volgende week afzakken naar Fort Lauderdale, daar nog 9 dagen zullen verblijven om dan terug huiswaarts te keren vanuit Miami, zal dit waarschijnlijk mijn laatste artikel zijn op deze blog. Met veel tegenzin keer ik terug naar Belgenland. Ik zal er heel wat missen. Dingen die ik hier leren kennen en appreciëren heb, Amerikaanse habits die ik helaas niet meer zal te zien krijgen. Ik ben in de ban geraakt van het leven in de US en meer bepaald in Tampa, een stad waar gewoon geleefd en gewerkt wordt. Door hier zo lang te vertoeven, voelde ik me reeds half Amerikaanse. Ik proefde van de Amerikaanse cultuur en omarmde ze. Een gemiddelde Amerikaan stelt een aantal voor hem belangrijke waarden en gewoontes voorop:

VRIENDELIJKHEID Wat mij vooral zal bij blijven is dat de mensen hier ontzettend vriendelijk zijn; iedereen zegt altijd goeiedag, altijd en overal, ook al kent men je niet. Het is eerder een teken van “hallo, ik zie dat alles ok is met je”. Het is zo fijn als iemand je vriendelijk aanspreekt, dat een mens er vanbinnen intens gelukkig van wordt. Het principe “vriendelijk zijn kost niets” wordt hier graag toegepast. Daardoor krijg ik ook de indruk dat mensen hier “happier” zijn dan bij ons. Mensen klampen je aan in de supermarkt en vragen je om advies of doen een babbel met je. Zalig ! Er is echter een uitzondering: de gemiddelde Amerikaan maakt zich enorm druk in het verkeer. Met hun grote gedrochten zouden ze je bijna plat willen walsen als je niet snel genoeg vertrekt wanneer het verkeerslicht op groen springt. Ze ritsen hier ook nooit; niemand komt er tussen. Een toeter is onontbeerlijk aan hun grote zeepkisten en als ze hun deuren vergrendelen, geeft dit telkens een “teut-teut” zodat ik in het begin telkens schrok omdat ik dacht dat het getoeter op mij gemunt was. Maar je wordt dit gewoon en op de lange duur raak je gewend aan alles, zelfs aan het slechte rijgedrag van de Amerikaan.

EERLIJKHEID Tijdens mijn verblijf, werd ik aangenaam verrast door de eerlijkheid van de Amerikaan. Je weet meteen wie je voor je hebt. Meestal draagt men hier zijn hart op de tong. Het is dikwijls alsof je de mensen al duizend jaar kent. Ze vinden het ook altijd super als ze iemand aanspreken die hen vertelt dat hij of zij uit Europa komt. Ze zijn soms misschien een beetje oppervlakkig en naïef maar dat maakt hen mooi. Eerlijk zijn ze ook in hun job en hun verdiensten. Als je een babbel doet en je zou even doorvragen, weet je al gauw hoeveel men verdient. Maar eerlijkheid is ook “vertellen aan iedereen hoe saai je job is en hoe mensonwaardig je behandeld wordt bij werkgever x”. Men is niet verlegen om een eerlijke review te schrijven over het bedrijf waar men werkt; reviews met daarin quotes als “stom bedrijf, je kan niet doorgroeien, slechte sfeer, goed voor een eerste job,…” enz. De twee beste bedrijven waar je in Tampa kan werken is Johnson & Johnson en Florida Hospital.

EFFICIËNTIE: het is algemeen geweten dat het dikwijls de Amerikanen zijn die als eersten met innovatieve, creatieve en meestal efficiënte oplossingen komen aandraven. Wel, het ophalen van het vuilnis is er daarvan alvast een. Geen mannetjes die stomweg achter een stinkende vuilniskar aanlopen en die dan nog wel spieren moeten hebben ook. Geen vuilnis dat op straat belandt omdat de vuilniszakken die van gerecycleerd materiaal gemaakt zijn, scheuren. Geen diertjes die zitten te krabbelen aan de op straat staande vuilniszakken wachtend op het moment dat ze opgehaald worden. Neen, hier rijden er verschillende vuilniswagens rond met een heftruck aan de zijkant van de vrachtwagen. Elk gezin beschikt over een groene (recycling) en een blauwe (trash) vuilnisbak. Glas en karton horen tot de groene vuilnisbak (logisch, toch ?). Het principe is simpel: “plaats de 2 vuilnisbakken op de juiste manier aan de straatkant, de vuilniskar rijdt tot aan de bakken en met een automatisch heftrucksysteem wordt de vuilnisbak in de vuilniswagen gekieperd”. Elke week wordt het vuilnis hier opgehaald maar dat zal te maken hebben met de warmte. Bij ons gebeurt dit slechts om de 14 dagen met als gevolg dat wanneer het toch al eens warm is, er maden uit de vuilniszakken kruipen. Een ander efficiënt gebeuren is het toebedelen van de post. Er rijden grappige kleine postwagentjes rond, het stuur aan de linkerkant, het openstaande deurtje aan de rechterkant zodat de post gemakkelijk in de brievenbussen kan worden gedeponeerd. Uiteraard wordt er op toegezien dat de brievenbus aan de rand van de straat wordt geplaatst. Dit principe wordt enkel toegepast in de rustige buurten, nooit op drukke brede boulevards. En dan nog iets over de verkeersregels. Die zijn hier veel simpeler. Geen voorrang van rechts. Wat een verschil ! Wie rechts wil afslaan aan een verkeerslicht, mag dit doen zelfs al is het rood. En wanneer je aan een kruispunt staat waar aan elke hoek een stopbord staat, geldt het principe “first come, first go”. Eén uitzondering op het begrip “efficiëntie” is de wachtrij aan de kassa bij Walmart. Er was altijd wel iets dat de wachtrij alsmaar langer maakte: het betaalautomaat werkt niet altijd bij deze megastore (is het nu swipen met je kaart of sliden, is het een debet- of creditkaart, en natuurlijk probeert een Amerikaan al zijn kaarten als de gebruikte kaart niet werkt), de coupons zijn hier enorm geliefd maar pas op het einde van de rekening en nadat alles reeds in zakjes werd gestopt, moet er gecontroleerd worden of de betreffende producten waarvoor korting kan worden gegeven, wel degelijk aangekocht worden en hup, alle zakjes eens openen en checken, ook de coupon wordt grondig gelezen door de kassierster.  En dan nog de controle op “mag jij wel alcohol kopen ?”. Ik ben 45 jaar oud en telkens ik wat bier of wijn koop, vragen ze mijn ID. Ik vroeg eens aan een kassierster op wat men zich baseert om het ID te vragen. Ze antwoordde mij: “in het geval we denken dat je er jonger dan 40 uitziet”. Deu-eu !! Vanaf wanneer mag je dan alcohol kopen ? Vanaf je 65 als je er al zo uitziet ? Neen, efficiëntie én logica aan de kassa bij Walmart, is ver te zoeken.

OTHER AMERICAN TYPICAL BEHAVIOUR Ze praten veel te luid :-) Ze koken niet of zelden. Ze zijn super hygiënisch; zo vind je aan de ingang van supermarkten altijd bacteriewerende tissues die je kan gebruiken om het handvat van je karretje te reinigen en ook in pretparken vind je verdeelautomaten. Men hoest hier niet in de hand maar in de plooi van je arm. Een groot probleem is hier het gebruik van de Smartphone/I-phone. Geïnviteerde Amerikanen zullen gedurende het “texten” binnen vallen en de conversaties liggen geregeld stil omdat er getext/geFB’d of wat dan ook moet worden. Op restaurant zie je meer koppeltjes naast elkaar zitten om te texten of te FB’n dan dat ze werkelijk praten met elkaar. Je zou zelfs durven denken dat ze communiceren met elkaar via de smartphone. Wat hun werk betreft…. Ze werken meer (en langer) en hebben slechts 1 à 2 weken verlof per jaar. Op zondag gaat men massaal shoppen niet alleen in de supermarkten maar vooral in de gigantische shoppingmalls en zeker op momenten dat het ietsje kouder is. Winkels zijn hier open van 8u tot 22u, 7 dagen op 7. Super handig; je kan dus rustig in het weekend of op een avond je boodschappen doen. En dan nog even een extra service vermelden: bij regenweer staan er aan de ingang van de supermarkt zakjes ter beschikking; “Rainy Day Bag for your wet umbrella”. Service boven alles !

De gemiddelde “resident of Tampa” houdt van zijn

EVENTS Amerikanen hechten veel belang aan specifieke (feest)dagen. Zo hebben we Halloween en Thanksgiving meegemaakt. We zijn het holiday season ingestapt met daarop volgend de zogenaamde koopjesdagen Black Friday, Super Sunday en Cyber Monday. We hebben Christmas en New Year kunnen vieren met Amerikaanse vrienden. In Tampa werden de Gasparillafeesten gehouden voor de 101ste keer en we bezochten ook de Florida State Fair, de grootste kermis van Florida. En ja, zelfs Valentine Day wordt uitbundig gevierd. En daar tussenin was er ook nog eens Presidents’ day. We hebben de Super Bowl hype meegemaakt en de uitreiking van de Oscars life kunnen volgen via ons grote TV-scherm. Ondertussen zien we hier ook nog Super Tuesday passeren. Een belangrijke dag in het kader van de presidentsverkiezingen; volgens de opinieleiders ziet het er goed uit voor de republikein Trump (ondanks alle heisa die hierrond ontstaan is), voor wat betreft de democraten zou Hillary Clinton een voorsprong hebben op Bernie Sanders. (en ik schreef dit artikel op maandag zodat we nu de uitslag reeds kennen; de opinieleiders hadden het bij het rechte eind !)

SUNNY STATE Natuurlijk vertoefde ik op een plek waar de zon altijd schijnt en dat maakt je natuurlijk ook altijd blij gezind. Opstaan met de zon en gaan slapen met de zon. Ik sta ervan versteld wat het met je doet als je altijd de zon op zak hebt. Je voelt je goed, vol energie en je bent bereid er een topdag van te maken. Misschien moet ik dit ook wel in rekening brengen van het feit dat de mensen hier “happier” zijn.

In Tampa wordt elk jaar erg veel aandacht besteed aan “Gasparilla”. Het Gasparillaseizoen loopt van eind januari tot begin maart. Het “Gasparilla Pirate Festival” is daarvan het belangrijkste event. Elk jaar wordt de legende van José Gaspar herdacht en gevierd en dit sinds 1904. José Gaspar is een mythishe figuur, een Spaans piraat die de stad Tampa invalt en bezet. Het gaat hier eerder over “a friendly invasion” dan over een boosaardige attack. De invasie wordt volledig in scène gezet; de piraat vaart met zijn gigantisch schip samen met honderden kleinere zeilboten van Tampa Bay naar Downtown Tampa, meert aan en vraagt aan de burgemeester de sleutel van de stad. De burgemeester geeft zich over en de piraten vieren de overwinning met een parade doorheen de “veroverde” stad.

Bron foto: http://www.bradenton.com/entertainment/ent-columns-blogs/marty-clear/article56899048.html

Vorig jaar werd de 100ste editie gehouden. De parade is het hoogtepunt van de Gasparillafeesten. Ongeveer 10 000 figuranten nemen deel aan de parade en elk jaar komen er zo’n 150 000 bezoekers op af (sommige bronnen spreken zelfs van een gemiddelde van 300 000 deelnemers en bezoekers). Je kan het vergelijken met onze althans veel kleinere Aalsterse carnavalstoet maar hier in Tampa is er maar 1 thema; “piraterij”. Iedereen, klein en groot, verkleedt zich in een piraat en vanop de immens grote nagemaakte piratenschepen wordt er met “beads” gegooid (kralen). De best verklede piraat wordt de meeste beads toegeworpen. Het thema wordt ook doorgetrokken in reclames binnen de verschillende media, bedrijven gebruiken het thema om specifieke producten aan te bieden en andere organisaties zoals scholen en universiteiten gaan mee op in dit evenement door zelf ook feestjes en wedstrijden te organiseren. Ook de man in de straat doet mee. Mensen versieren hun huizen en hun tuin met alles wat een piraat draagt; hoeden, zwaarden, specifieke klederdracht en natuurlijk de beads.

Het event wordt gekenmerkt als “non-alcoholic”. De burgemeester van Tampa vindt dit erg belangrijk omdat er heel wat kinderen betrokken worden in het Gasparillagebeuren. Het moet een vredelievende optocht zijn en het moet dat ook blijven de ganse dag lang (dit in tegenstelling tot onze carnaval). Politie is alom vertegenwoordigd; je mag enkel alcohol drinken tijdens de parade binnen de daartoe voorziene ruimtes; je wordt meteen beboet als je buiten deze locaties drinkt. Een andere reden waarom er geen alcohol mag gedronken worden is dat er heel wat plastic bekers terecht komen in het water; dit geldt ook voor de beads. De Amerikaan die deelneemt aan de parade houdt zich over het algemeen aan deze regels. Geen drinkebroers, geen vechtpartijen, geen milieuaanrandingen.

Dat de Super Bowl een van de belangrijkste gebeurtenissen is in de US wist ik al maar dat de Amerikanen zo erg in de ban zijn van het Super Bowl fenomeen kon ik tot dusver niet inschatten. Het zat er al een aantal weken aan te komen, dat kon je merken aan de berichtgevingen op TV. We waren al meteen fan van de plaatselijke Buccaneers van Tampa maar binnen de NFL (National Football League) waren onze Buccaneers al snel uitgeschakeld. Sinds we hier vertoeven konden we elke match wel volgen; het Raymond James Stadium hier in de buurt zat elke zondag stampvol. Iedere echte “Tampaniaan” kocht trouw elke week zijn tickets om de matchen van zijn geliefde ploeg, de Buccaneers, life te kunnen volgen. Vele gezinnen trokken op zondagochtend naar het gigantische stadium om daar een volledige dag door te brengen, picknick op zak. Maar het mocht niet baten; ondanks de aanwezigheid van de vele fans konden de Buccaneers niet doorstoten tot de finale. Die werd uiteindelijk gespeeld in California – Santa Clara; de wedstrijd ging tussen the Panthers (Carolina) vs. The Broncos (Denver). Het Levi’s stadium van Santa Clara is “solar powered” en heeft een “groen dak”. Dit nieuwe NFL stadium heeft een LEED gold certificaat gekregen omdat het voldoende energie kan produceren om de wedstrijden op “net-zero energy”-basis te laten uitkomen.

Omdat we ons toch al wat Amerikaan voelen, hebben we ons op zondag 7 februari voor de TV geplant om de match met nieuwsgierige ogen te volgen. Eigenlijk was het één grote show. De opening werd gegeven door Lady Gaga met de National Anthem; ze was gehuld in een Gucci-glitterpak. Impressionant en grotesk zoals het hoort in Amerika. De match zelf was voor ons een rommeltje omdat we de specifieke “ American football”-regels hier niet echt kennen. Wat we wel zagen was dat de Broncos al gauw de leiding namen. Maar dat was voor ons nu niet echt belangrijk. Het “wow” effect zat eerder in de show en de commercials. Als je als ‘brand’ reclame wil maken tijdens de Super Bowl betaal je ongeveer 5 miljoen dollar voor 30 seconden. In de toplist van de beste commercials dit jaar staan o.a. Toyota, Doritos, T-mobile, Shock Top (bier), Pokémon20, TurboTax (met Anthony Hopkins), Mountain Dew Kickstart (Puppy Monkey Baby), Skittles (met Steven Tyler), Snickers (met Willem Dafoe), het emotionele reclamefilmpje van Jeep, KIA (met Christopher Walken), de 3 commercials van Budweiser (een met Helen Mirren, een ander waar het bier eerder als “not small, not sipped, not soft” wordt gekenmerkt en een derde emotioneel reclamefilmpje over een verloren puppy)… en ik kan zo nog even doorgaan met het omschrijven van de reclamespots. Elk jaar wordt er een wedstrijd gehouden voor de meest populaire Super Bowl commercial. Vooraleer men dit weet, gaan deze commercials eerst ‘viral’ en wordt er gekeken naar het aantal views. Pepsi Cola was dan weer een van de grootste sponsors geconcentreerd op de Super Bowl Halftime Show; het evenement wordt dan ook “Pepsi Super Bowl 50” genoemd (50ste editie). Voor de 4de keer in rij sponsort Pepsico deze show met optredens van Beyoncé, Coldplay en Bruno Mars. Pepsico heeft een 10-jarig sponsorcontract met de NFL afgesloten. De Super Bowl Halftime Show is samen met de introductie (Lady Gaga) het belangrijkste moment van het ganse evenement. De Amerikanen zijn dus niet alleen in de ban van het voetbal als spel maar kijken vooral uit naar het volledige spektakel. Ze aanschouwen het als een feest op zich. Ze laten een traan wanneer Lady Gaga het volkslied zingt, ze gaan volledig op in het spel en zitten geduldig te wachten op de Halftime Show. Nog even meegeven dat een ticketje om de match life mee te maken gemiddeld tussen 2500$ à 3000$ kost. En als we dit vergelijken met vorige edities is dit nog relatief “goedkoop”.

Vorige week (28/01/16) bezochten we het MOSI; Museum of Science & Industry. Het MOSI behoort tot een van de zovele mooie musea van Tampa. Het is vooral gericht naar leergierige kids tussen 7 en 12 maar ook volwassenen kunnen er nog heel wat leren. Alles draait rond wetenschap. Eye catchers zijn “fly a drone”, “ride in a driverless vehicle”, “3D print your future” en “code a robot”. Tevens zijn er verschillende thema’s te vinden in het museum. Zo is er het thema “mission moonbase” waar kinderen een idee krijgen van hoe een raketlancering eraan toe gaat, hoe het er binnenin de raket uitziet en hoe je met een moonwalker moet rijden op de maan. Alles is erg realistisch opgebouwd. Je ziet vanuit de ruimte onze aarde en je kan zelf ondervinden hoe het voelt om in een gewichtsloze omgeving te werken aan bepaalde materialen van de satellieten in de ruimte. Een ander thema dat aan bod kwam in het museum ging over de kracht van de natuur - “Conquer your fears !”; hoe ontstaan orkanen en tornado’s en hoe voelt het aan om je in zo’n gewelddadige storm te begeven (hurricane simulater). Wat is bliksem en donder, wat is statische elektriciteit, wat is een vulkaan,  wat moet je doen als er tornado alarm wordt aangekondigd,… In het MOSI worden ook veel tentoonstellingen gehouden;  dit keer ging het over de ontdekking van het menselijk lichaam – “The Amazing You”. Er wordt enorm veel interactie voor kinderen voorzien; de kids kunnen via schermen en reële situaties zelf actie ondernemen om bvb. een bodyscan te nemen en ze kunnen ook deelnemen aan quizzen over gezondheid, ziektes en geneeskunde. 

In het MOSI kan je ook een film bekijken in het IMAX DOME Theatre. Dit keer ging de film over de “Mysteries of the unseen world”; onwaarschijnlijke beelden in de verborgen dimensies van onze wereld, dat zich buiten ons normaal zicht bevindt. “Too small, too fast, to slow or invisible for the human eye”. De film onthulde de magische wereld met de hulp van moderne technologie zoals “time-lapse imagery”, high-speed camera’s en de tot wel 1 miljoen microscopisch verkleinde dingen (we zagen het effect van vertragingen en versnellingen in de natuur (bvb. wat is het vertraagd effect als een regendruppel neervalt), maar ook vergrotingen en verkleiningen tot het over nanotechnologie ging). Boeiend en impressionant zeker als je je in een IMAX bevindt  ! Wat ikzelf het leukste vond was de “Augmented Reality” ervaring. Hier kon je in close-up interactie verkrijgen met een dinosaurus. In samenwerking met the National Geopgraphic Society, kan het MOSI zijn gasten zee-, land- en luchtervaringen in Augmented Reality aanbieden. Het valt meteen op dat men ook  hier weer gewerkt heeft met heel wat co-creaties en sponsorships van grote organisaties. Ook de sectie waar het ging over 3D Priniting vond ik super interessant – “3D Printing, the Future”. Er werd duidelijk gemaakt wat de voordelen en tegelijkertijd de consequenties zijn van 3D printing. Je kon er 3D geprinte items vinden die van toepassing waren in de bouw, luchtvaart, mode en vooral geneeskunde (protheses).

Hyde Park is een kleine gezellige locatie in Tampa met hippe (prijzige) winkels en leuke bars. De buurt is fantastisch mooi, gelegen nabij de mooie Bayshore Boulevard. Vele retailers nemen de kans om hier met hun arty-farty ideeën neer te strijken. Je ziet hier dan ook heel veel ateliers waar DIY workshops worden georganiseerd of bars met een exotisch of zelfs Europees tintje (authentic Mexican food of Frans geïnspireerde keuken), je vindt het enkel hier. Uniciteit speelt hier een belangrijke rol. Ook vind je er mooie kunstgalerijen waar vernissages worden georganiseerd. Het valt op dat hier veel designwinkels floreren en er hun exclusieve producten promoten. Op de eerste zondag van de maand wordt er een “Fresh market” gehouden waar lokale producten worden verkocht. “In Tampa, people love local !” Men verwacht dat de buurt nog meer zal floreren; er zijn vele brands die hun intrek willen nemen in het hippe en coole Hyde Park. Mondaine. Zo kan je het ook wel noemen. Zeker aan de vele bezoekers merk je dat je zelf ook hip en fashionable moet zijn. Het valt op dat de mensen hier sjiek gekleed zijn, geld hebben en willen opvallen. Maar het stoort niet. En dat vind ik positief. Je ziet dat Hyde Park een plek is waar je kan thuis komen, afspreken met vrienden en misschien wordt het zelfs een toeristische trekpleister maar voorlopig blijft het een verborgen schat.

 Onlangs vond ik een interessant artikel in de Tampa Bay Times. Als ik me toch wil verdiepen in hoe mensen hier leven, dan is het wel goed te weten welke cijfers er zich achter de “Floridian population” bevinden. De totale populatie in Florida is fors gestegen; van 18,8 miljoen inwoners in 2010 naar 20,3 miljoen in 2015. Daarvan zijn er 365 700 nieuwe residenten; 130 000 komen van buiten de US, 30 000 waren baby’s. Het aantal mensen boven de 80 stijgt gestaag; Florida telt momenteel 1 054 000 oudjes en dat is ruim 100 000 meer dan in 2010. Florida telt meer dan 100 miljoen toeristen in 2015 (t.o.v. 87 miljoen in 2011). Een toegangsticket tot Disney World kostte in 2011 85$, nu is dat 105$.

“Minimum wage” (minimum uurloon) in Florida was 7,31$ in 2011 wat niet veel gestegen is want nu bedraagt het uurloon 8$. De werkloosheid is hier op 4 jaar tijd gestegen met 4% (van 5% in 2011 naar 9% in 2015). Het aantal bankruptcy filings in the US Middle District of Florida (incl. Tampa, Orlando and Jacksonville) was 66 620 in 2010 en is hervallen naar 36 240 (2014) wat zeker positief te noemen is. De gemiddelde prijs voor 1 gallon (ongeveer 4L) olie aan de pomp is nog steeds aan het zakken. In januari 2012 bedroeg die nog 3,30$, nu zitten we hier al aan 1,68$. Groot verschil dus en men verwacht dat de olieprijs nog zal dalen de komende maanden. Er wordt flink gebouwd in Florida. In 2010 waren er 38 680 nieuwe privéwoningen, in 2014 is dit aantal verdubbeld naar 84 000. Het aantal woningen dat door de deurwaarder moest verlaten worden is tevens gedaald met ruim meer dan de helft. Uit een enquête onder de geregistreerde stemgerechtigden in Pinellas en Hillsborough counties, blijkt dat 20% zich economisch beter voelt dan een jaar geleden, 20% slechter en 60% vindt dat men zich in dezelfde situatie bevindt. En dan nog enkele “hurricane” cijfers: in 2004 hebben 4 orkanen Florida neergehaald; ze kregen de naam Charley, Frances, Ivan en Jeanne. In 2005 hebben Dennis,  Katrina (!)  die bekend stond als een “Category 1-orkaan (vooraleer ze New Orleans bereikte), samen met Wilma biljoenen schade aangericht in Florida. Sindsdien zijn er hier geen spectaculaire totaal vernielende orkanen geweest. Vorige week was er een tornado alarm in Tampa. Het heeft flink gewaaid en hevig geregend en na 4u stormachtig weer was het 23°C in de zon in Tampa. Maar die nacht had de tornado wel schade aangericht in Sarasota en Manatee county met zelfs 2 doden (en dat is slechts 30km van Tampa). Deze tornado’s zijn echter niet te vergelijken met de orkanen van 10 jaar geleden. Men vindt dit hier ‘verbluffend’ en zelfs ‘verdacht’ dat er bijna geen orkanen meer voorkomen.

Bron: ABCnews - Jan 17, 2016 – Tornado Manatee County

Is Florida dé plek hier op aarde om te leven en te werken ?

Ja, zeker als je niet houdt van koude. Het heet niet voor niets de “sunny state”. Een groot voordeel om hier te wonen is dat je bijna elke dag opstaat met de zon. Je bent blij gemutst en minder depri. Je kan hier ook veel makkelijker plannen maken want… het is toch meestal lekker warm. Buiten feestje bouwen ? Yeah, ‘f course ! Het risico dat je huis wordt weggeblazen door een orkaan is dan weer een nadeel van dit subtropisch klimaat. Een ander nadeel aan té warm weer is dat de airco in sommige zaken zó hard staat, dat je er serieus ziek kan van worden.

Als je denkt dat het hier makkelijker is om te werken, dan denk je verkeerd. In een vorig artikel schreef ik al dat de mensen hier meer en langer werken. In tussentijd heb ik met heel wat mensen kunnen praten. Ze hebben véél minder verlofdagen en er wordt hier over het algemeen (afhankelijk van de branche) doorgewerkt in de weekends. Werkloosheidsuitkeringen en andere sociale tegemoetkomingen bestaan hier niet (denk maar aan het probleem rond de ziekteverzekering in de US). De pensioenregeling ziet er hier helemaal anders uit dan bij ons. Studenten moeten zwaar werken om hun studies te kunnen betalen. Ik ben bevriend geraakt met een jongen die al een diploma als piloot heeft behaald maar hier niet aan de bak komt omdat hij een minimum aantal miles moet gevlogen hebben en àls hij die dan al zou gevlogen hebben dan nog zal zijn loon erg laag zijn voor een keihard leven als piloot. Daarom studeert hij verder als accountant maar wel terwijl hij elke dag werkt in het Tampa museum of Art. ’s Nachts studeert hij in de plaatselijke bib. Dan is het heerlijk rustig, zegt hij. Zijn diploma behaalt hij volgens zijn eigen tempo en afhankelijk van het geld dat hij bij elkaar kan sparen. Er zijn heel veel studenten zoals hij die dus hun studies volgen via MOOC’s (Massive Open Online Courses). Hij bekijkt en bestudeert de lessen via de door de lector opgenomen video’s. Hij kan deze video’s ten alle tijde raadplegen. Deze manier van les volgen is echter duurder dan wanneer je fysiek aanwezig bent in de les.

Een nieuw jaar, een nieuwe trend ? Ook hier in Tampa verschenen er trendlijstjes voor 2016. Niet echt spectaculair te noemen en veelal gebaseerd op modetrends maar toch geef ik er graag een paar mee. Een van de blijvers is “the lob” of “the long bob hairstyle”; een “haircut du jour”, zoals ze het in mijn bron vermelden. Deze haarstijl had zijn hoogtepunt in 2014 en zal nog enige tijd “in de mode” zijn. Geen lang haar dus maar een korter geknipte, gemakkelijker in vorm te brengen coupe. Daartegenover staat dat “the man bun” onmiddellijk moet verdwijnen, en terecht vind ik. Als je achter zo’n “bunny” aanloopt, zou je je nog kunnen vergissen van geslacht als je “hem” met “haar” zou aanspreken. Een gênante situatie ! Zo’n mannelijke dot doet me ook denken aan een nomadenbestaan wat dan weer misschien het stoer zijn benadrukt en daardoor ook gegeerd wordt (of werd) bij het mansvolk (zie trend: “raw culture”).

Als we overgaan naar kledij van het jaar, dan denkt men hier dat “the 1990s vibe” met zijn  “knee socks, chunky shoes, oversized sweaters and flannel shirts” nog even zal mee gaan maar niet voor lang. Het blijft vooral een “teenage” modestijl en dus eerder gericht naar slechts 1 generatie. Wat zeker uit het straatbeeld moet geband worden, is “athleisure”; kledij die je draagt om te sporten. Het moet gedragen worden om te sporten, “NOT all the time”. En inderdaad, daar is iets van. Hier in Tampa valt het op dat heel veel vrouwen sportkledij dragen als ze buiten komen of aan het winkelen zijn. Je zou denken dat ze net gaan joggen zijn of gefitnest hebben, maar neen, hoor,... Ze trekken ’s morgens hun gemakkelijke outfit aan en lopen er de ganse dag mee rond. Een modetrend die men hier dus eigenlijk liever kwijt dan rijk is.

Wat hier zeker ook afgedaan heeft, zijn de tijdelijke juwelentattoos, meestal in goud- en zilverkleur. Men vindt ze goedkoop en waardeloos. Er is echter een ander juweeltje dat de trend zal maken in 2016 nl. “the ear jacket”, letterlijk vertaald het oorjasje. Het juweel kan er heel erg verfijnd uitzien waarbij de oorlel onderaan mooi gecoverd wordt door het ontwerp, daarnaast zijn er ear jackets die het ganse oor versieren.

Om te eindigen,…  geef ik nog 2 leukerds mee die ik hier wil vermelden. Een trend die hier blijkbaar erg in was maar die men nu echt wel kwijt wil, is een methode om zelf (tijdelijk) je lippen dikker te maken (“inflating your lips”).  Je kan dat doen door hard te zuigen op een borrelglaasje of je kan ook gebruik maken van een speciaal daartoe ontworpen “hulpstukje” (zie foto). Hoe je lippen er daarna uitzien ? Tja,… oordeel zelf maar… Als je’t mij vraagt,... goed gek die Amerikanen ! Je kan het natuurlijk ook anders bekijken… een facelift of een of andere plastische ingreep ondergaan is hier “in” en als je niet over het geld beschikt om je lippen operatief te laten behandelen, zoals dat hier dagelijkse kost is, dan is dit misschien een goedkope truck.

En dan de laatste trend: “pink hair”. Naar het schijnt werd dit hier een “trend” door de heisa die er ontstaan is tussen twee rivales die vochten om “their lover”, Blake Shelton.  In de kranten verschenen er artikels zoals deze: “Is Miranda Lambert Channeling Gwen Stefani With Her Newly-Dyed Pink Hair?” Uit dit alles zou “the pink hair” trend ontstaan zijn. Ook in het straatbeeld valt deze haarkleur af en toe op maar evenwel andere kleuren worden gebruikt. Geen echte trend te noemen dus maar eerder een opgeklopt vip-nieuwsje zonder meer.

Ik weet dat dit blogartikel niet veel inhoudt. Het gaat tenslotte over mode, iets wat wij zelfs niet categoriseren onder een trend. Toch wou ik dit publiceren omdat het tenslotte wel gaat over “behaviors” en de manier waarop een trend wordt aanvaard (en al dan niet gevolgd) of verworpen, ook al gaat het ‘maar’ om modetrends. Daarom nam ik de proef op de som; ik las het artikel en kon meteen een aantal vernoemde trends reflecteren naar wat ik zie downtown Tampa maar ook naar wat mij opvalt buiten de stad waar ik momenteel woon. Eigenlijk zou je hier een paar jaar moeten vertoeven om na te gaan wat nu écht een trend kan genoemd worden enerzijds of wat nu eerder slechts een hype of rage was anderzijds. Ik ben echter al heel erg blij dat ik de kans krijg om in een andere cultuur trends te spotten en te analyseren/bekritiseren ook al zal het maar voor een beperkte tijd zijn.

Vorige week bezochten we het Tampa Electric’s Manatee Viewing Center in Apollo Beach. Eigenlijk is het een elektriciteitscentrale. En nu zou je denken: “wat heeft dit nu te maken met de manatee ?” Laat me misschien eerst even uitleggen wat een manatee is. De letterlijke vertaling is “zeekoe” of “lamantijn”. Ze bestaan al meer dan 60 miljoen jaar en ze lijken op een dolfijn/walvis enerzijds omdat ze eveneens geregeld adem happen (om de 7 à 20 minuten) en aan het wateroppervlak komen zwemmen, anderzijds lijken ze op een koe (of zelfs olifant volgens sommige bronnen) omdat het zo’n logge dieren zijn. Manatees zijn zoogdieren en bovendien zijn het planteneters die de meeste tijd besteden aan het grazen in ondiepe wateren. Ze leven voornamelijk van zeegras en ze komen voor in de moerasachtige kustwateren van o.a. Noord- en Centraal-Amerika. Hoewel de manatee weinig natuurlijke vijanden heeft, is het een bedreigde diersoort (vooral door toedoen van de mens). Hun leefgebied is kleiner geworden en vele dieren worden gewond door de schroef van buitenboordmotoren of het inslikken van o.a. visdraad, vishaken en lood. Een manatee kan 1 jong per jaar baren (draagtijd = 1 jaar). Ze zijn uniek in hun soort en als je ze voor het eerst ziet denk je aan een gevaarlijk dier, maar in sé zijn het enorm lieve waterwezens. Ze kunnen tot 3 meter lang worden en halen een gewicht van ongeveer 540kg. De manatee beweegt zich heel traag en gebruikt hiervoor zijn staart en zijn twee “flippers”. Ze kunnen horen, zien (onderzoek zou zelfs aantonen dat ze ook kleuren kunnen onderscheiden) en produceren een loeigeluid dat te vergelijken is met een koe. Manatees belanden dikwijls in de binnenwateren van Florida. Ze worden aangetrokken door het warme water van o.a. elektriciteitscentrales. In Apollo Beach heeft de plaatselijke elektriciteitscentrale een diervriendelijk initiatief genomen om de manatees de ruimte te geven die ze nodig hebben. Dit centrum werd opgezet om aan te tonen dat deze dieren dringend moeten beschermd worden. Het Manatee Viewing Center is bijzonder omdat je de dieren kan bekijken in hun natuurlijke habitat (dit in tegenstelling tot het bekijken van een manatee in een aquarium in de zoo). Vanop een houten loopbrug kan je de manatees gade slaan. Wij hadden een manatee gespot met haar baby. Ze kwamen geregeld adem happen en net als de dolfijn zwemt de babymanatee vlak naast de moedermanatee. Het manateecentrum wordt veel bezocht door schoolgaande kinderen. Er worden rondleidingen georganiseerd en er valt nog meer te beleven dan alleen het spotten van een manatee. Zo kan je er ook een vlindertuin bezoeken waar uitleg wordt gegeven over hoe een tuin de natuur in evenwicht houdt, er is een “hurricane simulator” cabine en je kan een 3D souveniertje  in de vorm van een manatee printen. Tevens kan je er mooi wandelen in de natuur die Florida te bieden heeft (“Tidal Walkway Nature Trail”); je kan er heel wat (voor ons) eigenaardige maar wel typische fauna en flora ontdekken zoals nickerbeans, cabbage palms, buttonwood, marsh elders, mangroves, coin vines, sea grapes, raccoons, ibis, egrets, herons, american eagles, brown pelicans, snook, tarpon, mullet, cow-nosed rays, enz.; heel wat planten, bomen, vogels en vissen die voor ons misschien wel gekend zijn maar nooit gespot werden in een open natuurrijk gebied. En dan nog dit: Tampa Electric’s Manatee Viewing Center draagt duurzaamheid hoog in het vaandel. De parking is “bezaaid” met rijen zonnepanelen op palen. Aan elke zonnecelpaal wordt er uitleg gegeven over de functie en de ‘benefits’ ervan. Hier krijgen de zonnepanelen een meer toepasselijke naam nl. “solar trees”. Ook dit bewijst weer dat de Amerikanen heel verstandig omspringen met energie. Al eens nagedacht over het feit dat gans de US draait op 110V ipv 220V bij ons ?

Omdat het hier (nog steeds) 30°C is, hebben wij niet het gevoel ons in een kerstperiode te bevinden. Voor ons is het eerder zomertijd. Als je je echter buiten je huis begeeft, kan je de kerstversiering niet ontlopen. Vele Amerikanen versieren hun huis met kerstverlichting, opblaasbare kerst- en sneeuwmannen, ze planten kerstrozen buiten in de tuin, hangen gigantische kransen aan hun huis of zetten de “Nutcrackers” aan hun deur. Sommigen brengen subtiel wat kerstversiering aan hun huis wat dan eerder als stijlvol kan gedefinieerd worden, anderen overdrijven heel sterk in het versieren van hun huis zodat dit de drempel van het kitscherige overschrijdt.

In elk geval hielden wij het sober. In ons huisje hebben we wel kerstversiering aangebracht en de meeste creaties hebben we zelf (volledig of gedeeltelijk) in mekaar geknutseld en ik moet zeggen dat we nog nooit zo’n mooie kerstspulletjes gehad hebben. De DIY-trend heeft ons uiteindelijk te pakken gekregen !

Kerstmis in de US heeft net zoals bij ons een aantal “habits”. Zo zijn er veel hetzelfde bvb. het principe van een kerstboom (klein detail; hier wordt dikwijls de palmboom als kerstboom gebruikt), de kerststal, de kerstman, cadeautjes, kerstdiner,… Toch zijn er soms subtiele, soms immense verschillen in de ons bekende kerstgewoonten. Laat ons beginnen met simpele food differences: voor de kinderen zijn er de specifieke snoepjes in de vorm van een walking stick (zie foto hieronder) en de little man ginger cookies (waarvan Ferre er eentje maakte in zijn schooltje).

Als kerstdiner staat er opnieuw turkey op het menu. En als je ergens uit eten gaat gedurende de kerstperiode draagt iedere ober of medewerker een gekke kerstmuts. Ook in de winkels is het winkelpersoneel verkleed in Rudolf het rendier of draagt men een kerstattribuut op zijn kop. Zelfs de auto’s zijn versierd met het gewei van een rendier ! Daarnaast zijn er hier in Tampa heel wat andere kerstevenementen dan wat wij gewoon zijn. Bij ons draait het allemaal om de kerstmarkten en vele steden openen tijdelijk een schaatsbaan. Dat vind je hier dus ook. De schaatsbaan in Tampa Downtown is een erg bezochte trekpleister te meer omdat kinderen hier zelden sneeuw of ijs te zien krijgen. Schaatsen doe je hier dan ook in 30°C. Een klein verschilletje ! In sommige steden wordt er echte sneeuw aangeleverd waar de kinderen heel even kunnen genieten van de koude sneeuw in hun handen. Een andere kerstgewoonte is de boat parade in Tampa (The St. Johns Christmas Boat Parade is de oudste hier in de regio). Iedereen kent wel de grote jaarlijkse Macy’s parade in NYC en meestal gebeurt dit dus op het land. In Tampa echter neemt men het concept van “parade” over maar dan wel op het water. Alle boten zijn prachtig versierd met lichtjes en kerstversiering. ’s Avonds is dit een lust voor het oog ! Naar het schijnt, maar dat heb ik ook maar gewoon gelezen, zou de kersttijd de periode van “the return of the manatees” zijn. Voor de leken onder ons: een manatee is een zeekoe. Het zijn super lieve dieren en lijken enerzijds op een koe en anderzijds op een dolfijn. Je kan ze aaien onder water. Vele manatees geraken verstrikt in de schroeven van de boten. Daardoor zijn er hier enorm veel organisaties die het leven van de manatee willen beschermen. Last but not least mag ik ook niet vergeten dat kersttijd hier ook de tijd van “the most ugly christmas sweater party” is. Iedereen doet mee aan een soort wedstrijd om de lelijkste kerstsweater te kopen/maken en ermee te pronken en ik moet zeggen dat er een aantal bij zijn die echt niet om aan te zien zijn.

We wensen jullie een zalige kerst toe en een fantastisch nieuw jaar !

Op woensdag 16 december bezochten we het Glazer Children’s Museum in Tampa Downtown. Het museum is op kindermaat gemaakt wat ik ook effectief ondervonden heb door mijn hoofd te stoten in de brandweerkazerne. En dikke buil tot gevolg ! Maar ondanks dat, was het gewoonweg een geweldig concept voor kids tussen 3 en 12 ! Het is erg simpel; het museum leert de kinderen ontdekken, leren en spelen.Er zijn 3 niveaus in het museum. Op het gelijkvloers kunnen de kinderen ontdekken hoe het is kapitein te zijn van een sleepboot, hoe je zelf golven kan maken en het water in een welbepaalde richting kan laten stromen. Je leert er hoe een storm ontstaat en je kan zelf een zeilboot maken en een wedstrijdje houden wie er het eerst zal aankomen aan de Finish als je bootje gedreven wordt door de wind. Je kan zelf een cruiseschip besturen via een GPS in de kabine van je schip. Je moet goed de af te leggen weg volgen of je bent niet geslaagd als kapitein.

Op de eerste verdieping van het museum zijn er verschillende thema’s waarmee het kind kan kennis maken. Je hebt er verschillende ruimtes waar je een beroemd danser of schilder kan worden of zelfs een eigen kaleidoscoop kan maken (Art Smart & Art Lab). Je vindt er een sectie met de naam “Get Moving” waar je kind zich ten volle kan uitleven door o.a. te racen tegen een konijn of een vogel (Jump around, Race an animal or Climb a rock wall). Er is een communicatieplatform te vinden waar je een kind de verschillende manieren kan laten ontdekken om te communiceren met elkaar (media zoals radio, TV, krant en zelfs camerabeelden van het museum).  Je kon je eigen weerbericht maken, net alsof je in een echte studio te werk zou gaan. Je kon een afbeelding van jezelf in de krant laten verschijnen en je kon een eigen radiobericht inlezen.Er was een ruimte waar je in een “augmented reality-roes” je spel (doelpunten) kon manipuleren.

Wat erg in de smaak viel bij onze kleuter van 5 was het besturen van het vliegtuig. Via een scherm kon je je bestemming  kiezen, opstijgen en via beelden kon je het vliegtuig laten stijgen en dalen en zelfs laten landen.

We konden ook eens een kijkje nemen achter de schermen van een heus theater. Iemand kon het licht en geluid regelen terwijl je kleine koter een showke kon opvoeren al dan niet verkleed.

Je kon papieren vliegtuigen bouwen en ze door middel van aangestuurde lucht in een afgesloten ruimte laten vliegen. Je kon zelf je elektriciteit maken beseffend dat je door eigen inspanningen energie kan opwekken. Er stond een mooi huis waar je je eigen tuin kon aanleggen en je huis kon opknappen door een loodgieter, kraanbestuurder of tuinier te zijn.

In het museum is er een echte stad te ontdekken (Safety Village) waarin een supermarkt te vinden is (Publix), een brandweerkazerne (Firehouse), een dierenkliniek (Vet Clinic), een hospitaal, een heus café en pizzazaak én de Centrale Bank. Kinderen leren hoe het er aan toe gaat aan de kassa van de supermarkt door zelf de producten te scannen en ze zelf inzicht te laten krijgen in het rekenwerk, ze kunnen aan den lijve ondervinden wat er allemaal te zien is in een brandweerkazerne en hoe je een brandweerwagen moet besturen, hoe je mensen en dieren moet verzorgen en hoe het voelt om een ober of medewerker te zijn van een café of pizzazaak.

Elke sectie wordt onderbouwd door er educatieve boekjes te leggen rond elk thema of een bewegwijzering van wat er juist kan aangeleerd worden aan de kids. Er is nog een tweede niveau in het museum maar dit is eerder bestemd voor schoolse rondleidingen, het houden van een meeting (conference room) of voor het organiseren van een verjaardagsparty voor je kleine spruit. Kortom, we vertoefden er zeker 3u en nog altijd was onze Ferreman niet verveeld. Het was een leerrijke dag, zelfs voor volwassenen en het museum had zo’n mooie setting dat je soms zelfs over de details overkeek.

De meeste secties waren gesponsord door bestaande ketens of merken (zie Publix en “the construction section”), iets wat me deed denken aan ons Huis van de Toekomst in Vilvoorde (Living Tomorrow).

Tiki bars zijn erg geliefd in Florida. Ze doen je meestal denken aan een tropisch eiland. De met palmbladeren bedekte bar en zijn bijhorende gelijkaardig aangeklede parasolletjes zijn een handelsmerk van de Tiki bar. In de regio waar wij verblijven zijn de beste bars niet alleen gelegen aan de Golf van Mexico (St-Petersburg, Clearwater, Dunedine,…), er zijn ook pareltjes gelegen aan veel kleinere strandjes die het even goed doen en die zelfs nog een mooier zicht hebben op een of andere baai of haventje. Als die dan ook nog eens in de nabijheid van de Amerikaan zijn of haar werksite bevinden, is het ook geen wonder dat hier ’s middags veel geluncht wordt. Mensen nemen even de tijd en mijmeren relaxerend weg (me-time).

Wat me opviel is dat de lunchpauze aldus een belangrijk moment is waar tijd geen rol speelt. Hierbij vroeg ik me wel af hoe lang de lunchpauze eigenlijk wel mag duren ? Misschien haalt de Amerikaan, die zijn lunchtime op deze manier spendeert, zijn uren ’s avonds wel in of de dag erna ? Ik baseer me enkel op observaties. Als ik de werkuren van onze buren even analyseer dan zie ik dat de ene buur die een zelfstandig loodgieter is, ongelooflijk veel uren klopt. ’s Morgens vertrekt hij heel vroeg en hij komt pas heel laat thuis, ook op zaterdag. De vrouw van de loodgieter is een bankbediende. Zij vertrekt op een normaal uur (rond 8u30) en rijdt amper 500m mét de auto om naar haar werk te gaan. Je zou dit evengoed te voet of met de fiets kunnen doen maar zo zijn Amerikanen niet. ’s Middags komt ze naar huis om te lunchen, waarna ze terug vertrekt en op een normaal uur thuis komt (17u). De buur van de loodgieter werkt bijlange zo veel niet. Soms vertrekt hij helemaal niet ’s morgens en als hij al vertrekt naar zijn werk, dan is hij heel snel terug thuis. In eerste instantie zou je denken, wat een luxepaardje hij wel is maar naar ik vernomen heb is Amerika erg flexibel in het toestaan van thuiswerk. Dus dit zou wel eens de reden kunnen zijn van deze man zijn onregelmatige werkuren. Op het eerste zicht denk ik dus dat de Amerikanen gemiddeld meer uren werken dan wij, Europeanen. Een ander voorbeeld dat dit aantoont zijn de door mij geobserveerde arbeiders die hier in de buurt wegeniswerken uitvoeren. Het is zware arbeid rekening houdend met de hitte die we hier de laatste weken hebben gehad. Deze arbeiders werken 7 op 7, dus ook op zondag. Van een siësta is er geen sprake ook al lopen de temperaturen hier hoog op. Ook ’s nachts wordt er doorgewerkt. Waarschijnlijk hebben de deadlines hier ook mee te maken. Ik sprak laatst met een dame die in een private Kindergarten/Preschool werkt. Ze heeft slechts 1 week verlof op een gans jaar. De gemiddelde Amerikaan werkt niet alleen meer maar ook langer (1 op 4 Amerikanen werkt na zijn 65ste). Het sociaal zekerheidssysteem ziet er hier heel anders uit dan in Europa en dus moeten vele Amerikaanse burgers zelf sparen voor hun oude dag. Maar ondanks het feit dat er meer uren geklopt worden, merk je dat er toch tijd wordt genomen om uitgebreid te lunchen. Terwijl wij ’s middags rap-rap onze boterhammetjes opeten, zijn ze hier iets meer relaxed. Het weer kan hier misschien ook mee te maken hebben ? Maar ik ben afgeweken van mijn onderwerp, de Tiki bars in Tampa Bay. Ik heb ondertussen een aantal leuke bars bezocht in Tampa, weliswaar overdag, vandaar ook mijn bevindingen over de uitgebreide lunchpauzes van de werkende Amerikaan hier in Tampa. De beste Tiki Bar die ik tot hiertoe bezocht heb is The Getaway; great service, good food and a lot of different alcoholic and non-alcoholic drinks. Je kan onder de wuivende palmbomen zitten met je voeten in het zachte witte strand of je kan onder het Tahitiaans overdekte palenhuis zitten. Ook werd er aan de kids gedacht: er is buitenspeelgoed en een hangmat. Je hebt zicht op een kleine aanlegplaats waar mooie jachten aankomen en terug vertrekken voor een daguitstap. Het zicht is prachtig; de natuur zoals Florida ze te bieden heeft. The Getaway heeft ook zijn eigen manier om aan marketing te doen; wat ze er ook op tafel zetten, alles wordt gelabeld met hun eigen logo en huisstijl. Ze zorgen voor entertainment op zaterdag en zondag door geregeld bands te laten optreden. Als er dus een trend is die je aan deze bar kan koppelen, is het wel “experience” in al zijn betekenissen.

Omdat vissen hier een van de meest beoefende hobby’s is en ik dus ook altijd op zoek ben naar lekkere verse vis, was ik maar al te blij een viswinkel (Seafood market) te vinden naast The Gateway. Eigenlijk was het tevens de bedoeling de Tiki bar van I.C. SHarks Waterfront te bezoeken; je kan hier spreken van een concept store nl. een viswinkel met daaraan gekoppeld een Tiki bar. Spijtig genoeg was de Tiki bar ‘temporaly closed’.

Een ander type Tiki bar is die van het Tahitian Hotel. Het is op 5 minuten rijafstand van waar we wonen en het hotel biedt de mogelijkheid aan niet-hotelverblijvers om gebruik te maken van “the pool and bar facilities”. Het is helemaal niet gelegen aan een of ander strandje maar het geeft je wel weer dat relaxed tropisch vakantiegevoel onder de met palmbladeren bedekte parasolletjes.

Een andere fijne locatie is de bar Caddy’s op Treasure Island; misschien niet zo direct het uitzicht van een Tiki Bar maar wel prachtig gelegen. Voor het eten moet je er niet zijn en de bediening is traag (en dat zijn we hier niet gewoon) maar het is gelegen aan zo’n mooi strand met superfijn wit zand. Het is net alsof de sneeuwman in echte sneeuw staat (zie foto)

Er zijn nog een aantal Tiki bars die op ons programma staan o.a. Circles gelegen aan Apollo Beach en de Salty’s Tiki Bar aan St-Pete’s Beach.

In de tijd dat ik hier verblijf in Tampa probeer ik de Amerikaanse traditie te volgen om de TV overdag te laten aan staan (niet dat ik er constant naar zit te kijken, alleen het feit dat de TV op de achtergrond te horen is, is voldoende). Mijn bedoeling is dan wel het lokale nieuws te volgen om te weten wat hier “hot” en “in” is.

De meest opvallende nieuwsberichten bestaan in het melden (en dikwijls ook het opsommen) van de schietpartijen die er tijdens de nacht gebeurd zijn. Soms wel een beetje huiveringwekkend maar als je weet dat het poepsimpel is om een wapen te kopen -aanbiedingen van wapens zijn terug te vinden tussen de kledij en het snoepgoed (je kan een dergelijke winkel vergelijken met een AS Adventure van bij ons)- lijkt me dit fenomeen niet abnormaal.

Net zoals bij ons zijn er momenteel veel inbraken en overvallen (kersttijd); soms wordt een kleine winkel binnen gevallen, soms een benzinestation, dan weer gaat het om een afrekening in het criminele circuit of gaat het om een familiedrama. In de kranten worden dan weer de “koppekes” van de daders in het groot afgebeeld met het soort “crime” dat hij/zij gepleegd heeft. Niet veel verschil met wat er bij ons gebeurt, alleen wordt hier veel sneller naar een wapen gegrepen omdat bijna de helft van de Amerikanen er eentje bezit. Amerikanen hebben recht op hun wapen en hebben het recht om zichzelf te verdedigen. Een privilege waar je volgens hen gebruik van moet maken. Een mooi artikel over waarom burgers wapens hebben in Amerika vind je hier: http://www.ditisamerika.nl/blog/waarom-hebben-burgers-wapens-in-amerika/

Er zijn natuurlijk ook positieve berichten te horen op het nieuws. Economische veranderingen zoals de lage olieprijzen worden met enige fierheid uitgeroepen ook al vermeldt men erbij dat men de echte oorzaak van deze daling niet kent. Je betaalt momenteel ongeveer 2,5$ voor 3 gallons. Goedkoop, zou je denken. Alleen zuipen die grote “monsterjacks” veel meer dan onze relatief kleinere auto’s.

Naast al dat interessante nieuws krijg je gemiddeld om de 4 minuten commercials te zien. De reclameblokken duren meestal langer dan het nieuws zelf. Verschrikkelijk irriterend ! Een film bekijken is een ramp en meestal kunnen we zelfs de film niet helemaal tot het einde uitkijken omdat we trillend van de zenuwen naar ons bed willen. De commercials gaan vooral over de overheerlijke smaak van fastfood (McDonalds, Papa John’s (pizzaketen), Dunkin’Donuts, Taco Bell,…) en hoe goedkoop deze fastfoodketens hun producten wel zijn (reclame van een 1$-burger bvb.) Daartegenover staan de commercials rond medical care plans en medical clinics , “how to loose weight” en “painkillers”. Van een serieuze contradictie gesproken: stop maar vette voeding in je lichaam en spreek dan een kliniek aan om je zieke lichaam te helpen. Volgende link geeft je een beeld over de hoeveelheid TV-spots rond medische en pharmaceutische producten en diensten. (http://www.ispot.tv/browse/7k/pharmaceutical-and-medical ). Zoals ik reeds schreef in een van mijn vorige artikels, koken de meeste Amerikanen niet thuis: koken vergt te veel werk en daarna moet er nog opgeruimd en gepoetst worden. “Oh no, let’s just eat a burger”; kost slechts 1$ en je hoeft niets vuil te maken. Het cliché “in Amerika zie je alleen maar dikke mensen” klinkt dan misschien te hard maar je ziet wel degelijk veel dikke mensen lopen, of beter “rollen” in daartoe speciaal gemaakte wagentjes. Zo bieden de supermarkten elektrische “inkoop-rolwagentjes” aan of hoe noem je dit soort vervoermiddel ? Toen ik dit voor het eerst zag, besefte ik hoe schrijnend deze beelden wel zijn.

De winkelkarretjes van de gemiddelde Amerikaan liggen vol met ingevroren pizza’s en andere “fastfood stuff”. Het brood is hier niet te eten; het is meestal enorm gesuikerd en je moet het roosteren wil het enigszins eetbaar zijn. Je vindt wel lekker brood bij de duurdere “organic stores” maar daar betaal je dus voor (tussen 3$ en 5$ afhankelijk van het type brood).

En er duiken er natuurlijk van die speciale ketens op die de Amerikaan wil behoeden voor alles wat met ongezonde voeding heeft te maken. Zo viel mij het “Vitamin discount center” op  (http://www.vitamindiscountcenter.com/). Vitamientje nodig ? Kom maar af; wij hebben wel de op maat gemaakte vitamine voor jou ! Daarnaast vond ik ook de “Yogourtology”  (http://yogurtology.com/) waar alles gemaakt wordt met yoghurt (cake, candy canes, caramel Yogurtccino™, choco chip cookies,…). Gezond alternatief maar je vindt op de site toch nog een grote tabel met alle “nutritional information” (calories, sugar, cholesterol, total fat,…) dus toch even nakijken of dit gezonde alternatief toch zó gezond is. De twee ketens zijn naast elkaar gelegen; dus helpt de yoghurt niet, dan kan je gauw een vitamientje kopen “next door”.

Ik wil dit artikel eindigen met een belangrijke vaststelling: het leven is hier duur, enorm duur; het valt me op dat wanneer je ‘gewoon’ gezond wil eten dat je ervoor moet betalen. Niet te verwonderen dat zoveel mensen overgaan tot goedkope fastfood. Ook wanneer ik op de volgende site de vergelijking maak van de Cost of Living in Tampa versus Brussel (http://www.numbeo.com/cost-of-living/) zijn er opvallende verschillen. Bvb. huurprijzen liggen hier 21% hoger dan bij ons, broodprijs ligt 34% hoger, rijst (+51%), appels (+140% !!!!), oranges (+ 62%; je vraagt je af of de appelsienen hier niet lokaal worden geteeld ??), tomaten (+37%), aardappelen (+ 75%), water (+65%), een fles wijn (+25%),…

Op de vierde donderdag van november wordt Thanksgiving gevierd in Amerika. Thanksgiving is een nationale feestdag in de US waarop dank wordt gezegd (traditioneel aan God) voor de oogst en voor allerlei andere goede dingen.Het wordt gevierd met de hele familie en men legt grote afstanden af om bij elkaar te kunnen zijn. Al de hele week zijn er beelden op TV te zien van de grote uittocht van mensen die naar hun familie reizen om dit feest te kunnen vieren. Helaas zit er de angst voor terroristische aanslagen er dik in; er worden dan ook extra controles ingevoerd op de luchthavens, ook hier in Tampa. Op TV is er alleen nieuws over Thanksgiving: hoe een kalkoen te braden, waar je inkopen te doen, welke cadeautjes geven, hoe zo goedkoop mogelijk je vliegtuigticket boeken om naar je familie te kunnen reizen, wat te doen met de etensrestjes de dag erna, enz. Het straatbeeld ziet er sinds maandag anders uit; het is rustiger dan anders, minder verkeer, minder werkende mensen en er is ook minder stress te zien. Velen zijn de hele week in verlof (voor sommigen de enige vrije week in een volledig werkjaar). Het eten speelt een grote rol op Thanksgiving: het is traditie om op Thanksgiving kalkoen te eten vandaar ook de naam Turkey Day. Traditionele bijgerechten zijn aardappelpuree (mashed potatoes), stuffing (een vreemd gerecht waarbij broodkorstjes in een bouillon worden geweekt tot een broodbrij), zoete aardappels (sweet potatoes), green beans en Brussels sprouts, veenbessen (cranberries; iets wat wij vooral bij wildgerechten eten), en als nagerecht pecannotentaart (pecan pie) en pompoentaart (pumpkin pie). Toch even wennen aan deze traditionele maaltijd te meer omdat ik van de partij ben om zo’n gigantisch turkeybeest in mijn oven te stoppen. Donderdagnamiddag komen er dus vrienden op bezoek en ik zal me proberen te houden aan het traditionele gerecht. Het weer zit alvast mee; de aperitief zullen we buiten kunnen drinken. Het is hier dan ook nog altijd 26°C. ’s Nachts is het wat frisser maar dat mag wel. De dagen zijn wel erg kort. Om 5u is het donker. Maar deze periode duurt niet erg lang. Eind januari is de winter hier al terug gedaan (als je al van winter kan spreken).

De vrijdag na Thanksgiving is een even belangrijke dag als Thanksgiving zelf. Black Friday wordt beschouwd als het begin van het seizoen voor kerstaankopen (“the start of the holiday season”). Deze naam kent zijn oorsprong in Philadelphia om te verwijzen naar de enorme verkeersdrukte in en rond de stad op de dag na Thanksgiving. Een andere uitleg die men eraan geeft is dat op die dag de winkeliers voor het eerst "in het zwart" komen te staan d.w.z. dat ze winst beginnen te maken voor het ganse boekjaar. In de US is het bij de boekhouding de gewoonte om verliezen in rode inkt te schrijven. Uiteraard is dit niet altijd zo omdat de detailhandel wel degelijk winst maakt gedurende andere momenten, maar het illustreert hoe belangrijk de kerstperiode is voor het jaarlijkse eindresultaat. In elk geval word je gek van de vele advertenties in kranten en de vele uitbundige TV-spots waarin om de 3 seconden de woorden “Black Friday” uitgeroepen worden. Je kan het echt wel een hype noemen. De openingsuren van de winkels zijn gewoon gek te noemen; zo zijn er winkels die reeds meteen na Thanksgiving (om 1u ’s nachts) de deuren openen (http://wfla.com/2015/11/11/heres-the-ultimate-guide-to-black-friday-store-hours/ ). Er staan rijen mensen te wachten (cfr. onze soldenperiode) en er zijn er die hun tent opslaan aan de ingang van de winkels. Het is een ware chaos; mensen sleuren enorme dozen naar buiten en zijn in de waan de beste koop van het jaar gedaan te hebben.

Gelukkig probeert men op TV ook wel de realiteit onder ogen te brengen. Waarom shoppen op Black Friday ? Ook op zaterdag, zondag, maandag en de komende dagen zijn er nog altijd koopjes te doen én waarom niet online kopen want hiermee kan je zelfs nog betere deals bekomen. En zo komen we tot de maandag na Thanksgiving die Cyber Monday wordt genoemd omdat deze dag beschouwd wordt als een dag waarop heel veel mensen vooral online winkelen. Het is een beetje een door de marketing geforceerde uitgeroepen dag waardoor online kopen gepromoot wordt.

Tussen Black Friday en Cyber monday is er naar wat ik intussen heb opgevangen ook nog Small Business Saturday waar vooral de kleinere winkeltjes hun producten in “solden” aanbieden.  Rest er nu nog een naam te vinden voor de er tussenliggende zondag ! :-) De marketing doet zijn werk hier goed, moet ik zeggen, alhoewel ik vanmorgen (30/11/15) op het nieuws van de zender Fox13 gehoord heb dat er veel minder verkocht werd op deze promodagen dan andere jaren.

Maar ondertussen zijn de kerstspullen ook al overal te zien hier in Tampa. Tijd dus voor een nieuw thema waar geld mee gemoeid is ! Sinterklaas komt hier niet, wel de kerstman (Santa Claus niet te verwarren met onze Sint dus). Kerstmis wordt hier niet echt gevierd. Waar wij kerstmis aanzien als óns familiefeest, is dat hier dus Thanksgiving !

Sinds we hier in Tampa verblijven, zijn we altijd wel op zoek naar een of andere activiteit of locatie die zowel aantrekkelijk is voor volwassenen als voor kinderen. We moeten dan ook altijd rekening houden met onze spruit van 5. Waar we in België dikwijls gromden omdat we niets kindvriendelijks vonden, heb je hier keuze zat in het vinden van een kidsproof omgeving.

In dit artikel ga ik het enkel hebben over het grote aanbod aan publieke (en dus gratis te betreden) parken in Tampa. Het eerste parkje dat we bezochten was het Mac Farlane Park. Een klein park kort bij onze woonst. Het park straalt rust en gezelligheid uit en er is een mooie speeltuin te vinden in de vorm van een piratenboot. Kinderen kunnen hun muzikale talenten laten horen door op de muziekinstrumenten te tokkelen. In dit park vind je een in het groen gelegen wandelpad alsook “some exercise stops” waar je aan je conditie kan werken. Het is een relatief groot park; er zijn een heleboel “picnic area’s” te vinden (die je kan reserveren) en er zijn mogelijkheden genoeg om aan sport te doen (basketbalveld, tennisvelden en een “outdoor fitness trail”).

Ik ontdekte ook al vrij snel het Cypress Point Park waar ik mijn 3 miles 3 keer in de week ga lopen. Het is gelegen op slechts 5 minuten rijden van onze woning hier in Tampa. Het park geeft me een zweverig gevoel omdat het gelegen is aan de kust van Tampa Bay; er is dus een klein wit zandstrandje te vinden waar ook veel vissers proberen de vangst van hun leven te verkrijgen. In het park is een loop/fietspad en er is een “frisbee golf course” voor de frisbee liefhebbers. Er is een speeltuin maar de kids zitten liever op het kleine strandje en in het water dan op de iets te kleine speeltuin. Op zondag komen hier veel families pciknicken; ze reserveren een “picnic area” waar ze rustig kunnen barbecueën (want deze voorzieningen zijn allemaal aanwezig) terwijl de kids in de speeltuin of op het strand kunnen rondhangen. Typerend voor het Cypress Point Park is dat je er aan “airplane spotting” kan doen omdat het nabij de luchthaven van Tampa gelegen is. Resultaat is dat je net boven je hoofd vliegtuigen hun landing ziet inzetten met in het zonlicht hun schitterende gekleurde body’s. Het lawaai moet je erbij nemen maar het is zeker geen storende factor.

Tijdens mijn zoektocht naar alternatieve loopparcours vond ik ook het Al Lopez Park. Het park is groter in oppervlakte, het ligt aan een aantal grote natuurlijke watergebieden (bij ons zou dat eerder gaan om een “aangelegde vijver”) waardoor er wel kans is een alligator tegen te komen. Het looppad is breder en leent zich ook perfect om bvb. kinderen te leren fietsen.Ook hier vinden we weer een uitgebreide speeltuin, “picnic area’s” en een ruim “doggie kaka terrein”. Alles staat hier in het teken van -niet alleen het kind- maar ook van de hond (trend: kids are king and dogs are god).

Een toppertje uit de lijst van recreatieve parken is het Water Works Park. Hier begin ik aan mijn lijst van de spraygrounds (waterspeeltuinen). Water Works Park is super mooi gelegen nl. aan de rand van de Hillsborough rivier waardoor het zicht op het water subliem is. Het park is recentelijk gerenoveerd, heeft een podium want in dit park worden er tal van evenementen georganiseerd, een erg verzorgde groene omgeving waar je kan deelnemen aan yoga sessies en natuurlijk de superleuke sprayground met een gigantische emmer die op onregelmatige tijdstippen omkantelt en waar de kids gewoon de tijd van hun leven meemaken. Aan de rand van het park is Úlëlé gelegen, een plaatselijke brouwerij waaraan ook een lekkere keuken verbonden is. Het is nieuw en hip en trendy en het is er aangenaam vertoeven.

Het Ballast Point Park is ook weer zo’n pareltje. Het is gelegen aan een van de door Amerika uitgeroepen mooiste wandelpaden van de wereld nl. Bayshore Boulevard. Ook hier zien we weer een zeer verzorgd park met uitzicht op het water. Park en water zijn verbonden met een mooie pier. Het park is enorm kindvriendelijk met brede paden waardoor kinderen naar hartenlust kunnen fietsen en spelen. De speeltuin is groot en er is opnieuw een sprayground aan verbonden. Pret voor tien dus !

Het laatste park dat we recentelijk bezochten was The Curtis Hixon Waterfront Park. Zoals de naam al doet vermoeden, ligt ook dit park aan de oevers  van de Hillsborough Rivier. Opnieuw een aangenaam decor dus en wat nog meer is, dit park is gelegen aan het Tampa Museum of Art en het Glazer Children’s Museum. Het park heeft weer heel wat te bieden voor kinderen, er worden ook heel veel optredens georganiseerd (het is er trouwens groot genoeg voor) en er is een mooie promenade aan de rand van het park. Op het terras van het Tampa Museum of Art kan je een lekker glaasje wijn of een biertje proeven, ook staat er heel wat lekkers op de menukaart. Vanaf dit terras heb je een mooi zicht niet alleen op het water maar ook op de universiteit van Tampa. Intussen ben ik te weten gekomen dat de gebouwen van deze universiteit oorspronkelijk toebehoorden aan een prominent chique hotel, het Tampa Bay Hotel. In 1932 heeft het echter haar deuren moeten sluiten wegens “the great depression” die er toen heerste. In 1933 heeft de universiteit haar intrek genomen in deze prachtige gebouwen die me doen denken aan een prestigieus kasteel.

Het Cirus Greene Park Tampa staat nog op ons programma. Van zodra we het park bezocht hebben, zal ik mijn  bevindingen over dit park verder neerschrijven in dit artikel.

Dat het onderwijssysteem in Amerika totaal verschillend is aan dat van Europa weet iedereen wel. Ik was dan ook benieuwd wat de belangrijkste verschilpunten dan wel zijn. Laat ons beginnen met de “toddlers” (kleuters). In België spreken we van kleuterscholen waaraan in de meeste gevallen een lagere school gekoppeld is. Kinderen kunnen er dus school lopen vanaf 3 jaar tot 12 jaar. In de US is hier al een opvallend verschil te onderkennen. Baby’s, peuters en kleuters gaan naar de Kindergarten. Hier verblijven dus de allerkleinsten tot en met hun 5 jaar. Ze noemen het hier ook Preschool omdat de oudste kleuters (dus de 5-jarigen) ook effectief onderwijs krijgen. Ferre is dus 5 jaar en in de voormiddag krijgt Ferre les, in de namiddag mogen de kindjes spelen. De lessen bestaan uit het leren van het alfabet waarbij de letters op stippellijnen worden overgetekend en uit rekenkundige oefeningetjes. Er wordt wekelijks met een thema gewerkt (bvb. “under construction” of “the things that go together”). In de preschool is het leuk vertoeven !

Vanaf 6 jaar tot hun 9 jaar gaan de kinderen hier naar de elementary school (1ste tot en met 4de leerjaar - basisschool). Afhankelijk van het district gaan de kinderen daarna over naar de middle school  voor het 5de en 6de leerjaar maar over het algemeen vallen deze 2 laatste leerjaren onder de elementary school. Ik bezocht een lagere school in de buurt waar we wonen. Ik schrok wel van de omvang van deze school en vooral van de infrastructuur die de school te bieden heeft. Van speeltuin tot finse looppiste, van football terrein tot rugbyplein. Alles wat te maken heeft met sport is aanwezig. Hét grote verschil met school lopen in België is dan toch wel het feit dat bij ons de kinderen vanaf het eerste leerjaar een ganse dag op de banken blijven zitten terwijl hier naast het les geven, de nadruk op sport ligt. Kinderen bewegen hier veel meer dan bij ons. Sport staat centraal. Let ook op de persoonlijke aanpak door het aankondigen van de verjaardagen op een outdoor led-screen langs de weg. En natuurlijk mag ik hier niet vergeten een foto van de typische “US schoolbus” te plaatsen !

Dat sport een belangrijke rol speelt in het onderwijs in de US blijkt ook het verder verloop van de schoolcarrière. In de middelbare school alsook aan de universiteiten dien je een of meerdere sporten te kiezen waarin je tevens moet slagen om je diploma te behalen. De middelbare school (humaniora) wordt hier high school genoemd. Ik bezocht de Thomas Jefferson High School hier in de buurt. Ook hier viel me de omvang van de school op.

Nog een stapje hoger vinden we de colleges en de university terug. De colleges vallen onder een bij ons gelijkaardige associatie met de regionale universiteit. Hier in Tampa vond ik een overzicht van de mogelijk te volgen colleges: 

College of Arts and Letters

Sykes College of Business

College of Natural and Health Sciences

College of Social Sciences, Mathematics and Education

Het tweede college in de opsomming is te vergelijken met onze Bachelors Bedrijfsmanagement (HoGent).

Hier spreken ze niet van een bachelor maar van een “undergraduate”.  Een titel als “graduate” verkrijg je dan weer als je je master hebt behaald (bvb. Master of Business Administration - de befaamde MBA).

Zeer opvallend hier in Tampa is dat er elk weekend van vrijdag tot zondag wel ergens 1 of meerdere festivals te vinden zijn. Dit weekend wisten we niet goed aan welk festival deel te nemen wegens het overaanbod ervan. Er was een “Tampa Improv Festival” waar “improv performers” van over de hele wereld hun talent in het improviseren laten zien aan een geamuseerd publiek en dit 4 avonden lang.

Als er een festival is dat ik niet mag vergeten te vernoemen is het wel het “Ybor City Cigar Festival” (zie ook vorig blogartikel over Ybor City). Op de lijst van activiteiten tijdens dit festival staan o.a. beer truck & wine tent (uiteraard !), premium hand rolled cigars, fuente/newman cigar lounge, cigar rolling demonstrations, domino area, food truck alley, fresh market,...​ enz. Een niet te missen evenement maar aangezien we nog maar net Ybor City bezocht hadden, keek ik even verder naar andere mogelijke festiviteiten waaraan we eventueel konden deelnemen.

Tussen het festivalaanbod stond ook het “Tampa Bay India Festival”. Vele festivals staan in het teken van andere culturen. Het TB India Festival is een celebration of the Tampa area’s Indian community en wordt dan ook gekenmerkt door Bollywood-inspired and folkloric Indian dance performances, flavorful authentic indian cuisine from local chefs and restaurants, arts and crafts and live musical renditions of contemporary and traditional songs.

Onze keuze viel op een ander cultureel thema nl. Griekenland. Het “Tampa Greek Festival” wordt georganiseerd door St. John, the Baptist Greek Orthodox Church. Het was er een gezellige bedoening; Griekse muziek, live gespeeld, Griekse dansoptredens waaraan het publiek gewoon kon deelnemen en lekkere Griekse gerechten zoals  gyros, pastitsio, dolmathes, keftedes, baklava en kourambiethes (Greek wedding cookies). Ook de typische Griekse dranken Ouzo, Retsina, Mavrodaphne en hun eigen Griekse biertje Mythos waren er te verkrijgen. We genoten mee van dit Grieks spektakel en zelfs Ferre vond het er leuk vertoeven.

Het leuke Griekse festival bezochten we op zondag 8/11/15. Op zaterdag zijn we naar het “6th Annual Tampa Bay Veg Fest” geweest. Alles stond in het teken van duurzaamheid, gezond eten (en dan liefst veggie !), hoe kunnen we bijdragen aan het dierenleed (van papegaaien tot leeuwen) en wat met onze steun aan de natuur... Je vond er kraampjes met zelfgemaakte fruitfrisko’s, glutenvrije en biologische producten (want dat is nu “in”), fair trade koffiestanden, producten m.b.t. beauty, health & nature enz. maar deze wogen niet op tegenover het aanbod van organisaties die opkomen voor dierenrechten (Mercy for Animals, Tampa Bay House Rabbit Rescue, Home sweet Home Animal Rescue of Tampa Bay, Florida Parrot Rescue, Crazy Cavies Guinea Pig Rescue, Big Cat Rescue, Pit Bull Happening Rescue, Gold Coast Greyhound Adoptions,...).  Daarnaast vond je er ook promotiestanden voor de eerder “speciale” activiteiten zoals bvb. de Florida Community of Mindfulness en de dan weer eerder gericht naar het centrale dierenthema Elizabeth’s Animal Rescue en Sanctuary. Toch even wennen aan deze “andere levenswijze” maar laat er ons vanuit gaan dat dit niet onder “the regular behaviors” valt van de doorsnee Amerikaan. De festivalitis heeft ons beet; we kijken al uit naar wat het volgende weekend ons te bieden heeft aan deze festivalgekte !