Firuze

Bütün camlarım kırılmış, yorgunum.

“şimdi ben burdayım ya.. olmayabilirim az sonra. her şeyi yüzüstü bırakabilirim. bırakabilir miyim dersin?”

Salıncaklar kurmuştum avuçlarına, senle büyütmüştüm çocukluğumu.

Salıncaklar kurmuştum avuçlarına, senle büyütmüştüm çocukluğumu.

bir yer sessiz sedasız nasıl terk edilir. bak ben bir yerde durmayı beceremiyorum. üzülerek kendimi unuttum ve aslında olduğum yer her neresi ise artık, anlıyor musun, dönüşü yok. yazmamı mı istiyorsun. dur da bak. bir otobüsün arkasından gülümseyerek bakmaya benzemez bu. sokakta bağıra çağıra söylediğin şarkılara hiç benzemez. allah aşkına bak, ben neredeyim.

Ben kendimi bile açıklayamadan konuşup çekip gidiyorsanız, mümkünse bir daha gelmeyin. Çünkü yarım bırakılan hiçbir şey eskisi gibi olmuyor.

Baba, Böyle olmasını istemezdim.

dışarıdan hiç yol gitmemişim gibi duruyor ama içimden üç yüz elli kilometre koştum.

seni kıramayışım, beni bana kırdırdı.

yeşertirim sanıyordum, az kalsın ben solacaktım.

belli ki dünyayla baş edebilen ama kalbiyle baş edemeyen bir kadındı.

kırılmaktan yoruldum. nefesim yetmiyor artık. güçsüzüm diyorum, acıtıyorsun.

aklıma kızıyorum. kendime kızıyorum. saçlarıma bile kızıyorum. bu aralar her şeye kızıyorum. yürek çare bulamayınca karıncaya bile kapının önünde yuva yaptı diye kızabiliyor ali,

güzelliği beş para etmeyen firuze.

Ben güzeli seninle öğrendim Firuze.

Sen kendi kalabalığının yolcusu. Ben senin ömrünün kalabalığı.

şehirlere de kırgın değilim. bilirim, yan apartmanımda otursan beni görmek için pencereden bakmazsın