Firuze

Harabe çocuk parkı gibiyiz, yıkılmış ama eğlenceli.

çocukluğumdan kalma bir akşamın içinde yaşıyorum. hava kararmış da eve dönmeyi unutmuşum gibi. üstüm başım gece olmuş haberim yok.

yarayı açan düşman değildi, merhem beklediğim eldi.

Kalbim, ölü mevsimler gibisin.

ölü bir şiirin kalbini dikiyor ellerin. geç gelen şifaya dargın yara gibiyim.

“bilirsiniz, kendini üzerinde çoktandır hiçbir bitkinin yetişmediği bir toprak gibi hissetmeyi.”

dargındı. dalgındı. yorgundu.

Bir fırtınaya daha göğüs gerecek kadar güçlü değilim. Dümenim kırık.

Kırk cümle var kurmak istediğim, kırkı birbirinden eksik. Üstelik dilimde kan tadı. Neresinden tutayım ben bu yaşamın?

ölüm ölüm dediğin nedir ki?

Ben senin için yaşamayı göze almışım.

Bütün camlarım kırılmış, yorgunum.

“şimdi ben burdayım ya.. olmayabilirim az sonra. her şeyi yüzüstü bırakabilirim. bırakabilir miyim dersin?”

Salıncaklar kurmuştum avuçlarına, senle büyütmüştüm çocukluğumu.