İstediğin kadar kaç, istediğin kadar reddet. O dert sabaha karşı karanlık bir odada yakalayıp oturuyor karşına.

seni soran sabahları azarladım. yazar hayat, böyle kaybedenleri. aşkı saklayanları, derbeder olanları.

nasılsın ya da boş ver, duymak istemiyorum. belki bizi unutmuşsundur, ben unutamıyorum.

kayboldum, dön gel. kim bilir sendeki beni.

hiç kimse.

Bir gün sustum. Meğer en uzun cümlem oymuş.

Unutmayı ceza gördüler, unutmak lütuftu; en çok hatırlamak istediğin insan, seni göğüs kafesi mezarlığında unuttu.

Tam göğüs kafesinin üstünde bir taş var, yorgunsun ama kimse farkında değil.

hâlâ umutla yürüyebileceğim bir yol kaldı mı bilmiyorum müzeyyen. gerçi dizinde dermanı olmayan yolu ne yapsın, umudu ne yapsın.