Mâh.

Sen kendi kalabalığının yolcusu. Ben senin ömrünün kalabalığı.

Gözlerinin çevresi biraz ecel.

Sana içimdeki çöllerden su kuyuları yaptım. Bunu saçlarındaki güvercinlere müjdele.

Ben senin dünyayla arana girdim hep. Sana değmesin diye acıdan yontulmuş mermiler. Sanıyorsun ki her zafer senindir, benim kalbim delik deşik bilmiyorsun işte.

Ama, ama sendeki șu anlamama hırsı. Uyusan bu şehrin herhangi bir dışarısında, bir tutam çiçek koyan olmaz bir vazoya. Keşke hep taksit ödeseydin.

Kökenim yok, evim asla yerleşik olmadı.

İsminin olmadığı bir başlangıcın bitmek bilmeyen hüznüne astım kendimi. Sana buradan artık gelinmez.

Senin beni vurduğun bi’ savaşta ben yalnız senin güzelliğine ağladım. Al bunu. Bunu al da, ömür diye kat ömrüne.

Canım. Bu günler, bu acılar elbet geçer. Yaralarımız elbet iyileşir de her şey yoluna girdiğinde biz aynı kalır mıyız?