Öra.

kusura bakın. hiçbir şeyi abartmadan yapamıyorum. seversem çok, sevmezsem hiç sevmiyorum. bulursam bir şarkı, günlerce onu dinliyorum. susarsam bir daha konuşmuyorum, konuşursam hiç susmuyorum. kafama takmış olduğum herhangibir şeyi çözemediğim taktirde, dünyanın sonu sanıyorum.

kimse senin nelerle başa çıkmaya çalıştığını, neleri yendiği, yenemediğini, kimlerin yanında olmak istediğini, nelerin ağrıttığını başını, neler hissettiğini, neleri hissetmekten korktuğunu, içini, senden daha iyi bilemez. o yüzden dik yürü hep, kendine, sadece kendin lazımsın.

öyle bitkinim ki.. bir rahme düşsem ölü doğarım.

insan iyi hissettiği gibi yaşamalı, bu hayat denilen sikik düzeneğin içinde.

benim içimdeki vitrin devrildi. kaldırıp koysan da geri nafile çiçeğim, içindeki her şeyi mahvettin.

“geçtiğimiz altı ayda çok şey oldu. uçan bir halıdan düştüm. düştüğüme üzülecek değildim, uçtuğuma neşelenecek kadar masal bilirim dedim.”

geçtiğimiz altı ayda çok şey oldu. zırhlardan örnek alıp kendimi kalayladım. camdan bir savaş tankıydım, düşmanıma kıyamadım.

ulu orta sikilmiş bir hayatın içindeysen eğer, çığlıklarını kimsenin duymayacağını bilerek büyüyorsun. bağırsan da, yüzünü çevirip geçecek herkes bunu bilerek büyüyorsun. düştüğünde kalkmasını ve kanadığında dizin, avucunun içiyle silip yürümeyi öğrenerek büyüyorsun. öğreniyorsun ki sabun köpüğü hayat. bir iğne yetiyor onu patlamak için...

i am tired. i am exhausted. from my head to my soul to my bones i am so fucking tired.

hayatında kimseyi o kadar çok istemiyorsun ki, kendin bile fazlalıkmışsın gibi geliyor. bir işin ucundan tutsan hemen bıkıyorsun, bir şehre gitsen bunalıyorsun, açsın ama yiyemeden doyuyorsun. sonu yok, soğuyorsun işte her şeyden. mevsim soğuğu değil ki bu, bir hırkayla geçsin.

güzel umutlarla diktiğin binanın o çatısından, nasıl olduğunu anlamadan düş sen de. kırıl, bir cam gibi, sağlamlığın anadolunun dağlarını kıskandırıyorken. unutsunlar seni de, tam nakaratında eşlik edecekken unutulan hüzünlü bir şarkı gibi. öyle huzurlu, öyle gülecekken, mutluluktan ölecekken ya da bir uğur böceğini göğsüne gömecekken kal sen de, yarıda. tamamlanma, acıyı kucaklayacak kadar öğrendiğin zamana kadar. bu beddua değil çiçeğim, anla diye. anla diye bir umut öldürülünce sokak ortasında kadın gibi, hiçbir şeyin eskisi gibi olmayacağını. anla ki kork incitmekten.

bilirsiniz, güneşli bir baharı kucaklayacağınızı sanarken, gök gürültülü bir sağnağın altında kalmanın ne denli kırdığını kemiklerinizi. bu öyle basit bir şey değil. çünkü sanmak, tüm kırgınlıkların rahmidir. aynı anda birçok acı doğurabilir.