zemheri.

Kendimi defalarca buldum, defalarca kaybettim.

Önce tahammülsüzleştim, sonra hissizleştim.

Kalbim, ölü mevsimler gibisin.

Ellerim, tutulamayacak kadar yaralı benim. Adım da bir şiirde geçecek kadar güzel değildi zaten.

Öyle bir yerdeyim ki, sanki artık hiç kimse beni üzemez; ama hiç kimse de mutlu edemezmiş gibi.

Zaman, avuçlarımın arasından usulca kayıp gitti. Önümden nice kapılar açıldı; kimi zaman başkalarının gölgesinde duraksadım, kimi zaman da kendi geçici heveslerimin peşinden yürüyüp asıl yolumu unuttum. O an doğru sandığım her tercih, geriye dönüp baktığımda içimde sessiz bir pişmanlığa dönüştü. En acısı da pişmanlığın, hiçbir şeyi değiştiremeyeceğimi anladığım an gelip beni bulmasıydı. Şimdi ne geçmiş geri geliyor ne de kaçırdığım fırsatlar. Ağlayamıyorum bile; çünkü bu acının sahibi de, tanığı da, sebebi de benim. İnsan bazen en ağır yükü, kendi elleriyle sırtına yüklediğini çok geç fark ediyor.

İnsan, en çok kendi zihninin kurduğu hikâyelere yenilir. Söylenmeyen sözleri duymuş gibi inanır, hiç verilmemiş bir sözü bekler, olmayan ihtimalleri gerçeklerin önüne koyar. Sonra zaman, bütün o ihtimalleri sessizce elinden alır. Geriye ne suçlayacak biri kalır ne de hesap soracak bir geçmiş. Çünkü insanı tüketen, başkasının yaptıkları değil; kendi içinde büyüttüğü anlamlardır. Bazı yıkımlar gürültüyle gelmez; kimsenin duymadığı bir sessizlikte, insanın kendine olan inancı eksilir. Ve en acısı da şudur: Bir başkası seni terk ettiğinde değil, kendi kurduğun dünyadan uyandığında anlarsın kaybettiklerini. O vakit öğrenirsin ki, bazı acılar dışarıdan gelmez; insan, kalbinde büyüttüğü ihtimallerin altında kendi kendine enkaz olur.