agnieszka orzęcka

Hotel z dobrym widokiem Niewątpliwie największą atrakcją projektowanego budynku jest jego lokalizacja. Działka znajduje się po części na terenie byłego cmentarza żydowskiego, obecnie wykorzystywanego jako skwer miejski. Jest on w znacznej części porośnięty drzewami.  Z działki rozciąga się piękny widok na Fosę Miejską, tereny spacerowe zatopione w zieleni oraz pozostałości barokowego założenia na Wzgórzu Partyzantów. Niestety, panorama ta jest widoczna jedynie z najkrótszego boku budynku. Głównym pomysłem na projekt jest takie rozrzeźbienie elewacji, aby widok ten był również dostępny z każdego pokoju hotelowego przylegającego do północnej lub południowej ściany budynku. Ściany hotelu są kształtowane jak widownia w teatrze, a widok za oknem jest sceną. Uzyskane w ten sposób wykusze są przesunięte względem siebie co drugą kondygnacją, przybierając formę zadaszonych balkonów. Poprzez taki zabieg elewacja uzyskuje charakterystyczną „zębową” formę, dzięki czemu budynek, mimo swej dużej kubatury, nie jest przytłaczający dla otoczenia. Elewacje od strony wschodniej i zachodniej sąsiadują z kamienicami, więc ich forma jest spokojniejsza i bardziej stonowana. Budynek posiada wysoki parter z holem wejściowym, niezależnie działającą restauracją, zespołem konferencyjnym, różnymi rodzajami usług po części dostępnymi również z ulicy oraz pomieszczeniami administracyjnymi. Wyżej mieszczą się cztery kondygnacje hotelowe. W centralnej części znajduje się atrium doświetlające wewnętrzne pokoje dla gości oraz salę konferencyjną znajdującą się w parterze.  

Projekt dyplomowy Budynek do uświadamiania horyzontu GRANICA -  główną inspiracją do projektu stała się granica w rozumieniu matematycznym. W mojej interpretacji granica np. ciągu liczbowego jest wartością, do której można się zbliżać,ale jest ona w jakimś sensie nieosiągalna. Podczas prób przekładu tego rozumowania na życie codzienne, pojawił się motyw horyzontu. Fizycznie jest on granicą wzroku człowieka, do której można się pozornie zbliżać, ale nie jest się w stanie do niej dotrzeć.Pomysłem na projekt jest stworzenie budynku o długości równej odległości do horyzontu z perspektywy stojącego człowieka. Obiekt taki pozwoliłby na odczucie tej przestrzeni i uświadomienie sobie odległości, na jaką sięga nasz wzrok. Kształt obiektu jest podyktowany matematycznymi obliczeniami. Jego długość wynosi tyle, ile zakres widzenia obserwatora. Odległość od horyzontu można obliczyć. Wystarczy, że wiemy na jakiej wysokości nad poziomem ziemi znajdują się oczy obserwatora. W warunkach idealnych, wzór obliczeniowy wynika bezpośrednio z twierdzenia Pitagorasa, z wykorzystaniem promienia kuli ziemskiej: R2+d2=(R+h)2, gdzie: R- promień Ziemi (6378,41km ≈ 6,4∙103m) h- wysokość oczu obserwatora nad poziomem ziemi [m] d- promień widnokręgu dla obserwatora [m] Po przekształceniu otrzymujemy wzór:  d=√h∙3,58∙103 [m]

Konkurs dla Młodych Architektów “Builder” 2015, temat: “Willa miejska”

Konkurs “Murator” 2015, temat: Jednostka minimum W polskich miastach jest bardzo dużo „ślepych ścian”. Nie tworzą one przyjaznego otoczenia, bo wbrew pozorom ludzie wolą zaglądać sobie w okna niż mieć widok na mur.  Czasem też ślepe ściany są zagospodarowywane nielegalnie, lokatorzy sami wybijają sobie okna .

Główną ideą naszego projektu jest stworzenie konstrukcji – łatwej zarówno w montażu, jak i demontażu. Miałaby ona nie tylko stworzyć nową przestrzeń mieszkalną, ale także urozmaicić ślepe ściany, wykorzystując niezagospodarowane, wolne miejsca w centrach miast. Konstrukcja  pozwoliłaby również  wykreować balkony na dachu -  dla mieszkańców budynku, do którego się „doczepiamy” - jak huby (w tym wypadku nie jest to pasożytnictwo a symbioza).

Do zamontowania projektowanego mieszkania posłużą nam wieszaki jednopoziomowe, z pętlami kotwiącymi, o rozstawie ok. 150cm. Nie wymaga to zbyt dużej ingerencji w istniejącą zabudowę, a zapewnia odpowiednią podporę.

Bryła budynku składa się z trzech prostopadłościanów. Jeden z nich – łączący pozostałe -  ścięłyśmy. To właśnie w tej części znajduje się główne, dwukierunkowe doświetlenie mieszkania. Ściany zostały zaprojektowane w konstrukcji szkieletowej. Pokrywa je fałdowana blacha ze stali nierdzewnej, elektropolerowanej o grubości 1mm.

Do mieszkania wchodzi się po drabinie. Natomiast, gdy chcemy je opuścić, możemy zjechać na zjeżdżalni. Powierzchnia użytkowa mieszkania wynosi xx m2. Mimo stosunkowo małego metrażu, udało nam się zmieścić najważniejsze oraz niezbędne do życia sprzęty. Dodatkowo wydzieliłyśmy przestrzeń bardziej prywatną, na antresoli, gdzie można spać czy też czytać. Jej wysokość nie przekracza 140cm, a więc nie wlicza się do powierzchni.

Projekt zabudowy wielorodzinnej w Srebrnej Górze, ze względu na spokojny charakter okolicznej architektury, swoją bryłą nawiązuje do otoczenia. Dotyczy to jego segmentarycznej budowy oraz pozornej nieregularności dachów, które tworzą ciekawe ujęcia perspektywiczne na dynamicznie ukształtowanej działce. Mieszkania zostały zaprojektowane tak, by dać mieszkańcom namiastkę domu jednorodzinnego w budynku wielorodzinnym poprzez wielopoziomowość lokali. Tworzą one swoistą mozaikę, przeplatają się wzajemnie, dając regularną całość.

 Główną ideą zaprojektowanej hali lokatorskiej było wyodrębnienie w bryle budynku wszystkich jego funkcji. Składa się ona z czterech segmentów: części magazynowej, części biurowo-administracyjnej, części sanitarnej oraz, prostopadłej do nich, części produkcyjnej. Dzięki grzebieniowemu układowi budynku, między poszczególnymi segmentami budynku, tworzą się zielone dziedzińce z tarasami i miejscami do wypoczynku dostępne dla pracowników hali oraz odwiedzających. Ukształtowanie dachów i ograniczenie ilości kondygnacji jest próbą dostosowania do otaczającej halę spokojnej jednorodzinnej zabudowy jednorodzinnej.

Do budynku, oprócz drzwi magazynowych, prowadzi tylko jedno wejście. Po przekroczeniu drzwi, każdy przechodzi przez recepcję, by następnie udać się do biur,  sanitariatów czy sal konferencyjnych. Ułatwia to kontrolę wchodzących i poprawia bezpieczeństwo zakładu. 

We wschodniej części działki, za placem manewrowym i halą produkcyjną pozostawiono pustą przestrzeń, która daje możliwość rozbudowy tej strefy w przyszłości, w miarę zapotrzebowania zakładu. 

Warsztaty “Architektour” w Wałbrzychu, rok 2015

Miejscem opracowywanym przez naszą grupę jest dziedziniec wewnętrzny wyznaczony przez budynki znajdujące się na pierzejach ulicy Kościelnej, ulicy Moniuszki i południowej strony Rynku w Wałbrzychu.

Geneza powstałej tkanki sięga początków założenia miasta. W tych czasach urbanistyka miasta ograniczała się do budynków przyległych do Rynku. Była to główna jednostka miasta. Co ciekawe budynki posiadały oczywiście reprezentacyjne frontowe elewacje, lecz do ich tylnych stron dodawane były przez mieszkańców indywidualne struktury. Były to prywatne ogródki, garaże, dobudówki, czy kosze na śmieci. Powstała tkanka stworzyła tam sowitą mozaikę.

Dlatego też teren ten cechuje się dużą różnorodnością form i kształtów brył, różną wysokością i kolorami. Obserwator może odnieść wrażenie bałaganu. Lecz taka GRADACJA tworzy fantastyczną tkankę, będącą ogromną wartością przestrzeni.

Obraz tego miejsca zmienia się z czasem, (mam tu na myśli nocne wrażenia) i co ważniejsze obranym KADREM, zatem miejscem w którym znajduje się obserwator, oraz na które patrzy. Podczas obserwacji terenu zauważyliśmy kilka kadrów, które warte są zaakcentowania, zwrócenia uwagi przez przechodnia.

Kolejną charakterystyczną cechą terenu są ŚLEPE ŚCIANY. Są to występujące w całym Wałbrzychu, ściany szczytowe, czy zamurowane płaszczyzny pionowe otwierające ogrom możliwości do zaaranżowania.

Pracę rozpoczęliśmy od analiz zadanych aspektów miejsca pod względem: historycznej eliminacji/kontekstu, dostępności, przekroju terenu, ślepych ścian, cieni urbanistycznych, nasłonecznienia. Po takim wstępnie odrzuciliśmy pomysł projektowania tej przestrzeni za pomocą klasycznych, akademickich narzędzi na rzecz 3D MASTERPLANU

Skupiając się na SPOSOBNOŚCI I POJEMNOŚCI miejsca, zapominając o potencjalnych funkcjach, jakie można by tam wprowadzić rozpoczęliśmy pracę na modelu. Myśląc formą i działaniem nie określaliśmy czym miała zostać zaprojektowana przez nas na przykład platforma, to użytkownicy nadadzą jej funkcję którą będzie pełnić. Było to zatem negatywowe podejście to tematu, dzięki któremu staraliśmy się określić zależności starej i nowej tkanki.

Podczas pracy wytworzył się niezwykły szereg rozwiązań, który utworzył nam MAPĘ MYŚLI.     Hasła, które się wyklarowały, to: poziomy, strefy użytkowania, offset, cebula, kadrowanie, fragmentyzacja, puzzle, kontrast, miękka linia, plug in, mercedes.

To dzięki takiemu zestawieniu, oraz syntezie powiązanych ze sobą dróg jakie można obrać projektując takie przestrzenie wyłoniło się kilka głównych, przewodnich tematów opisanych niżej.

OFFSET, czyli inspirując się istniejącą zabudową i jej strukturalnością odsuwamy się od linii zabudowań kreując dwie (lub więcej) przestrzeni o różnych znaczeniach.

  W KADROWANIU ważnym dla nas elementem było stworzenie takich sposobności dla odbiorcy, aby w jak najlepszy sposób mógł odbierać przestrzeń, otwierać się na widoki i kierować jego wzrok w najbardziej interesujące miejsca.

FRAGMENTYZACJA skupiała się na zastosowaniu rozczłonkowanej przestrzeni dziedzińca, tworząc na pozór nieukształtowane struktury, które jednak zaaranżowały w nim sprecyzowane relacje. Było to także zastosowanie tych nieregularnych kształtów tak charakterystycznych dla Wałbrzyskich przestrzeni.

KONTRAST obierając za środek wyrazu MIĘKKĄ LINIĘ, pokazywał  jak można połączyć dwie różne tkanki. Było to typowo japońskie podejście do projektowania.

HUBA to skóra, którą nakładamy, odwracając, porządkując i scalając przestrzeń.

Autorzy projektu: Agnieszka Orzęcka, Jan Dąbrowski, Maria Dondajewska, Dominik Grzyb, Paweł Pacak, Natalia Pawlicka, Katarzyna Płonka, Maria Semeniuk, Kacper Strzelczuk, Katarzyna Śleboda, Michał Starzyński

Projekt przedstawia koncepcję zagospodarowania terenu na wrocławskim osiedlu Maślice. Jest próbą wykorzystania potencjału jaką posiada to miejsce. Położenie niedaleko Autostradowej Obwodnicy Wrocławia, w pobliżu Stadionu oraz zielonych terenów rekreacyjnych sprawia, że Maślice są niezwykle atrakcyjnym miejscem do mieszkania. Chciałyśmy sprawić, by stało się również miejscem wartym odwiedzenia przez Wrocławian i nie tylko.

Główną ideą projektu jest zaprojektowanie w północnej części działki nowoczesnego osiedla mieszkaniowego, które towarzyszyłoby obiektowi użyteczności publicznej, zlokalizowanemu w południowej części terenu. Planetarium, które zaproponowałyśmy w tym miejscu, byłoby doskonałą formą rozrywki i rekreacji, z której z pewnością chętnie skorzystaliby Wrocławianie w niedzielne popołudnia wraz rodziną oraz przejeżdżający autostradą podróżni chcący zrobić sobie przerwę w drodze. Może dzięki umiejscowieniu w tym rejonie tak atrakcyjnego obiektu jakim jest planetarium, którego do tej pory brakuje we Wrocławiu, Maślice stałyby się nowym centrum kulturalnym miasta. Sam układ osiedla nawiązuje do tematyki usług - w rzucie odwzorowuje gwiazdozbiór Oriona. 

Projekt konkursowy - Konkurs dla Młodych Architektów “Builder” 2014, temat: Dom dla młodego pokolenia

(un)repeatable house Dom (nie)powtarzalny. Powtarzalność segmentów, niepowtarzalność kształtów.

Młodzi – tak jak wszyscy – marzą o domu ciekawym architektonicznie, a jednocześnie funkcjonalnym i ekonomicznym. Jak jednak spełnić te warunki, uwzględniając dynamiczną sytuację finansową i rodzinną inwestorów? W dzisiejszych czasach coraz dłużej ludzie są singlami. Nie oznacza to, że nie planują w przyszłości założenia rodziny. Jeśli zaangażują się w budowę domu, poświęcą temu pieniądze, energię i czas, to najczęściej woleliby, żeby to nie była inwestycja na rok, dwa czy trzy. Dlatego zaprojektowałyśmy obiekt, który jest dobrym rozwiązaniem zarówno dla osób samotnych, jak i rozrastających się rodzin.

Główną ideą naszego projektu jest umożliwienie młodym łatwej rozbudowy i modernizacji ich domu. Dlatego właśnie dominantą konstrukcyjną budowli jest jej modularność. Sprawia ona, że obiekt rośnie (lub kurczy) wraz z rodziną. By nadać założeniu niebanalny kształt, zainspirowałyśmy się parkietażem Penrose’a. Matematyk stworzył układ geometryczny (przy udziale dwóch figur) w taki sposób, by wzór nie powtarzał się okresowo po przesunięciu. Najbardziej popularny parkietaż składa się z rombów o kątach 72° i 108° oraz 36° i 144°, które wykorzystałyśmy jako moduły w projekcie. Główną zasadą  tworzenia kształtów jest łączenia figur w taki sposób, by nie tworzyły równoległoboku.

Ważnymi aspektami są również energooszczędność oraz ekologia. Elementy konstrukcyjne budynku są wykonane głównie z drewna. Zastosowałyśmy innowacyjne rozwiązanie dla części ścian – zrobionych z lnu maczanego w akrylu: dwie warstwy materiału, z pustką powietrzną pomiędzy nimi, są szczelnie rozpięte na drewnianych słupach.  Zapewnia to bardzo dobrą izolacyjność termiczną – powietrze jest najlepszym izolatorem(!) – oraz dodatkowo doświetla wnętrze. Nie mogło tu zabraknąć tanich sposobów na oszczędzanie energii, a więc  zagospodarowując teren zaplanowałyśmy drzewa iglaste od północny oraz liściaste od południa.

Dom można tworzyć w dowolnych konfiguracjach (kilka propozycji zaprezentowałyśmy na planszy ideowej). Wybrany oraz rozwijany rzut spełnia wymagania pary z dwójką dzieci (chcemy przedstawić już trochę rozbudowaną opcję). Parter  to strefa wspólna, gdzie toczy się całe życie rodzinne. Kuchnia, jadalnia, salon oraz mini-biuro mieszczą się w jednym, przestronnym pomieszczeniu złożonym z zestawionych ze sobą sześciu modułów. Dzięki temu każdy wykonując  jakąś czynność indywidualnie, na przykład gotując, jedząc, oglądając telewizję czy też korzystając z komputera, może spędzać czas w towarzystwie pozostałych domowników. Dodatkowo na parterze przewidziałyśmy wiatrołap, pomieszczenie gospodarcze oraz łazienkę (każde mieszczące się w innym module).

Piętro to strefa prywatna, gdzie przede wszystkim się śpi, uczy czy też – tylko w przypadku młodszych członków rodziny – także przyjmuje gości. Moduł piętra jest większy niż parteru. Wynika to z potrzeby stworzenia odpowiedniego metrażu dla pokojów. Poprzez przesunięcie siatki piętra wytwarzają się balkony – przy pokoju dziecka oraz łazience rodziców – oraz zadaszenia nad tarasem i wejściem do budynku.