"wymazałeś mnie ze swojego życia, jakbym była nieudanym rysunkiem."

“Potem na powrót z trudem układałam twarz tak, by inni nie rozpoznali na niej nieszczęścia, znów zamykałam się w swoim braku pragnień (...) zawstydzona chwilowa rozpaczliwa nadzieją.”

“Może nikt nie dostrzegł tego, jak bardzo cierpiała uwięziona w swojej skórze?”

"To moja dusza skurczyła się i znikła,  przeszła w egzystencjalny niebyt tam, gdzie wcześniej była osoba. Dlaczego w ogóle pozwoliłam sobie myśleć, że mogłabym wieść normalne, szczęśliwe życie, takie, jakie wiodą inni?"

“- Ale ja nie mam żadnych potrzeb emocjonalnych - odpowiedziałam. (..) - Wszyscy je mają, Eleanor. Wszyscy... a zwłaszcza dzieci... muszą wiedzieć, że są kochani, akceptowani, rozumiani, doceniani.”