Nigdy żaden nauczyciel nie doprowadził mnie do takiego stanu. A wiele razy zmieniałam szkoły z powodu przeprowadzek. Myślałam, że przeżyłam największe kurwy, ale to z czym mierzyłam się przez dwa lata to czysty obłęd. Najgorsze, że to jeszcze wychowawca. Codziennie wyśmiewał się z moich ocen i obecności na lekcji, groził mi kuratorem i to wszystko przy całej klasie. Nawet nie darował sobie na wigilię klasowej.
W klasie nie przepadają za mną z nieznanego mi powodu, a jedyna osoba, z którą się przyjaźniłam była w tym dniu nieobecna. Sama chciałam tylko dać prezent wylosowanej osobie i iść do domu, ale moja mama mi nie pozwoliła. Siedziałam sama na końcu przy stole i bawiłam się gumką do włosów. Nagle wychowawca zaczął mówić o moich zagrożeniach i pytać czy moja mama wie, odpowiedziałam mu zgodnie z prawdą, że nie. A on zaczął mi grozić, że jeśli nie powiem do 23 grudnia to zadzwoni do niej w dzień wigilii i zepsuje mi święta. Później było spokój, póki nie wstał i zapytał się znów przy stole czy nie lepiej było mówić wcześniej moim rodzicom. Rozbawiona klasa zamilkła i zrobiło się niezręcznie. Drążył temat przez dziesięć minut, a ja zasłoniłam włosami twarz, aby reszta nie wiedziała moich łez. Wzięłam telefon z kieszeni, pisząc do mojej mamy czy może mnie zwolnić i z moją przyjaciółką o tej sytuacji. Oczywiście nie zgodziła się na zwolnienie. Później usiadł obok mnie i zaczął mnie ochrzaniać za to, że jest wigilią klasowa, a ja siedzę na telefonie. W końcu mama do mnie zadzwoniła i zapytałam się czy mogę wyjść na korytarz, bo moja matka dzwoni. A on się zaśmiał i powiedział, że mogę rozmawiać z nią w klasie, bo myślał, że ją poinformowałam przez wiadomości o zagrożeniach.
To jedna z wielu takich sytuacji, jakie mnie spotykają na jego zajęciach. Specjalnie wywołuje u mnie ataki paniki, bo dobrze wie co je powoduje, a później udaje, że nie wiedział lub zapomniał o tym. Patrzy na mnie z kpiną i każe mi się uspokoić. Zostawia mnie samą na korytarzu, kiedy nie potrafię kontrolować oddechu, cała drżę i ledwo stoję na nogach. Kiedy inni z mojej klasy, jak dostaną ataku to zostaje z nimi lub pozwoli komuś zostać z tą osobą i pomoc jej się uspokoić. Dla innych jest miły, pomocny. A jak już o mnie chodzi to cały czas mnie krytykuje, wyśmiewa. Rozumiem, jakby to było w żartobliwym geście, ale po jego mimice i ogólnie zachowaniu robi to złośliwie. Dobrze wie, że nic nikomu nie powiem z nauczycieli, pedagog lub dyrektorowi, bo jestem nieśmiała i boje się odzywać. Sama jego obecność obok powoduje sztywność i przyspieszony oddech. Nie miałabym żadnych pretensji, gdyby zachowywał się tak wszystkich, ale on tylko mnie się przyczepił. A w mojej klasie jest wiele osób z gorszą sytuacją z ocenami lub obecnością na lekcjach i nic o nich nie wspomina, nie wyśmiewa się lub grozi kuratorem przy całej klasie.
Tak jest dzień w dzień od dwóch lat. Mówiłam mojej mamie wiele razy, ale krzyczała, że wybrałam sobie szkole i mam ją skończyć. Póki nie trafiłam do szpitala w lutym przez ostry atak paniki, wyszłam po pięciu dniach i przez następne dwa tygodnie było dobrze, bo w końcu dotarło do niej co się dzieje. Obiecała że pomoże mi znaleźć szkole, ale teraz mnie olewa lub krzywo na mnie spogląda. Moja mama poinformowała wychowawcę o zmianie szkoły z technikum na branżową, a on następnego dnia zaczął się wyśmiewać z tego na lekcji.
Sama nie wiem co robić. Z jednej strony nie chce stracić tych dwóch lat, ale z drugiej boje się, że nie wytrzymam z nim, bo doprowadza mnie do tego, że czuje już lęk z świadomością wstania rano i wyruszenia do tej szkoły. Jeszcze może bym przetrwała, gdyby nie był wychowawcą i nie miałabym z nim codziennie lekcji. A może to ja jestem przewrażliwiona... Nawet nie mam się do kogo zwrócić o radę, bo każdy ma mnie w dupie i nawet jeśli próbuje znacząć temat to szybko go zmieniają albo mówią, że nie wiem co to są problemy. Już nie wiem co mam robić.
pixelskylines
2087
jbbartram-illu
yousharknotpass
gummygunk
areudirty
dededos
jacobvanloon
prguitarman
theartofmadeline