🌙 Lyra

Bana öğretecek cesarete sahip misin?Pes etmeden öz ve umut dolu bir şekilde, var olan gerçeklikleri umursamadan kaçmadan o notaları zihnime işleyecek kadar sever misin sen beni?

Çünkü ben severim, sevgim sana söylemediğim tek yalan dürüst bir Alice değilim ama parlak fikirleri olan Çılgın şapkacı olabilirim ne dersin?

Fark edilmeyen ruhum ile işaret gönderip kitap sayfalarını yırtarken sen sadece yırtılan sayfaların sesini duyabilirsin ve yapabileceğin tek şey bana yeni notalar öğretmek."

Çünkü ben her yerdeyim ve Montaigne'nin bahsettiği gibi;

"Her yerde olan hiç bir yerde değildir."

But I still hear your voice

If you'd only come hold me

If you'd only come

https://youtu.be/nBixXEepG6M

Sen bana kalem ver cümlelerimle gerçekleri göstereyim,

Sen bana güç ver konum nasıl aşılır göstereyim,

Sen bana müzik ver dünyanı süsleyim,

Sen bana ne verirsen ver ben sana nezaket vereyim.

En naif ama en keskin bıçak olan nezaketimi vereyim.

Bir şiir oku hayallerini süsleyim,

Bir cesaret ile kendimi göstereyim.

Gece ve Ay ile seni gizleyim.

Ben sana benliğimi vereyim,

Kısacası sen ver ben göstereyim.

Küçük bir çoban yıldızı misali parladım, ya da parlamaya çalıştım. Ama önüme koca bir yağmur bulutu geçince yok oldum gökyüzümde, hala parlıyorum ben ama kimse göremiyor beni. Önümdeki yağmur bulutu sağolsun, yağmur bulutu her geldiğinde yine de ben parlıyor olacağım sadece önümdeki engel benim gözükmemi engelleyecek başka bir etkisi olmayacak..

Sinirlenir ýa insanlar kırarlar birbirlerini,

Dilleri bazen cam gibi keser kalbinizi.

Ama sinirdir bu.

Sinir olduğu için acıtmaması gerekmez mi?

Ama her gerçek olmayan kelime, her çıkan sözcük keser seni, yavaş yavaş olur hissetmezsiniz kendinizi bir odaya kapatıp ışıkları söndürünce o camlar kırılmaya başlar.

Ortası çatlar ilk

Sonra köşesi

Sonra da hepsi

Kontrol edilemeyen bir yangından çıkan duman mı yoksa susturan bir bıçak mı bilinimez maalesef...

Benim düşüncelerim var, neden yok edilmek istenir?

Kendime saygım var, ama güvenim yok mudur?

Varlar onlar evet, peki neden yalnız hissediyor ruhum?

Neden duygularımı bir kuyunun dibinde boğulmaya mahkum etti düşüncelerim?

Sözcükler var ama cümlelerim yok.

Bulanık bir su belirsiz yüzler

Yağmurun sesi ağlamamı sebepler

Denizin dalgası geçmişi getirip sürükler

Bir doktor kendini iyileştirmez

Bir terzi kendi söküğünü dikemez

Yıldızlar dilek tutamaz

Hep geçmişleri unutmak istiyoruz genelde, yaptığımız hataları unutmak istiyor kendimize kızıyoruz, eski aşklarımızı unutmaya çalışıyoruz, günlüklerimize önceden yazdıklarımıza "saçma" diyoruz ve yazdıklarımızı unuttuyoruz unutmaya çalışıyor çabalıyoruz.

Yapamıyoruz, yapmadığımızı kabul edip "yeniden başlamak yerine kabullenemeyip geçmişi unutmayı seçiyoruz"

Bunu yapmayın lütfen

Yeni sayfalara yeni cümleler yazın

Yeni kişileri sevin

Yeni tecrübeler edinin

Yeniden başlayın

Yeniliklerle süslerken sayfalarınızı cümlelerle eski sayfaları unutmaya çalışmayın bırakın onlar tecrübe olarak kalsın sizinle

Sayfalara yazın ve kendi kitabınızı oluşturun

Bir masala hep, bir varmış bir yokmuş diye başladı yazarlar. Ya vardır ya yoktur diye açıkladılar cümlelerini.

Belkide yanlış açıklamışlardır? Küçükken bize anlatılan bu masallar, bir yoktu sadece bir yoklardı. Size açıklayım;

Bir yoktu bir boşluktu, hiç bilinmeyen bir boyutta yaşanmayan bir gerçekte. Bir kale vardı, bu kalenin içinde aksine kimse yaşamazdı kalenin gerçeklerle ve sırlarla dolu süslü duvarları büyülerdi geçmişleri  gelecekleri rüyaları ve kabusları barındırırdı duvarlarının ötesinde, bu kalenin hiç bir zaman kral veya kraliçesi olduğu görülmedi.

‘‘Ağlamayı kes, bunlar zamanın izleri...’‘