Exist

Noszę w sobie małego człowieka, chociaż to jeszcze bardziej ziarenko ryżu (albo fasolka) niż dziecko. Zakochałam się. Straciłam głowę. Ja, która codziennie marzyła żeby umrzeć, teraz jestem najszczęśliwsza na świecie. Już zawsze będzie dobrze.

Ale to nie jest tak, że jestem cały czas smutna. Czasem biegam boso po trawie i wtedy jest mi dobrze, naprawdę.

Mówią, że świat należy do odważnych. Do ludzi, którzy się nie boją. Chyba nigdy nie będę go mieć, przeraża mnie nawet cisza. To jest najgorszy rodzaj strachu, szczególnie mając świadomość, że może trwać całą wieczność. I będzie trwać, i trwać, i trwać, aż wyniszczy mnie do końca, pozbawi ostatniego włosa na głowie, resztek nadziei, które w ciągu kilku dni zostały rozszarpane na kawałki i teraz staram się posklejać je w całość, ale to trudniejsze niż oduczyć się płakać. Niż przestać płakać. I pogrążam się jeszcze bardziej używając słowa "miłość" w nieodpowiednim miejscu, w nieodpowiednim czasie. Piję za dużo, palę za dużo, wegetuję przez większość czasu na podłodze z nadzieja, że może zdąrzę umrzeć zanim telefon zadzwoni, bo w innym razie będę musiala albo wziąć się w garść, albo umrzeć z sercem roztrzaskanym na malusieńkie kawałki, które rozprysną się po pokoju, będą kaleczyć wszystko i wszystkich. (Idź spać, to najlepsze co możesz zrobić w tej sytuacji. I przestań tyle pić, przestań, dziewczyno)

Marysiu, gdzie jesteś? Dlaczego znowu znikasz, chowasz się w sobie, wszystkie słowa, myśli zamykasz w szczelnym pudełku? To do niczego nie prowadzi, to tylko wywołuje nocne koszmary, jak dzisiaj.

Leczysz mnie od półtora roku, zaprowadź mnie na metę tej kuracji i zostań tam ze mną. Na zawsze.

Nie obyło się też bez podróży na koniec świata, na najmniejszy, najdziwniejszy festiwal na jakim kiedykolwiek byłam. 10 namiotów, nie więcej niż 200 osób, godzina drogi pieszo ze stacji, przez wioski, pola kukurydzy, ruchliwą drogę. A do tego gród rycerski, "jezioro", rowery wodne i dynie rosnące pod naszym namiotem. Cudo!

Piękne wakacje!

(A może by tak rzucić to wszystko, zniknąć, wyjechać, już teraz?)

Na jedzenie zapraszamy na Hubską!

Hamburger kontra wegeburger, eM kontra ja.

I tylko wtedy kiedy eM odbiera mnie z pracy i mówi "chodź, pojedziemy do domu i zrobimy obiad" zaczynam sobie uświadamiać, ze tak, to jest mój nowy dom. Jeszcze "pusty", jeszcze niezbadany całkowicie, ale jednak. Potrzebuję czasu żeby się oswoić z tą myślą, przesiąknąć tym miastem żeby żyć spokojnie.

Nowy dom, nowe wrocławskie życie.

Jak się wychodzi na imprezę i jak się wraca z imprezy o 5 rano.