Listek.net

Macie czasami tak, że zupełnie nic Wam się nie chce? Nad głową wiszą deadline’y, ktoś domaga się uwagi, rozgrzebana magisterka czeka cierpliwie na dokończenie ale jakoś brak chęci, żeby zebrać się do czegokolwiek.

Dzisiejszy odcinek „Game of Thrones” fani zapamiętają na długo. W sumie pewnie wielu, w tym i ja, czekało na niego z utęsknieniem. Ale ja nie o tym. A raczej nie tylko o tym. Wspomnienie odcinka jest bowiem pretekstem do przedstawienia dzisiejszego tematu – najlepszych czołówek seriali.

Jako wielki miłośnik kina sensacyjnego muszę powiedzieć, że nic nie bawi mnie tak bardzo, jak filmy o marvelowskich superbohaterach.

Na blogu staram się nie pisać o zbyt poważnych rzeczach. A te okołoukraińskie z pewnością zaliczają się do poważniejszych. Chociaż nie całkowicie, bowiem np. sankcje nakładane na Rosję przez resztę świata po prostu mnie śmieszą.

Znacie Hevię? Nie? To poznacie. Teraz. Zaraz. Bowiem właśnie o nim będzie dzisiejszy wpis.

Internety przeżywają dziś prawdziwy – pardon my french – „ból dupy”. Powodem jest prezentacja logotypu Krakowa kandydującego do roli organizatora zimowych igrzysk olimpijskich. Nikomu się nie podoba, każdy zrobiłby to lepiej i taniej. Ale widzę, że nikt z szyderców nie dostrzega prawdziwej wielowymiarowości, która stoi za stworzeniem powyższego znaku. Dlatego poczuwam się w obowiązku pokazać wam wszystkim, że się mylicie. To logo jest doskonałe w swojej formie.

Nie boję się powiedzieć, że opowieści są jednym z najlepszych wynalazków ludzkości. Najpierw przekazywane z ust do ust, potem spisywane, a dziś również archiwizowane na dyskach twardych komputerów. Nie zawsze poważne, czasami niosące ze sobą przestrogę, lub ważną życiową naukę. Oparte na prawdziwych wydarzeniach, lub będące zwykłymi legendami. Takie lubię najbardziej.

Wydaje mi się, że dziś oglądanie filmu to nie tyle chęć faktycznego śledzenia fabuły, zachwycania się efektami specjalnymi lub grą aktorską, co wielki festiwal wyszukiwania nieścisłości i błędów.

Siedzimy z P. na wygodnej kanapie. Każdy ma w jednej ręce piwo, w zasięgu drugiej michę z chipsami. Oglądamy właśnie, jak nasza polska husaria (ok, z posiłkami w postaci francuskiego Dragona) dostaje baty od potomków Williama Wallace’a.

Siłownia, na którą staram się chodzić regularnie, co miesiąc zabiera z mojego konta prawie dwie stówki. Podobno jest to dość promocyjna cena, bo inni płacą jeszcze więcej. Czyli de facto można ją zaliczyć do tych droższych.

Przyznam się, że wczorajszej (no dobra, nocnej) gali wręczania tegorocznych Oscarów nie śledziłem. Znaczy, miałem to w planach, ale ostatecznie wybrałem łóżko. I w sumie nic ważnego mnie nie ominęło. Bo jakimkolwiek filmom bym nie kibicował i tak wygrały te, które wygrać miały.

Czekałem, czekałem i się doczekałem. Andrzej Tucholski z bloga JestKultura.pl ogłosił kolejną edycję Share Week’a, prostej zabawy pozwalającej odkryć czytelnikom nowe, ciekawe blogi.

Za oknem pogoda bardziej wiosenna, niż zimowa. Może więc pora ruszyć się sprzed komputera i zrzucić parę nadmiarowych kilogramów przed sezonem wakacyjnym? Na tę okazję postanowiłem podzielić się z Wami moją aktualną muzyczną listą treningową.

Gaimana mogę czytać w dowolnych ilościach. Niestety przyjemność ta, podobnie jak jedzenie czekolady, kończy się niekiedy zdecydowanie zbyt szybko. I to nie tylko dlatego, że recenzowana dziś powieść jest po prostu bardzo krótka. To też trochę moja wina.

Poniedziałek, zwany również Mordorem Tygodnia, Dnem Gehenny, oraz Tym Czymś Po Niedzieli. Postrach wszystkich etatowców i uczniów dowolnego poziomu edukacji. Jedyny dzień, w czasie trwania którego osiem godzin pracy ciągnie się całymi latami. Ale wiecie co? Mam sposób, żeby przeżyć go bez żadnych problemów. A nawet dwa.

Temat z racji dnia opublikowania może wydawać się bardzo walentynkowy, ale spróbujmy wyjątkowo wznieść się ponad to święto. Ponad czerwone serduszka, kolacje przy świecach i dreszcze przeszywające ciało na dźwięk pierwszych taktów „Unchained Melody” w wykonaniu Bobby’ego Hatfielda. W końcu ryzyko dotyczy nie tylko zaproszenia na randkę ładnej dziewczyny. Podejmujemy je też w wielu innych momentach życia.

W połowie grudnia ubiegłego roku popełniłem na blogu tekst o moim pierwszym tablecie wyposażonym w system Android. Wpis robiony był na świeżo, po ledwie parodniowych testach, więc siłą rzeczy więcej było w nim pobożnych życzeń, niż faktycznych opinii. Dziś mijają dwa miesiące intensywnego użytkowania, więc mogę już wypowiedzieć się na jego temat nieco szerzej.