#blogi

Materac jest nowy. To pierwsze, co czuję, zanim otworzę oczy. Inny zapach, inna twardość, to uczucie kiedy coś jest naprawdę czyjeś, a nie pożyczone od czyjegoś życia.

Ściany są niedokończone. Wiem o tym nawet bez patrzenia.

Powinnam być szczęśliwa.

Leżę i słucham bloku. Blok ma swoje życie. Skrzypnięcie drzwi, kroki na klatce, czyjś telewizor przez ścianę. Moje wejście do niego nic w tym życiu szczególnie nie zmieniło. To mnie trochę uspokaja.

Mój układ nerwowy przez lata był bardzo zajęty. Czuwał, monitorował, oceniał zagrożenie, gotował się na najgorsze, żeby to najgorsze, kiedy przyjdzie, zastało go gotowego. I przychodziło. I nie przychodziło. I znowu. Stał na posterunku tak długo, że posterunek stał się jedynym trybem, w jakim umiał istnieć.

Teraz jest materac. Nowe ściany w połowie. Własny adres na dokumencie.

I on nie wie co z tym zrobić.

Zmęczenie, które teraz czuję, to zmęczenie kogoś, kto właśnie przestał uciekać. Nie wiedziałam, że takie istnieje. Myślałam, że kiedy będzie bezpiecznie, poczuję się lekko. Tymczasem jest jak po bardzo długim biegu, kiedy się zatrzymujesz i nogi same robią jeszcze kilka kroków do przodu, bo nie dostały informacji, że już można.

Za oknem ktoś parkuje. Dwa razy, trzy, cztery. Silnik, cofanie, brzęk lusterka.

Zostaję z czymś, na co nie mam jeszcze słowa. Coś między ulgą a żałobą. Jakby trzeba było opłakać te wszystkie lata spięcia, zanim ciało uwierzy, że można je odłożyć.

Może jutro.

Po trzydziestce coraz częściej łapię się na dyskontowym sentymentalizmie. 

Ale to były czasy — myślę na wspomnienie, gdyśmy się wszyscy jarali iPhone’em 3GS. I instalowaliśmy na niego Instagram, który wtedy był aplikacją do publikowania zdjęć z retro filtrami. 

Wszystko — na tym iPhonie i ponad tym iPhone-m — się robiło ironicznie. Nasz wspólny, wyrodny ojciec imieniem Hank nazwiskiem Moody nauczył nas sarkazmu i nabrał nas, że ten sarkazm jest całkiem zabawny. 

Przecież tytuł tej jego książki brzmiał „Dlaczego Bóg nas nienawidzi?”. To fizycznie niemożliwe, żeby osoba, która napisała książkę pod takim tytułem, nie była bubkiem. Ale do rzeczy, bo miałem inny temat. 

Pozostawiłem ten blog bez nowych wpisów na sześć lat. Lol. 

Kiedyś to było, istniały blogi, a jeszcze bardziej kiedyś ludzie musieli tłumaczyć, co to w ogóle są blogi. 

Historia zatoczyła koło.  Blogi znów nikogo. Więc przypomnę dla najmłodszego czytelnika: blog to coś jak internetowy pamiętnik. 

W sumie to najlepsza definicja blogów, jaką zapamiętałem, bo tak często była powtarzana w jakichś Dzień Dobry TVN i tym podobnych miejscach. 

Koko päivän on meinannut nukahduttaa. Koko päivän runotekeleeni ovat pyörineet mielessäni. Olen lähes neuroottisesti lähettänyt niitä tekoälylle analysoitavaksi ja arvosteltavaksi. Kun tiedonsiirtoraja on tullut täyteen, olen vaihtanut tiliä ja aloittanut alusta.

Sururuno on saanut parhaat arvostelut ja on kuulemma todella hyvä. Sensuellia runoilmaakin on kehuttu, mutta siinä on epätasaisuutta. Pornorunot ovat liian provokatiivisia, mutta silti ne ovat saaneet vähintään seiskapuolen. En usko pätkääkään. Valehtelee vain, jotta minulle tulisi hyvä mieli. Silti pyydän yhä arvosteluja ja yritän lukea niitä niin monta kertaa, että uskon niihin.

Muusa sentään piristi olemalla taas oma itsensä. Kirjoitin runon hänen pakaroistaan.

Vamppikin on oma itsensä – tai oletan niin. Vituttaa jossain taustalla. Antaisinpa olla.

Valokuvan sommittelu on yksi valokuvauksen kulmakivistä. Hyvä sommittelu voi muuttaa tavallisen kuvan mestariteokseksi. Mutta mitä valokuvan sommittelu tarkalleen tarkoittaa ja miten sitä voi parantaa? Tässä blogikirjoituksessa sukellan sommittelun maailmaan ja jaan parhaat vinkkini, joiden avulla voit viedä valokuvasi uudelle tasolle.