letters of a man

Söylenecek cok sey vardi ama konusacak kalpler yoktu artik.

Kacalim mi narinim issiz bir yerlere. Kendi kendimize bir kulubede icelim mi askin serefine. Dur! Sen anlatma, ben okurum gözlerinden hislerine icini. Yorma daha fazla bu koca sehiri, gitmeliyiz ya benli ya da bensiz. Bitsin bu sürgün, cirpinsin güvercinler...

Terk edilmis gibiyim sadece. Yapayalniz. Ellerim bos. Gülmüyor gözler. Kapkara. Sessizce uzaklasiyor. Aniden. Simsiyah.

Gece yeterince karanlik degil. Bir seylerin eksikligi hislerimi yetim birakiyor. Terk edilen duygular geri dönecek olsa bile kirilan bardagi telafi edememek gibi imkansiz yarinlar. Nerede o eski günlerin verdigi huzur, nerede cantami yere birakip karsisina gectigim televizyonun bana yasattigi mutluluk. Cocuk olmayi özleyerek büyümek daha aci. Bazi seyleri bir kez daha yasamak isteyip de her defasinda hüsrana ugramak adeta öksüzlük. Ama son olacak. Her güzel sey yasandiysa son da yakindir. Bilmiyorum. Artik toz olup ucmaktan baska hedefim yok.

Her seyin bir suclusunu ariyorum bu hayatta. Güzel olunca yasananlar kizmiyorum kimseye, lâkin melankolik gecelerimde yaradana mi yoksa yaratana mi öfkemi kusacagimi karar vermekte güclük cekiyorum. Kendime kiziyorum. Disarda baska bir hayatin penceresini acmak istemeyen bana kiziyorum. Paslanmis hayallerimin yeniden parlamasini bekliyorum. Cebimde kalan son gülümsemeleri bir kenara firlatip oluruna biraktim hayat denilen cehennemi...Ya cennet buysa?

Siz insanlari ne kadar tanidiginizi sansaniz da onlar sizin benimsediklerinizi yok edecek bir davranis sergilemeyi basariyorlar. Birakilan yaralari bir baskasi saracak diye düslerken insan, daha fazla yara alip terk ediliyor. Neye göre dogru insanlar? Neye göre yanlis davranislar? Cok fazla sevmekten mi acitiyor hayat? yoksa cok fazla beklentilerden mi yok oluyor hayaller?

Ayrilik ne sonbahari ne de kisi bekler. Vicdani olmayan mevsim tanimaz, zamana bakmaz.

Arada bir yok saydiklarim oluyor. Yok saymadiklarimda var ama onlarla görüsmüyoruz.

Sessiz sessiz gömüyorum kendimi artik yavastan. Kalabaligi zamaninda cok önemsememe ragmen artik kaldiramiyorum. Sagim ve solumdaki insanlardan birer birer uzaklasiyorum. Kimsenin canini acitmadan bitmesi icin geri sayiyorum. Kirmizi gülleri beyaz papatyalar ile duvaklandirin.

... Subat öldürsün. Zamani ben belirleyeyim, acisiz, kimsesiz.

Ölmek icin gün saymaya basladim. Artik hazirim karanligin en dibinde yok olmaya. Cayir cayir yakin bedenimi, yakin hislerimi, düsüncelerimi ve sevdigim her seyi. Artik gidiyorum bu samimiyetsizlikten.

Bugün ayrildigimizin bilmem kacinci yili. Senin "hicbir sey" yasamamisiz gibi davranman, benim senden nefret etmemin tek sebebi.

Geceyi sen gelirsin diye seyrediyorum. Karanligin bir kösesinden elini uzatir, "özledim, bitti o bekleyis" dersin belki diye... Sensizlik inan yalnizligin müebbeti.

Hayata doyamadan cekip gidesim var. Kimselere baglanip ne gülmek, ne de aglamak istiyorum. Varlik icinde yoklugu bilemez insan ama yokluk icinde varligi yasayabilir. Elde sifirdan öte yokluk olur mu? Ben bu yokluktayim, elimde bir sifir ile basladim bir sifir ile bitirecegim. Sonra yasarlar belki varlik icinde yoklugu "zavallilar".

Henüz 20′li yaslarimdaydim o hastaliga yakalanali. Önce bir sey farketmiyor insan, güzel bir sey oldugunu düsünüyor. Zaman gectikce daha cok iyi geldigini saniyor. Misal, hafiften bir karin agirisi, hizli kalp atisi, bilincsizce titreme ve melankolik anlar. Sonra zaman bir anda durmaya basliyor. O titremeler, o tüm tozpembe güzellikler sanciya dönüsüyor... her gün biraz daha seni kendinden kopariyor. Sen, sen olmaktan vazgeciyorsun. Nihayetinde bir taraf hep kaybeden oluyor. Ve buna âsk diyorlar.

Kimselere asik olamadigimi anlayinca yolumu degistirdim. Yetim kalan sevgimin sahibi arayisina girdim. Benden daha büyük, ben daha güclü. Onun gölgesi altinda nefes almayi, kendimden gecmeyi ve güvende olmayi istedim. O’nun icin her seyi yaparim…sonunun ucsuz bucaksiz olacagini bile bile.

Bugün ucarsam, eminim ki donacak bir yer bularak ölebilirim. Bugün kacarsam, eminim ki cikmaz bir sokak bulup yolda ölebilirim. Bugün ölürsem, eminim ki arkamdan vuranlar bir tekme daha atip ölebilirim.