leyla

leylâ, solmuş çiçekler büyümez. bilirsin.

İnsan birini sevmek felaketine uğradı mı, esir gibi bir şey oluyor.

Başımı usulca dizine koyacaktım, dört gün dört gece susacaktım.

ama uykumda bile seni sevdim. sen bensiz rüyalara mı daldın?

öyle bir kapı olmalı ki çalınca, insana hiçbir şey sormadan açsalar. kapının ortasındaki küçük pencereden bakıp da kim o demeseler. sonra hemen içeri alsalar beni. ben anlatmak istesem bile, hemen sustursalar; biz her şeyi biliyoruz, deseler.

çatlamasın diye vurulan atlara ve dinim gibi bağlandığım vicdanıma and olsun. evin bildiğin göğüs kafesime, rüzgar dâhi girmedi.

“kimseye tahammülüm yokken sana ihtiyacım vardı daha ne diyeyim”

vakitlere sığmam, lâkin yokluğa da yabancı değilim.

orada havalar nasıl bilmiyorum ama burada artık adın bile anılmıyor.

nâşım kalktı, bi' sen gelmedin.

Biz seninle bitmeyiz ama yeniden başlamayız da. Biz seninle bir yarım kalmışlıkta sürünür gideriz. Bir gün çok uzaklarda bir sızıyla hatırlarız birbirimizi.

benim gibi biri, senin dünyanda yok.

Oturup sohbet ettigim herkes bana çok iyi biriymis gibi geliyor.Arkadaslar serefsizseniz bastan söyleyin günkü ben anlayamiyorum