Katarsis.

Yara almamak için giydiği zırhı taşımaktandı bütün yorgunluğu.

Vurgunum, yorgunum, senin yoluna ölürüm ben.

Kendimi bildim bileli kendimi bilemeyeceğimi biliyorum.

Biz seninle bitmeyiz ama yeniden başlamayız da. Biz seninle bir yarım kalmışlıkta sürünür gideriz. Bir gün çok uzaklarda bir sızıyla hatırlarız birbirimizi.

Bir tek bana vaktin yoktu, herkese ömrünü harcadın.

Herkes seni ayakta durduğun kadar bilir, nasıl ayakta durduğunu bir sen bilirsin.

Aklım çıkıyor, sen çıkmıyorsun.

Dağılmışım, toparlayamıyorum.

Şimdi senin o durgun ve her şeyden çekilmiş hâlini, bir yaşam tembelliği zannediyorlar.

Bu ülkede dört şey olmayacaksın: kadın, çocuk, ağaç, sokak hayvanı.

Sen bakma bana, bugün gülerek anlattığım acıya, kırk gece ağlamışlığım var benim.