l o s e r

Çok yalnızım ve çok yalnız hissediyorum. Ne mutluluğumu ne de derdimi paylaşabileceğim hiç kimsem yok artık.

Kendimi kocaman bir yalnızlığın içerisinde hissediyorum. Sen böyle yapınca iyiyce yalnızlaşıyorum. Zaten de çok yalnızım. Artık dertlerimi paylaşacağım bir kimsem bile yok... Ne de mutluluğumu...

Sorunumuz ne ise konuşmayı yeğlerim, bakalım bu sefer konuşabilecek misin.

O optimist, ben realist.

Her şeye rağmen iyi ki sen ❤️

Bu kadar anlaşılmadığımı hissetmeyi, senden kilometrelerce uzakta ve çırpındıkça daha da uzağa gidiyor hissiyatını unutamıyorum atlatamıyorum, sen bana tatlı tatlı davranmaya çalıştıkça içimdeki kızgınlığın artmasına engel olamıyorum. Beni hasta edecek kadar üzdükten sonra hiçbir şey olmamış gibi davranmanı samimi bulamıyorum, içimdeki bu kırılan kalbi kendi kendime onaramıyorum. O kalbin kırık olduğunu biliyor olman onu onarmıyor, aktif bir şekilde onu eline alıp onarıp geri yerine koymanı bekliyorum belki de. Niye bu noktaya gelmeme izin verdin bir tanem, bu noktaya gelmekten deli gibi korkarken sen beni kendi ellerinle buraya ittin, şimdi de çıkmamı bekliyorsun. Yukarıda bekliyor olman çıkmamı kolaylaştırmıyor, neden elini uzatıp çekip çıkarmıyorsun, daha ne kadar batacağım bu kuyuya.

Kısa bir nişanlılık süreci sonrasında evlenen bu iki insan sancılı bir birbirine alışma süreci içerisinde. Kocamda öncesinde hiç bilmediğim değişik bir huyuyla karşılaştım. Küçük bir tartışmada hemen sessizleşmek, mesafe koymak ve ben ilk adımı atana kadar soğuk/mesafeli davranmak. Tartıştığımız mesele kapanıyor ama birbirimizi üzmemiz bıraksak günlerce devam edecek gibi oluyor. Bilmiyorum ne yapmalıyım. Onu ne kadar sevsem de, onun beni ne kadar sevdiğinden emin olsam da gün sonunda yalnız kaldığımı hissetmek kalbimi çok acıtıyor. Bu koskoca dünyada hayat arkadaşım yanı başımda dururken kendimi yalnız çırpınışlar içerisinde hiç hayal etmemiştim, ama buymuş yaşamam gereken. Kendisine karşı sürekli kendimi kusurlu hissetmekten, ağzımdan ne çıkarsa yanlış ifade ediyormuşum gibi davranılmasından sıkıldım. Gözlerimin içine bakıp beni anlamasını, göğsüne yaslamasını, sevgisi ile ısıtmasını, ilgisi ile şımartmasını beklemek çok mu gerçekten. Sessiz dururken bile birbirimizi anlamamız gerekirken, onun kara delik gibi bizi içerisine çekip yıpratmasına hazırlıksız yakalandım. Evliliğin 1. ayını savaştan çıkmışım gibi bir yorgunlukla kapatmayı ben de hiç tahmin etmiyordum doğrusu.

bu sayfada az ama hep en derin yaralarımı paylaşmışım. Göz yaşlarımı tutamadığım bu gece de yine sana sığınıyorum eski dostum. Hayatımda çok şey değişti. Doğru insan beni buldu çok şükür ve ömür boyu böyle devam ederiz inşallah. Neşe kaynağım kendisi. Deli gibi seviyorum ve aşığım. Kendimi sevmeyi öğrendim, bunu öğrenmek çok önemliymiş. En mutlu günlerimden birisine çok az kaldı, gün sayıyorum heyecanla. Ama bu evdeyim yine, çocukluğuma ergenliğime kafes olmuş bu evdeyim. En mutlu günüme günler kala yine ağlayarak geçiriyorum gecelerimi. Ne nasıl neden artık çok önemsiz. Beni en çok sevdiğini ve düşündüğünü iddia eden insanların geçmişimde yarattıkları ağlama krizlerini unutturmamaya yemin etmişcesine aynı devam etmeleri çok canımı yakıyor. Başkasına gelince sevgi poturcüğü olan insanlar bana gelince neden bu kadar isteksiz, özensiz. Detay yazmak istemiyorum, ama ben bu yolun başındayken o söyledikleri onur kırıcı cümleleri sözleri unutmamak için de yazıyorum bu notu. Heveslerimi kırdıkları için, ve o hevesler kirildiktan sonra onları yaşamanın hiçbir anlam ifade etmediğini anlamadıklarını unutmamak için not alıyorum. Çünkü bazı acılar unutulmamalı. Çünkü bazı gözyaşları geçmişte kalmıyor. Unuttuğumu zannettigim şekilde iç çekince, tadını unuttuğumu zannettigim göz yaşlarının sızısını tekrar hissedince unutmak istemiyorum. Ah kalbim, sen bunları gerçekten haketmedin ya. Vallahi haketmiyorsun.