25 yaşındayım...
bu sayfada az ama hep en derin yaralarımı paylaşmışım. Göz yaşlarımı tutamadığım bu gece de yine sana sığınıyorum eski dostum. Hayatımda çok şey değişti. Doğru insan beni buldu çok şükür ve ömür boyu böyle devam ederiz inşallah. Neşe kaynağım kendisi. Deli gibi seviyorum ve aşığım. Kendimi sevmeyi öğrendim, bunu öğrenmek çok önemliymiş. En mutlu günlerimden birisine çok az kaldı, gün sayıyorum heyecanla. Ama bu evdeyim yine, çocukluğuma ergenliğime kafes olmuş bu evdeyim. En mutlu günüme günler kala yine ağlayarak geçiriyorum gecelerimi. Ne nasıl neden artık çok önemsiz. Beni en çok sevdiğini ve düşündüğünü iddia eden insanların geçmişimde yarattıkları ağlama krizlerini unutturmamaya yemin etmişcesine aynı devam etmeleri çok canımı yakıyor. Başkasına gelince sevgi poturcüğü olan insanlar bana gelince neden bu kadar isteksiz, özensiz. Detay yazmak istemiyorum, ama ben bu yolun başındayken o söyledikleri onur kırıcı cümleleri sözleri unutmamak için de yazıyorum bu notu. Heveslerimi kırdıkları için, ve o hevesler kirildiktan sonra onları yaşamanın hiçbir anlam ifade etmediğini anlamadıklarını unutmamak için not alıyorum. Çünkü bazı acılar unutulmamalı. Çünkü bazı gözyaşları geçmişte kalmıyor. Unuttuğumu zannettigim şekilde iç çekince, tadını unuttuğumu zannettigim göz yaşlarının sızısını tekrar hissedince unutmak istemiyorum. Ah kalbim, sen bunları gerçekten haketmedin ya. Vallahi haketmiyorsun.
