Canım biraz sıkkın... Akşamdan beri kalbim sıkışıyor sanki. Benden tamamen bağımsız bir şekilde gelişen bir olaydan dolayı bana tavır alıyorsun, korkuyorum acaba bir şey mi oldu diye hiç üzerime alınmıyorum. İçim içimi yiyor saatlerce, soruyorum neyin var diye, konuşmuyorsun. Sonra birden normale dönüyorsun. Bu beni çok kırıyor. Benimle alakalı bir şekilde tavırlı davrandıktan sonra hiç konuşmadan normale dönmen beni rahatlatmıyor, aksine daha da harap ediyor. Aptal gibi hissediyorum, beni sürekli aptal yerine koyuyorsun. Ama malesef gerçekten artık malesef, bakışındaki küçük bir farklılığı bile farkediyorum ben. İçime hançer saplanıyor senin küçücük üzüntüne. Ama sen beni acımasızca kafanın içinde yargılayıp bırakıyorsun, öfken geçince de hiçbir şey olmamış gibi davranmaya devam ediyorsun, az önce ördüğün buzdan duvarlar hiç olmamış gibi davranmamı bekliyorsun benim de. Ben öyle yapamıyorum, konuşmadan netleştirmeden kendime gelemiyorum. Kalbimin nasıl acıdığını bir bilsen... Gerçi bilsen nolacak, o kibrinden gerçek manasıyla görebilir misin hiç bilmiyorum...
Kendimi kocaman bir yalnızlığın içerisinde hissediyorum. Sen böyle yapınca iyiyce yalnızlaşıyorum. Zaten de çok yalnızım. Artık dertlerimi paylaşacağım bir kimsem bile yok... Ne de mutluluğumu...
