Naamloos

De laatste keer… 8 oktober 2020..

12 maart 2015 begon de het karretje te rijden in deze achtbaan..  5,5 jaar (-/- 4 dagen 😉) later mag ik uitstappen. Is het het eindstation? Geen idee… Ik hoop het.. Ik hoop dat ik niet ooit weer in moet stappen.

Vandaag de laatste controle gehad bij dokter Mompel, mijn altijd gezellige, leuke, warrige, mompelende oncoloog. Ik had hem al 2 jaar niet gezien omdat de controles bij Debbie, de…

Eind 2017, weer een jaar verder..

Al bijna 3 jaar na diagnose, ruim 2 jaar na de chemo. Mijn leven weer op de rit…

Ja.. maar wel een drukke, hobbelige rit:

3 afspraken bij de oncoloog

1 afspraak bij de oncologisch chirurg

1 operatie en 4 afspraken bij de plastisch chirurg

2 afspraken bij de dermatoloog

1 afspraak bij de anaestesie

2 afspraken en 1 onderzoek bij de neuroloog van de slaappoli

3…

En toen was mn kanker weer jarig..

12 maart 2015.. de diagnose

12 maart 2017.. de kanker is 2 jaar.

  Ik wilde een blog schrijven.. over hoe het was.. over hoe het nu is.. Wat de kanker veranderd heeft, hoe ik veranderd ben.  Ik ben 3x begonnen en 3x heb ik het hele verhaal weer weggehaald..

Waarom?? Omdat het niets toevoegde..

Het is niet belangrijk wie ik vroeger was. Het is belangrijk wie ik NU ben.

En ik ben mezelf en ik hou…

De laatste keer…

En toen zat het er ineens op vanmiddag.

De laatste behandeling. De laatste keer een injectie met spul waar de kankercellen niet blij van worden. De laatste keer Herceptin dus.

  Best raar…

Ik zou blij moeten zijn, maar nee.. Dat ben ik niet. Het gevoel van veiligheid is weg. Dat had ik ook al na de laatste chemo, maar toen had ik de herceptin dus nog. Die is nu ook weg. Nu moet mijn lichaam het…

Wie had kunnen  denken, dat ik, Hilde met altijd lang haar, in 1 jaar zoveel verschillende haardracht zou hebben.

Ik zelf in ieder geval niet. Maar toen de kanker en de chemo om de hoek kwam kijken, met de zekerheid van haarverlies,  heb ik besloten er maar het beste van te maken.

Niet dippen,  maar genieten van alle mogelijkheden.

Dus voordat de chemo begon ging ik van lang naar kort. Met Nikki aan de schaar voordat de kapper ermee aan de slag ging. En de haren gedoneerd, want waarom weggooien wat anderen zo goed kunnen gebruiken??

En als het dan toch kort is, en uit gaat vallen, kan je het bestrand wel 4x verven op 1 dag. Want ach.. verpesten?? Lekker belangrijk 😂😂

En toen het moment van de echte uitval, precies 2 weken na de eerste chemo. Dat was toch wel even een slik momentje..

Maar na een dag wennen aan het idee, in de avond weer een feestje gemaakt. Want ja, dit was toch echt het moment om die echte hanekam een keer te knippen en te scheren.

Vanaf toen ging ik dus kaal door het leven. Moeilijk? Minder dan ik had verwacht. De ene helft van de tijd een doekje, de andere helft van de tijd lekker bloot of een pet. Wel een voordeel van de zomertijd. Zag mezelf toch echt niet met een pruik op het strand zitten. Een petje gooi je zo af als je de zee in springt, zou niet weten hoe dat gestaan had als ik m’n haar had afgedaan op het strand. 😉.

En gelukkig was iedereen het met me eens:

De kids (toen 19, 17 en 10): “pruik? Doe ff normaal mam!!”

M’n lief: “eindelijk hetzelfde kapsel”

De mannen op m’n werk: “doe dat doekje lekker af, wij hebben toch ook geen doekje op ons (kale) hoofd?”

De kleine buurtkinderen: “mamma van Nikki,  waarom heb je geen haartjes meer?” Ik: “omdat ik medicijntjes slik en daardoor vallen m’n haartjes eraf.” Kindjes: “oké 😊”

Omdat ik deze periode best speciaal vond en het positief wilde herinneren, heb ik ook twee fotosessies laten maken van m’n kale bollie.

Ik was trots op m’n koppie.

Vakantie bollie, hardloop bollie, het-gaat-weer-groeien-en-ik-krijg-pluisjes bollie, het-wordt-weer-echt-haar bollie..

En toen waren we een jaar later.

Met weer echt haar en echte kapsels. Om de maand iets anders. Nu is het nog kort, nu kan het.

En nee, ik laat het niet kort. Veel te veel werk in de ochtend. Het staat wel en ik kan lekker uitproberen, maar mis toch nog steeds m’n kapsel waar ik altijd aan gewend was. Dus komend jaar gewoon nog vanalles uitproberen, totdat het weer een normale lengte is en deze kapsels (ik hoop voof oor altijd!??) in de geschiedenisboeken verdwijnen.

Maar wél met een positieve herinnering.

Mam..

Alweer 1 jaar geleden werd je in de ochtend niet meer wakker. Vredig ingeslapen in je favoriete slaaphouding waarin je al zo lang niet meer had kunnen liggen. Dat je op deze manier ingeslapen bent, plus het feit dat je me had verteld dat je je ziekte en komend einde had geaccepteerd omdat door je jouw ziekte mijn leven had gered, maakte jouw dood voor mij ook makkerlijker te accepteren. Je…

1 jaar na diagnose

“If it weren’t for cancer, I’d say I had the perfect life. But if it weren’t for cancer, would I even realize this?

Charlotte Lawrence”

Vandaag, precies 1 jaar na m’n diagnose heb ik hier niets aan toe te voegen.

Reconstructie en opnamebureau perikelen

Grrr…. Wat een 👹👹👹👹 mens bij het opnamebureau vandaag…

Ik had vanmiddag nog een afspraak bij Mika, m’n Deense (of Noorse.. Finse…) plastisch chirurg. Laatste vragen laten beantwoorden voor m’n reconstructie, om er zo achter te komen wat m’n keuze wordt.

Uiteindelijk besloten dat het een eenzijdige diepflap wordt, maar met m’n hele buik, de opnametijd is dan van een dubbele. Waarom? Er lopen twee…

4 februari 2016: wereldkankerdag

Wereldkankerdag 2016.

Wereldkankerdag is de dag dat we stil staan bij kanker. Helaas is het voor heel veel mensen iedere dag kankerdag. Of ze hebben het zelf.. of iemand in hun directe omgeving. Die kunnen er niet bij stilstaan. Die zitten in een achtbaan die door blijft gaan. Looping na looping. Soms gaat de rit langzaam, dan weer snel. Maar echt stoppen doet ie niet.

Loop eens mee met de…

Nog een dag en dit jaar is voorbij.

  Het eerste jaar in m’n leven dat ik op het eerste gezicht zo snel mogelijk wil vergeten.

Ik wil verder, weer opbouwen.

  Maar als ik er dan over nadenk wil ik dit jaar helemaal niet vergeten.

Ik wil dit jaar mijn hele leven blijven herinneren.

  Blijven herinneren dat ik mamma mocht begeleiden in haar laatste moeilijke weken van haar leven;

Blijven herinneren dat ze zo super sterk was de laatste weken van haar leven;

Blijven herinneren dat ze mijn leven gered heeft;

Blijven herinneren hoeveel ik van haar hou;

Blijven herinneren hoe sterk pappa is geweest in deze periode;

Blijven herinneren dat hij op z’n 79e alles alleen moest gaan doen;

Blijven herinneren dat hem dat gelukt is, dat hij zijn leven weer een beetje opgepakt heeft;

Blijven herinneren hoe trots ik daarop ben;

Blijven herinneren hoe ik door de moeilijke periode van diagnose, amputatie en chemo ben doorgekomen;

Blijven herinneren dat John me iedere dag laat lachen;

Blijven herinneren dat ik moet doorgaan voor hem en de kinderen;

Blijven herinneren hoeveel mensen mij daarbij geholpen hebben;

Blijven herinneren hoeveel steun ik kreeg van familie, vrienden, kennissen, collega’s, buren;

Blijven herinneren hoeveel steun John en de kinderen kregen van hun familie, vrienden, kennissen, collega’s, schoolvrienden, sportvrienden, buren;

Blijven herinneren dat ik door mijn ziekte een aantal oude vrienden heb teruggevonden;

Blijven herinneren dat ik hierdoor ook aantal nieuwe vriendinnen heb gevonden. Lotgenootjes, die in dezelfde situatie zitten;

Blijven herinneren dat deze meiden mij door moeilijke momenten hebben heengeloodst door tips en eigen ervaringen;

Blijven herinneren dat ik kan genieten van kleine dingen, zoals baby eendjes in de lente;

Blijven herinneren dat na iedere bui de zon weer gaat schijnen.

  Dus nee, ik wil dit jaar helemaal niet vergeten!!

Ik wil het blijven herinneren en nooit vergeten.

3 november

Even een blogje over heel iets anders.

Omdat ik door de borstkanker nu minder aan het werk ben, heb ik meer tijd voor een van mn hobbies: fotografie.

Voor de diagnose nam ik ook mn camera wel mee, maar dan deed ik verder niks met de foto’s. Alleen opslaan en.. ja.. verder eigenlijk niks. Dus duizenden foto’s op mn harde schijf, waar niks mee gedaan is. Durfde ook nooit iets weg te…

Mijn nieuwe blogje: laatste chemo!!!

12 oktober 2015.

De dag van m’n laatste chemo.

Maar ook de dag dat pap en mam 52 jaar getrouwd zouden zijn geweest. Nu is pap alweer 6 maanden alleen, omdat mam het niet kon winnen van haar ziekte. Haar borstkanker, waarvan ze vandaag precies 8 maanden -/- 1 dag de diagnose kreeg. De diagnose die ons leven op z’n kop zette maar die ook mij de belangrijkheid van zelfcontrole van m’n borsten liet…

30 aug, 03:17 uur: Dexa: plafond-diensten en wervelwinden

Diegenen die mij kennen weten wel hoe erg ik gesteld ben op mijn rust. NACHT rust wel te verstaan, die bij mij normaal gesproken duurt tot een uurtje of 10 op vrije dagen.

Gezien het tijdstip waarop ik deze blog schrijf, is het met die rust helaas gedaan. Ik krijg ter voorkoming van een allergische reactie op de chemos het middel Dexamethason. Onder de kanker patiënten ook wel “dexa” genoemd. Het…

Achtbaan op het rechte stuk, het wordt routine

Mijn achtbaan gaat inmiddels al een tijdje over het rechte stuk. Raar, ik had nooit gedacht dat het leven in deze achtbaan ook als routine zou gaan voelen. Ik merkte het vanmorgen voor en tijdens de chemo. Ik moest om half 12 in het ziekenhuis zijn.

In het begin was het dan: 

Vroeg op.. hele tas vol spullen om de dag vol te komen.. Koffie en make-up.. En kwart voor 11 de deur uit. Moet toch op…

5 maanden geleden veranderde mijn leven, maar hoe???

Precies 5 maanden zit ik nu in deze deze achtbaan. Precies 5 maanden geleden ging ik naar de huisarts en werd ik doorgestuurd naar de mammapoli en kreeg ik daar de diagnose: borstkanker. Precies 5 maanden geleden veranderde mijn leven daardoor, maar hoe??

Ben ik nu de rest van mijn leven ziek, of heb ik de rest van mijn leven een ziekte?? Ik zie mezelf niet als een ziek iemand. Ja, ik heb…

Druk laatste vakantie dagje: eerst uitgeslapen (na een plafond dienst (voor diegenen die niet weten wat dat is: Google maar even    

  viel ik tegen vijven in slaap…), toen om 11 uur naar ziekenhuis voor m’n wekelijkse dosis Taxol chemo, na thuiskomst heerlijk 2 uur geslapen, toen ge-bbq-d (t of d???), en daarna lekker appelmoes en aardbeienjam gemaakt.

    De Dexamethason werkt dus.. Is naast…

Na een weekje vakantie gaan we weer beginnen.  Vanmiddag een MRI van m’n hart om te kijken of de eerste chemoreeks schade heeft aangebracht.   

 Niet schrikken, dit is standaard. De volgende kuur die ik krijg, kán namelijk invloed hebben op de pompfunctie van het hart. Daarom bekijken ze hoe het vooraf met m’n hart gesteld is. Dat is gedaan voor de eerste chemo’s begonnen. Toen was de uitslag “uw…