ne zormuş yalnızlığı kabullenmek. en yakın arkadaşım artık yok.yani var ama görüşmüyoruz yıllardır tanıdığın ve son bi sene boyunca sabahın köründen geceye kadar birlikte olduğun kardeşin olarak gördüğün her an yanında olacak zannettiğin biri işte.bana hiç ihtiyacı yok benimse en çok ona ihtiyacım var. o olmadan bu kadar yalnız hissedeceğimi hiç düşünmemiştim. ailemden biri sanki doğmadan bile önce birlikteydik. benim onun için ne hissettğimin hiç önemi yok o zor bi dönemden geçiyor ve beni istemiyor. ona zarar mı veririm kötülük mü yaparım sanki...hiçbiri elbette. yardımda edemiyorum. arkadaşlık bitti değil mi her seyin bir sonu var ağlamak zorunda mıyım kader işte buraya kadar ve geç bulduğum ama çok zamandan beri varmış gibi olan bir kişi daha var bu kadar 2 kişi. ama işin garip tarafı o da beni istemiyor bana ihtiyacı yok... ama benim onlara çok ihtiyacım var ölene dek ihtiyacım var..
