#mutlu et

10.02.2016 Ziya Gökalp Kız Yurdu

Bugün okula gittiğimde yeni insanlarla tanıştım. Bunlardan birisi çok konuşkan ve girişken biriydi.Kendisini etrafındakilere dinlettirmeyi biliyordu. Kantinde ben ve 2 kız arkadaşım oturuyorduk.Konuşkan olan sorular sorarak hemen bir sohbet açtı.Ben de kendimce sohbete katılmaya ve sıcakkanlı olmaya çalıştım.Ama konuşkan arkadaş benim dışımda masadaki herkesle ilgilendi.Sanki ben o masada hiç varolmamışım gibiydi.Sanki benim orada olup olmamam hiç önemli değilmiş gibi…

Bu olay beni çok üzdü.Yurda dönerken tüm enerjimin sökülüp alındığını hissettim.Halbu ki dün çok mutluydum.Bugünse çok üzgün.Ruh halimin bu derece hızlı değişmesi beni korkutmuştu.Bu olaydan bu kadar etkilenmemin normal olmadığını biliyordum.Aslında sanırım beni asıl korkutan hissettiğim bu duyguydu.

Yurda geldiğimde neden böyle hissettiğimi düşündüm.Belli ki gururum kırılmıştı.Ben de bir bireydim.Bir kimliğim, karakterim vardı.Nasıl olur da bulunduğum yerdeki varlığım hissedilmezdi.O an bu dünyada olsam da olur olmasam da olur diye düşünmüştüm.Böyle bir düşünce nasıl aklımdan geçebilmişti.Ve daha da üzücü olanı bu ilk kez olmamıştı.Daha önce de bu duyguyu hissetmiştim.

Karşıma çıkan her sorunda yaptığım gibi ilk önce nedenini düşünmeye başladım.Bu olay beni bu derece neden üzmüştü? Neden böyle hissetmiştim? O an bir kitapta okuduğum bir cümle aklıma geldi : “Ortam bana değer verirse ben değerliyim, vermezse değersizim” Yazarın durumuyla benim durumum tıpa tıp aynıydı.Evet o kişi bana hiç değer vermemişti, beni önemsememişti.Ve bu da beni otomatikmen değersiz biri gibi hissettirmişti. Sanırım beni asıl düşündüren şey beni neden önemsemediğiydi.Çünkü ben kendimce iyi, kibar, sıcakkanlı, eğlenceli biriydim.O benim hakkımda neden böyle düşünmemişti.Acaba ben saydığım özelliklere sahip biri değil miydim?Peki ben kimdim?

Sanırım bana bu duyguyu yaşattıran şey egomdu.Ben kendime dahi itiraf edemesem de aslında o an beklediğim şey o kişinin ‘en çok’ benimle ilgilenmesiydi.Çünkü ben yanımdaki 2 kız arkadaşımdan daha üstün niteliklere sahiptim.Neden benimle değil de onlarla ilgilenmişti ki! Bunu farkettikten sonra ilk hissettiğim şey utanç oldu.Kendimden utandım.Aslında olmak istediğim insandan ne kadar da uzakta olduğumu farkettim.

Ve son olarak bir çözüm yöntemi aradım.Bu durumdan nasıl kurtulabilirdim.Başkalarının benim hakkındaki düşüncelerini nasıl umursamayabilirdim? Ya da bunu başarsam bile insanlara verdiğim değer azalmaz mıydı? Sonuçta karşındakinin fikrini umursamıyor olacaksın.Bu derece aldırmaz bir insan olmak istiyor muydum gerçekten. Bu düşünceler birer noktaydı.Benim büyük resmi görmem gerekiyordu: “Ben neden yaşıyorum? Şu anda nefes alıyorsam ve sahip olduğum bedenle bir hayat sürüyorsam bunun nedeni ne? Niçin yaşıyorum ben?

Bana sunulan güzellikleri görmek için, onları hissetmek için…Yani mutlu olmak için ve mutlu etmek için.Başkalarına yardım etmek için .Ve onların da bana yardım etmesi için…

Hayatın koşuşturmacası içinde sürüklenirken insan, ne kadar anlamsız üzüntülere, hırslara kapıldığını anlayamıyor. Derken yanımızdan geçen bir çocuk bizi uyandırıveriyor. Gökyüzü gibi kocaman bir gülümsemeyle gözlerimize bakıyor.  Hayatın anlamının bir çocuk gülümsemesinde saklı oldugunu anlıyoruz. Daha önce kendimizi hiç bu kadar huzurlu hissettiğimizin farkına varmamıştık belki de. Mutlu olmanın yolu mutlu  etmekten geçiyormuş meğer.