O gece kaburgalarım ayrıldı,

Ben geçmişimi kapattım.

Kalbim sana sustu ,gözlerim hala seni anlatıyor..

Ağzının içi yara olana kadar sevmedin mi?

Yağmur geçti, güneş açtı. Belki de hayat bana usulca şunu söyledi:

Çık gel şu kasvetli şehre…

“Keşke gelseydin…Uyurken ya da uyanıkken ne fark ederdi ki?Anahtar zaten sendeydi, açsaydın şu kapıyı.Ben artık savaşamıyorum.Gözlerim kan çanağı, yorgunluğum geceleri aştı.Geçmiyor, dinmiyor, bitmiyor içimdeki bu bekleyiş.Senden tek bir şey istedim;gelmeni…Ama bazı insanlar, en çok ihtiyaç duyulduğu anda gelmeyi seçmez. Neyse…Sen hayatına devam et. Ben, gelmeyecek birinin ayak seslerini duymaya alışırım.”

Sarılmak bazen hiçbir şey söylemeden,

Hiçbir kadınla rekabete girmedim bugüne kadar.Kimseyle yarışacak kadar hevesim olmadı.En fazla midem bulanır biraz, sonra da güler geçerim.Çünkü bazı insanlar rakip değil, sadece ibrettir.

Benim herkesten çok kendime ihtiyacım var.Sonrası mı? Sonra ne olur bilmiyorum, ama ilk kez kendimi yarı yolda bırakmam. :)

Bazı şeylere sadece kahkaha atarsın.Çünkü ciddiye alacak kadar değerli değildir artık.

Gecenin tam 02:45’inde bir rüya görürsün. Öyle bir rüyadır ki gerçek ile hayal arasındaki çizgi silinir. Sesini duyarsın, kokusunu hissedersin, dokunduğunda gerçekten oradaymış gibi gelir.Olmasını en çok istediğin şey olur rüyanda. Birkaç dakika boyunca eksik kalan parçaların tamamlanır sanki. İçindeki yaraya usulca dokunur, acısını hafifletir. O an dünyanın bütün yükü omuzlarından kalkmış gibi hissedersin.Sonra uyanırsın.Odası boş, kolların boş, kalbin yine aynı yerde duruyordur. İşte insanı ağlatan rüyanın kendisi değil, uyandıktan sonra içine çöken o lanet histir. Bir anlığına kavuşup sonra yeniden kaybetmenin verdiği o sessiz sızı…Bazen bir rüya, özlemin ne kadar derin olduğunu hatırlatır insana.

Bir bildirim düşer telefonunuza. Bir an için nefesiniz kesilir. Elleriniz titrer, yüzünüzde istemsiz bir gülümseme belirir. Belki de uzun zamandır beklediğiniz şeydir bu.Ekranı açarsınız.Mesajın yalnızca bir kısmı görünür:“Seni severek ölece…”Devamını göremezsiniz.İşte tam o anda kalbiniz daha hızlı atmaya başlar. Ama bu kez mutluluktan değil, korkudan. İçinizi kemiren o ihtimal gelir aklınıza.“Ya kendine bir şey yaptıysa?”Hiç düşünmeden ararsınız. Telefon meşguldür. Bir kez daha vurur yüzünüze engelli olduğunuz gerçeği. Yutkunursunuz. Elleriniz daha çok titremeye başlar.Bu kez en yakınını ararsınız.Açmaz.Kalbiniz sıkışır. Gözleriniz dolar. Dakikalar saat gibi gelir. Kafanızın içinde bin türlü senaryo dönüp durur. O ihtimal, o korku, sizi yavaş yavaş delirtir.Bir kez daha ararsınız.Bu sefer telefon açılır.Karşı tarafta sakin bir ses vardır, siz ise korkudan parçalanmışsınızdır.“Nerede?” dersiniz telaşla.“Odasında.”O iki kelimeyle içinizdeki fırtına biraz diner.“Lütfen… beni onunla konuştur.”Titreyen sesiniz bile size ait gibi gelmez.Telefon aktarılır.Birkaç saniye beklersiniz.Sonra o sesi duyarsınız.Ne özlem vardır içinde ne de sıcaklık.Sadece soğuk ve sert bir ton:“Konuşacak bir şey yok.”Bir tokat gibi çarpar yüzünüze.Az önce korkudan atmak üzere olan kalbiniz şimdi başka bir acıyla ezilir. O an hissedilen tek şey, insanın içine işleyen derin bir pişmanlıktır.Çünkü bazen bir insanın öldüğünü sanmak bile, onun sizi artık sevmediğini duymaktan daha az acıtır.Ve telefon kapandığında geriye yalnızca şu cümle kalır: “Keşke hiç aramasaydım…”