Mavitizim

Kendimi denizin kıyısında vurmuş çürümüş cesetler gibi hissediyorum!

Aynaya bak, Gözaltların çökmüş saçların dökülmüş, harabe gibisinn.Oysa sen çok güzel bir çocuktun!

Kafasında kıyametler kopuyor, dışı durgun bir okyanus gibi!

İnsanı ayakta tutan umutlarmış. Bak ben ayağa kalkamıyorum!

Eğer birini affedebilseydim, kendimden başlardım!

Sen, yarınında hiçbir ümit ışığı olmayan adamsın!

Kaza tehlikesi atlattım. Ama bu sefer eskisi gibi ellerim titremedi!

Sanki içimde bir şeyler kırıldı da parçaları her nefes alışımda canıma batıyor gibi!

Deniz nerden bilsin insanın karada da boğulduğunu !

Hevesle yetişmeye çalıştığın yerde, beklenmediğini fark etmek!

Bir kırgınlık var içimde, ağlayarak atamadığım!

Hiçbirimiz, yolun başındaki insanlar değiliz artık!

Kendi başının çaresine bakmış birinin gözleri asla yumuşak bakmaz !

Her taşın altından kalkarım sanıyordum. Bir taşın başında geri dön diye ağlamadan önce !

Aynaya baktığımda artık gözleri eskisi kadar parıldamayan, ve göz altları uykusuzluktan şişmiş birini gördüm!

İnce ve narin ne vardıysa içimde, hoyratça yıktı geçti dünya !