#suskunluk

2 yaşında konuşmayı öğreten hayat

40 yaşında susmayı

öğretirmiş insana...

Anlatamamak zayıflık değil, yaşadığının kelimelere sığmayacak kadar derin olduğunun sessiz bir işaretidir.

Hep gizledim, çünkü bazen kelimeler de yetmez dökmeye. Bu yüzden en gürültülü yer, tam da suskunluğun içidir. Kelimeler yetersiz kaldığında geriye yalnızca hissin ağırlığı çöker. İnsan bazen kelimelere bile sığınamaz; içten içe tüketir seni o sessizlik, ama kimse fark etmez bu suskunluğun sebebini. Oysa sen, yaşadığın duygunun büyüklüğü ve karmaşasıyla ne diyeceğini bilemez hâle gelirsin. Anlatmaya, dökmeye çalışırsın ama kelimeler dile gelmez; her şey boğazında düğümlenir. Ve o an, anlatamamak zayıflıkmış gibi görünür. Oysa değildir… Yaşadığının, kelimelere sığmayacak kadar derin olduğunun sessiz bir işaretidir.