hayattan ve insanlardan bu kadar az beklentimin olmasına rağmen, çok fazla inciniyor olmama anlam veremiyorum.

şiir kitabımda altı çizili cümle gibisin.

lütfen tüm zamanımı çal, beni bu dünyayla başbaşa bırakma

O gece sabah olursa, bundan sonra her şey olur dedim. O gece sabah oldu, ben bir daha eskisi gibi olamadım.

kusura bakma ama umarim hic bir zaman mutlu olamazsin ya

bu dünyanın derdini sen mi doğurdun sanki leylâ? neden öyle ağrılı bakıyorsun.

özlemek yedi harf değil de yirmi yedi bıçak yarası sanki.

gecenin üçünde seni alıp şehrin her yerini adım adım yürümek istiyorum. acı bitene kadar yürüyelim.

Merhaba seni göremiyor olmanın ağrısı,

senin bahçene yel esse yanındayım, benim bahçeme tufan vurdu nerdesin?

her şeyi çöpe attım, çöpü kapıya koyamıyorum

bir kere ağladıysan üç kere gülecek, yedi katlı binan yıkıldıysa sekiz katlısını yapacaksın. beş kez düştüysen altıncı kez kalkacaksın. bazı savaşlar böyle kazanılır.

yıkılmak binaya mahsus bir şey değil ki züleyha, bir insanın bir cümleyle yıkıldığını gördüm ben