ah muhsin

kayboluyorum. otururken koltukta, yatarken yatakta ve bazen de tuvalette.. sürekli kayboluyorum. uçan kafam yok, miyavlayan kediler yok ve ben yokum genelde.. sürekli kayboluyorum içimde. kıyım yok, denizim yok ve hatta bir dümenim bile yok savrulurken dümdüz. sadece kayboluyorum işte. telefonum sessizde, ben işsizim ve dünyam güneşe kapılmış ekseninde dönüyorken eşsiz..

ben hep kayboluyorum.

elimden gelse bir uçurtmayla yer değiştirmek isterdim.. ama yapabildiğim tek şey acı çekmek bir elektrik direğine takılmadan. bu çok üzücü.. bir uçurtma olsam, gökte kalmak olurdu tek gayem... bu elektrik direği olsa bile.

ayakkabılarımı bağlamıyorum. eskiden cırtcırtlı giymeyi severdim, şimdi arkadan çekiyorum fermuarı.. eğilemiyorum ben eğikken kamburumla*, ayakkabılarımı bağlayamıyorum.. hem yerdeyken nasıl eğilir ki insan?

günler birbirini kovalıyor, ben seni. hiç düş kurmamış gibi hissediyorum bazen kendimi. koca bir boşlukmuşum gibi.. ama bir boşluk ne kadar üzülebilir ki içinde hiç olmayan bir şeyin yokluğuna?

dönüp dolaşır yine aklım ama yeryuvada kalır mı bilmem hiç

uçuşum düşüyor, izliyorum

çünkü ince mevzu geliyorsa sokağa, arka odamızdan gıcırtı*

üstümde*

belki bu hengamede sönüp duruyor ikide bir yangın ve

manzaramıza kadar zehirlenmiş duman, geçmez artık bu pasaklı yutaklarımdan

şimdi anladım.

tanrım,

ben de parçalayamam atomu hiç yumruklarımla

sen kocamansın,