Calamiteitenleer voor gevorderden

Elke keer dat ik u zie, is er hoop in mijn hart. Ik wil u zeggen, dat ik  gevoelens voor u heb, maar ik krijg het niet over mijn hart. Letterlijk. Het is al moeilijk op papier, laat staan van oog tot oog. Tand om tand. -zou ik willen. Wat wil jij? Mij? Ooit? Nooit, lijkt het wel. 

Nooit. Ooit.  Snel? Want elke keer dat ik u zie is er hoop en  mijn hart, hard, lacht van oog tot oog, wanneer je in ze  kijkt. Te lang soms.  Zie je dat? Wil je dat?

*Stilte

Dit.

*Stilte*

Ik zat net als u op de eerste rij, daar ergens aan de zijkant. *wijst* Ja ook dat nog. De eerste rij. De rij die op het podium na het meest zichtbaar is. Mijn gezicht een open doelwit, de mensen achter mij in de schaduw, al dan niet zelfvoldaan grijnzend. De grijns van wolven in de nacht, hun ogen brandden gaten in mijn rug.

*Stilte*

**Twijfelt, verandert dan** U luistert aandachtig naar deze dramatische ironie. U weet wat er komen zal. U wacht tot ik de aap uit de mouw schudt. Waarom zou ik dan schudden? Apen eten elkaars vlooien op en maken kabaal. Ik heb liever stilte. Hoe pijnlijk ook.

Onlangs confronteerde ik je met de vraag waarom je niet gekomen bent, terwijl ik wachtte en wachtte, met gewassen haren en een opgeruimde bureau, terwijl ik eigenlijk moest studeren.

Blijkbaar was je dat zelfs al vergeten. Het betekende niet zoveel voor jou als voor mij. Ik voel me klein en stom.

Ik vroeg je waarom het in die vijf jaar nooit iets geworden was tussen ons. Je antwoordde niet eens op die vraag. Zelfs dat gunde je me niet...

Je antwoordde met: “Trouwens, alles goed?”

J. 

Ik heb al vijf jaar een zwak voor u. Dit is een van de zeldzame momenten dat ik dat woord 'zwak' zo gebruik. Ik voel me oer-Hollands nu. Jakkes. Maar ik ken geen ander woord dat beschrijft wat ik voor u voel. 

Ik voel tintelingen, bij vlagen, als zwermen zwaluwen door mijn lichaam fladderen, op zoek naar een plaats om opnieuw een zomer door te brengen. Ik zie u helaas alleen in de winter, wanneer de zwaluwen terug zijn in het werelddeel dat zichzelf 'beschaafd' noemt. Mijn zomer is helaas uw zomer niet. 

En nu is het winter voor mij, en ben je nog hier voor vier dagen, terwijl ik moet studeren, over hoe de werkelijkheid in elkaar zit. Terwijl ik niet weet wat mijn werkelijkheid is. Ik twijfel. 

Ook jij twijfelt, je hebt halvelings vermeld dat je langs zou komen. En nu wacht ik, onzeker over wat er zal gebeuren. De spanning hoopt zich op. Onderhuids. De puisten die ik in de spiegels zie, zijn daar getuige van.

Zal je komen? En wat zal er dan gebeuren? Zal ik eindelijk de sprong wagen? Maar ik wil niet springen om ook maar bij de gelukkige koppels aan de overkant te staan, voor ik zeker weet dat ook jij daar zal staan. Met mij. Hand in hand, oog in oog. En of ik dat wel wil.

Onlangs zei mijn moeder tegen me dat ik niet zo hard gepuberd heb als mijn broers. Ze moest eens weten. Ik ben nog altijd een puber in het diepst van mijn gedachten. Mijn hormonen werken op volle toeren en de onzekere gedachten zijn nooit verdwenen.

Na mijn laatste Bridget-Jonesmomentje vond mijn beste vriend dat ik een type had. Ik, een type? No way! Daar ben ik principieel tegen maar misschien heeft hij toch ergens een punt.

De wondere wereld van tumblr verplicht me om nu even 5 dingen op te lijsten die ik leuk vind aan mezelf. Mijn Belgische bescheidenheid en mijn (zelf)kritische ingesteldheid maken dat ik hier verschrikkelijk lang over na moet denken.

1. Dat ik het zover heb geschopt dat ik al een paar jaar op kot zit in Leuven en zo een (soms) rustig plekje voor mezelf heb, inclusief hoogslaper die vol boeken ligt.

2. Mijn boekenverzamelwoede. Altijd leuk om op vrijdagavond thuis te komen, richting overvolle boekenkasten te lopen, een boek uit te kiezen, mij in mijn bed te nestelen en dan lezen, lezen, lezen tot ik erbij in slaap val. 

3. Dat sproetje, linksboven op mijn linkerpink.

4. Mijn originaliteit, waar ik me zelf nog vaak over verbaas.