Ik weet nu hoe het voelt om diep vernederd te worden. Ik weet nu hoe het voelt om een mes in mijn rug te krijgen. En nog eens. En dan nog eens. Ik weet nu wat een pijnlijke stilte is.
*Stilte
Dit.
*Stilte*
Ik zat net als u op de eerste rij, daar ergens aan de zijkant. *wijst* Ja ook dat nog. De eerste rij. De rij die op het podium na het meest zichtbaar is. Mijn gezicht een open doelwit, de mensen achter mij in de schaduw, al dan niet zelfvoldaan grijnzend. De grijns van wolven in de nacht, hun ogen brandden gaten in mijn rug.
*Stilte*
**Twijfelt, verandert dan** U luistert aandachtig naar deze dramatische ironie. U weet wat er komen zal. U wacht tot ik de aap uit de mouw schudt. Waarom zou ik dan schudden? Apen eten elkaars vlooien op en maken kabaal. Ik heb liever stilte. Hoe pijnlijk ook.
*Af*
