insan gam çökmüş yüreğini nereye saklar? göğsü hariç her yer makbuldür elbet. 

ayağı kırık bir at gibi topallıyordum ortasında hayatımın ve tüfeğin icadına asırlar vardı.

Şuramda bir şeyler var, sahiden bir şeyler var. Haykırmadan anlatamam.

gidecek hiçbir yer yok ama bir yere varmamız gerek

ne zaman senin adın geçse bir cümlede; benim dilim tutuluyor, kalbim kırılıyor.

bahsedilmiyor olması hissedilmiyor olduğu anlamına gelmez.

O kadar ağır anlamlar yüklediğin insan seni o ağırlığın altında bırakmaz mı sandın?

İstediğin kadar kaç, istediğin kadar reddet. O dert sabaha karşı karanlık bir odada yakalayıp oturuyor karşına.

çiçeğim, serçeler en çok yuva bildikleri çatıdan düşer. kıymet bilmeyenin avucunda solma.

​kendi kendimin kalabalığında kayboluyorum.

hep kursak boşluğundan başlıyor kırılma. aldığın her nefes ciğerlerinden biraz hallice. senden çalınan her bir zerre gözlerinin feri misâli. yalnızca bir defa yaşayabilmek için çokça ölür gibi.

ama ben bir şeylerden elimi kolumu çekmek ister gibiyim. sanki eve çok geç kalmışım ama aslında o ev tarafından hiç aranmamış gibiyim.

Sadece seven onarmak ister.

"züleyhâ için her şey yusuf olmuştu. güneş doğdu demezdi, yusuf uyandı derdi. gece çöktü demezdi, yusuf uyudu derdi."

gurbet ne biliyor musunuz benim burada yerim yok ki dediğiniz her şey.