"bir insan bir insanı sevdiğinde o aralarındaki bağ artık ikisi için bir ev haline gelir. fakat sen o evi yaktın. ve ben içindeydim."

“geyiğin ayağında kocaman bir taş yarası, bakıp üzülüyorsun. ama nasıl kaçmış. koşmasaymış ölürmüş o geyik, sana anlatamaz. üzülme. o yara iyi ki var.”

"çabam sevilmek istediğim için değildi, sevdiğim içindi"

"eve yalnız dönerken kendi kendime söylediğim sözlermiş doğru olan."

gidecek hiçbir yer yok ama bir yere varmamız gerek

"sen hüzünlüsün diye dünya durup sana yol vermeyecek."

birçok duvar ördün ama ona olan duvarlarının her tuğlasını sen kaldırdın. herkesten uzaklaştın ama ona hep koşarak gitmek isteyen tarafını bir türlü bastıramadın. hiçbir şey duymak istemedin ama sesi hep kulağında çınladı. bak güzelim, bu da senin yenilgin.

beni üzmek senin içine hiç dert olmadı, ben bununla savaşamam

"bunca yolu iki yabancı olmak için mi yürüdük."

neden bilmiyorum, sen varken tüm dünya benden yana sanardım. gittiğini söylediğinde de bir yerlerden bana baktığını hissederdim, sen buralardaymışsın gibi hissetmeyi çok severdim. şimdi mi, şimdiyse, bilmiyorum. saat kaç. burası neresi. sen neden yoksun.

yıllar geçse bile beni göğsüne alır severmişsin gibi hissediyorum ama arasam açmazsın bile