haytmatlosss

şu tumblr'da saçma sapan yazarları tanıyan binlerce insan vardır...ama şu satırları yazan kişiyi tanıyan birilerini bulmak bence çok zordur..

“benim ilgimi çeken insanlar deli olanlardır.”

jack kerouac - yolda

yaşamak için deli olan, konuşmak için deli olan, her şeye aynı anda ihtiras duyan, hiçbir zaman esnemeyen ya da sıradan bir şey söylemeyen…

yıldızların arasında örümcekler çizerek parlayan ve en ortalarındaki mavi ışığı görenlere “vay canına!” dedirten o muhteşem sarı maytaplara benzettiğim insanlar.

hızla giden bir arabanın dikiz aynasına yansıyordu hayatın anlamı. amerika’nın yarısındaydım, gençliğimin doğusu ile geleceğimin batısı arasındaki ayrım çizgisindeydim.

her şey çok güzel giderken, çok güzele odaklanıp, her şeyin gittiğini fark edememiştik.

sizi yolculuğa çeken yolun sonu değil, yolun kendisi olabilir. belki de sadece gitmeyi seviyorsunuzdur.

çünkü hayat kutsaldır ve her an değerlidir. hepimiz aynı yolun yolcusuyuz. hiçliğin altüst olmuş gölünde ufak dalgalarız.

jack kerouac | yolda

carl gustav jung

kötülüğe yanaşmanın en ciddi tehlikesi, onun boyunduruğu altına girmektir. bu yüzden hiçbir şeye boyun eğmemeliyiz. iyiye bile.

çünkü iyi olarak nitelendirilen bir şeye körü körüne bağlandığımızda, o şey ahlaksal bağlamda iyilik niteliğini yitirir. bu, iyinin içinde kötülük olduğundan değil; boyun eğdiğimizde, kendi özgür irademizi ve sorumluluğumuzu yitirdiğimiz içindir.

uyuşturan ister alkol olsun, ister morfin, isterse de sahte bir idealizm… her türlü bağımlılık kötüdür.

biz ise, düşünmenin zorluğundan kaçmak için kolaycı yargılara sığınırız. gözlerimizi kapatırız. rahatsız edici gerçeklerle yüzleşmek yerine, konforlu bir körlüğü seçeriz.

oysa jung hatırlatıyor: iyi ve kötü, birbirinin tam karşıtı iki ayrı dünya değil; bütünlüğün iki yarısıdır. ve insan, ancak bu ikisini de kabul ettiğinde, gerçek anlamda "bütün" olabilir.

karanlığı reddetmek, ışığı da görmezden gelmektir aslında.

“rahatımızı kaçırmamak için gözlerimizi kapatıyoruz.”

erich fromm

gerçek, çoğu zaman rahatsız edicidir. acıtır, sarsar, yerinden eder. bu yüzden biz, konforlu bir körlüğü tercih ederiz.

gözlerimizi kapatırız. duymazdan geliriz. "bilmiyordum" deriz, oysa en derinlerde biliyoruzdur.

çünkü görmek, sorumluluk demektir. görmek, harekete geçmek demektir. ve hareket etmek, mevcut rahatlığımızı bozmak demektir.

biz ise, bozulmamış düzenimizde, körleşmiş bakışlarımızla yaşamayı seçeriz.

ta ki, gerçek o kadar büyüye ki, artık göz kapaklarımızın arkasından bile görüneceği ana kadar.

ama o ana kadar, biz uykudayız. derin, huzurlu ve kör bir uykuda.

erich fromm

carl gustav jung

zihin, tembelliği sever. karanlıkta kalmak, belirsizlikle boğuşmak, kendi gölgeleriyle yüzleşmek… bu, inanılmaz bir enerji ister. ve insan, enerjisini korumak için en kısa yolu seçer: yargılamak.

etiketlemek kolaydır. "kötü", "yanlış", "farklı"… kelimeler, düşüncenin yerini aldığında, artık anlamaya gerek kalmaz. sadece hüküm vermek yeterlidir.

oysa düşünmek; karşıdakini değil, önce kendini sorgulamaktır. kendi önyargılarının duvarlarını yıkmaktır. ve bu yıkım, çoğu zaman acı verir.

bu yüzden kalabalıklar, konforlu cehaletini, rahatsız edici hakikate tercih eder. yargılamak, bir sığıntır. düşünmek ise, bir cesaret eylemidir.

sen hangisini seçiyorsun? kolay olanı mı, yoksa gerçek olanı mı?

charles bukowski

hayat, seni kırmak için elinden geleni yapar. işler, kiralar, insanlar… hepsi omuzlarına binen birer yük.

ama sen, kimseye yaslanma. ne sevgiliye, ne dostuna, ne de şansa.

çünkü yaslandığın an, dengen bozulur. ve düşüş, her zaman daha acı olur.

dik durmak zordur. yalnızdır. soğuktur.

ama en azından, kendi gölgenle baş başasındır. ve o gölge, seni asla yarı yolda bırakmaz.

bu dünyada güvendiğin tek şey, kendin olmalısın. gerisi teferruat.

“bana öyle geliyor ki, biz çocuk kalmış bir milletiz.”

oğuz atay

oyuncaklarımız değişti ama ruhumuz hep aynı kaldı. korkularımız, öfkelerimiz, ve en çok da… anlaşılmama çığlıklarımız.

büyümedik. sadece yaşlandık. bedenimiz uzadı, ama içimizdeki o küçük, incinmiş çocuk hala aynı köşede, aynı oyuncağına sarılıp ağlıyor.

biz, ciddiyeti taklit eden ama özünde hep şaşkın olan bir topluluğuz.

ve belki de bu yüzden hiçbir yere varamıyoruz. çünkü pusulamız yok. sadece… geçmişin tozlu raflarında unutulmuş bir harita var elimizde.

oğuz atay

kapılarda bekledim. reddedildim. gülündü. “bu ne biçim dil?” dediler. “bu ne biçim hüzün?” diye sordular.

oysa ben sadece kendimi anlatmaya çalışıyordum. parçalanmışlığımı. tutunamayan yanımı. ve o tutunamayan yanımın, aslında en gerçek parçam olduğunu.

bir yıl boyunca yokuş yukarı, yokuş aşağı. elimde dosyam, gönlümde kırıklıklar.

ama biliyor musun? o red mektupları, o kapalı kapılar, bana şunu öğretti: gerçek sanat, onaylanmak için değil, var olmak için yazılır.

ve ben, reddedilerek var oldum.