biriktirdiğim tüm iyi anılar, en iyi oyun arkadaşlarım, en kıymetli kitaplarım üstüne yemin edebilirim ki gelmesini çok istedim. evi olmak istedim. yatağı olmak istedim. kol saatini çıkarıp koyduğu komodin olmak istedim. sokağı olmak istedim. koltukaltına kıvrılıp uyumak istedim.

“bütün bu gürültü ve uğultu içinde senle hiç konuşmuyor oluşumuzun da anlamı var. inan var.”

Bazen seni yanımda bulmayı o kadar arzuluyorum ki, insanın yaşanan her kötülüğe rağmen omzuna başını koyma arzusu bitmiyor bir türlü. Başımı okşar mısın, iter misin; o ikilemi bile boş veriyorum. Diyorum ki, gelse de soluklansam.

o kadar çok şey birikti ki. hangi birini, nasıl.

insan, kavuşmak denen rüzgâr esecek diye bir pencere önünde kırk yıl beklermiş.

beni anlamanı isterdim. bunca hengâmenin içinde seni kalbimin en hasarsız yerinde saklamaya çalıştığımı gör isterdim.

ben. sana gelen her yolda durup gitmemem gerektiğini kafamı duvarlara vura vura anlattım kendime. hep kalbim ile zihnim arasında gidip geldim. ben kalbime yenildim. açmayacığını bildiğim kapını defalarca çalacağım. bana bir şiir okur musun?

Seni unutmaya ömrüm yetmeyecek. Ben hiç bir zaman senin unutulacak biri olduğunu düşünmeyeceğim.

ben ateşe düştüysem sana sıcaklığı bile vurmadı

sanki saklambaç oynuyormuşuz da senin beni bulmanı beklerken sen yeni bir oyuna başlamış, ben seni saatlerce aynı yerde beklemişim gibi

saatlerce konuşsan bile düzeltemeyeceğin şeyler ve defalarca denesen bile değişmeyecek hisler.

büyüdüm. içimde bir yerlerde yıllanmış hislerim, öldü.

ve sana kırılmadım düşmanın değilim belki başka hayatta kavuşmuştur ellerimiz

bir yerlerde seninle karşılaşmaya ihtiyacım var. sevdiğin akşam vakti, beklemediğin bir anda, muhtaç değilim ama ihtiyacım var.

diyeceğim o ki sabahları yanımda uyan

Karşılığını bulamadığın her cümle yaradır içinde.

seninle kavga ediyorsam kafamdaki sesleri sustur ve beni kendine inandır diyedir yoksa ben haklı çıkmanın peşinde değilim.