kötü değilim. eksiğim ve dolduramıyorum kendimi. bu bir şehir meselesi değil, bu bir devlet meselesi değil. oyuncağını kaybeden çocuğun yüzündeki buruk ifade, ama ortada bir oyuncağın aslında hiç olmaması belki. yeri dolmuyor. ve kendime ait bir kara parçası bile henüz yok, ait olmadığım bir yerden boynuma geçirilen bir ipin hayatıma kattığı ince çizgideyim. ayaklarımın altında bir sandalye bile yok, sanki zaten çoktan ölmüşüm gibi.

uykularından ağlayarak uyandığında, gözyaşlarını durduramadığında, nefesin ciğerlerine fazla geldiğinde, kelimeler yetmediğinde, kalbine söz geçiremediğinde, anneni özlediğinde, sığınacak kimsen olmadığında, gidecek yerin kalmadığında, beni hatırla.

bilmiyorum içindeki o yangınla kemiklerin neden hala kül değil

ben ateşe düştüysem sana sıcaklığı bile vurmadı

artık anlatsam bile anlamıyorsun. bak burası da bizim sonumuz.

bu hikayenin sonunda sen dağ gibi bir kadını yıkmış olacaksın.