Que.

bensiz geçirdiğin her güne kan kus.

uzun zaman oldu sana bir şeyler söylemeyeli, inan bende nereden başlasam bilmiyorum ki. çok severdin beni, değil mi? en çok sen, bir tek sen severdin zaten beni. ama ne oldu biliyor musun? ben değiştim. çok sevdiğin ben nefretini kazanacak birine dönüştü. sen gittin ya dünyam tersine döndü sanki. hani beni hep korumaya çalışır, benim dünyamdaki tüm kahırları çekerdin ya. sen gittikten sonra kimse çekmedi kahrımı. beni korudukların senden sonra beni çok vurdu. inan en çok onlar bitirdi beni. her ağladığımda seni suçladım. sanki sen gitmeseydin bunlar hiçbir zaman yaşanmayacak gibiydi. olsan yanı başımda yaşanmayacak gibiydi her şey. yanlış bir sevdaya düşmezdim belki de. yokluğunun yerini dolduramadım bir türlü. hatalar yapıp yapıp vicdan azabından kendimi yiyip bitiriyorum. gelsene, geçsene karşıma, tut ellerimi, okşa saçlarımı. doğduğumda okşadığın gibi. beni ilk kollarının arasına aldığın an gibi sarılsana. inan öyle çok ihtiyacım var ki sana, sevgine. benden aldığın sevginin yerini bile dolduramadım. öksüz bıraktın beni. umarım yanlışlarıma rağmen seviyorsundur hâlâ beni. hatırlıyor musun? küçükken her düştüğümde, her dizimi kanattığımda kıyameti kopartırdın. şimdiki halimi görsen kahrolurdun eminim. takıntılı, hastalıklı çekilmez bir kadın oldum işte. seni özlüyorum. içimde bir yerlerdesin. daha çok anlatacağım şey var ama ben artık cümlelerimi tamamlayamayacak kadar yorgunum. bir şeyleri tamamlayamıyorum. bu da burada kalsın. seni seviyorum.

kimsenin kimseyi sevemediği devirde bir seni sevmiştim. senin olan her şeyi evim bilmiştim, memleketin gibi.

benim gibi kadınlar sevilmez ki a cânım. benim gibi kadınlara küfür savrulur sadece. şiirler okunmaz. ellerine çiçek verilmez. benim gibi kadınlar sancılıdır. saçlarımız hep omuzlarımızda, dilimizde küfür. omuzlarımızda dağların yükü. hafifletir misin sandın a cânım?

eskiden tek kelimeyle de olsa dökerdim içimi şimdi kalemim kırılmış gibi iki kelimeyi bir araya getiremiyorum. eskileri okuyup duruyorum.

bu dert beni uyutmuyor.

ben günahkar bir kadınım. yanlış bir adama aşık olup uğruna verilmeyecek savaşlar verdim. ben çaresiz bir kadınım. kazanabileceğim bir savaş kalmadı.

ait olmadığım evin defalarca kapısını çalıp durdum. günlerce bekledim. belki sahiplenir dedim. benim de bir evim olur artık dedim. ben bekledikçe sanki imkansızlaştı. ben zorladıkça daha çok zincirler vuruldu kapısına. kırmadığım zincirler şimdi yüreğimi sarmalıyor. bende uzaklaşıyorum artık evden, şehirden. kimsesizliğimi de sevgimi de acımı da alıp gidiyorum öylece. ardıma bakıp duruyorum belki biri tutar da kolumdan gitme der diye. adım adım yaklaşıyorum uçuruma. gidecek miyim kalacak mıyım belli değil. bugün burdayım, yarın olmayabilirim de. intihara meylettim yine. şiirlerimden eksilttim. giydim beyaz elbisemi kefen diye. bulursanız beni ben çoktan kefenledim kendimi. hislerimi, sevgimi, geleceğimi. her şeyimi… benden geriye bir şey kalmasın diye kokumun sindiği, elimin değdiği bana ait ne varsa yaktım dün gece. varsam zihninizin bir köşesinde söyleyin onu da yakayım. silin beni. unutun. adımın geçtiği her satırın üstünü çizin. vasiyettir bak bu dediklerim. unutmayın. eğer bir gün beni bulursanız beyaz elbisemle tam bu satırlarım yankılansın zihninizde.

Aylar geçti, bende de geçtin sandım. Geçmemişsin rüyamda gördüğümde anladım.

Bana iyi gelecek ne varsa hepsi sensin işte.

dün seni seviyordum, bugün de seviyorum. yarın da seveceğim. sanırım ben seni hep seveceğim.