Que.

eskiden tek kelimeyle de olsa dökerdim içimi şimdi kalemim kırılmış gibi iki kelimeyi bir araya getiremiyorum. eskileri okuyup duruyorum.

bu dert beni uyutmuyor.

ben günahkar bir kadınım. yanlış bir adama aşık olup uğruna verilmeyecek savaşlar verdim. ben çaresiz bir kadınım. kazanabileceğim bir savaş kalmadı.

ait olmadığım evin defalarca kapısını çalıp durdum. günlerce bekledim. belki sahiplenir dedim. benim de bir evim olur artık dedim. ben bekledikçe sanki imkansızlaştı. ben zorladıkça daha çok zincirler vuruldu kapısına. kırmadığım zincirler şimdi yüreğimi sarmalıyor. bende uzaklaşıyorum artık evden, şehirden. kimsesizliğimi de sevgimi de acımı da alıp gidiyorum öylece. ardıma bakıp duruyorum belki biri tutar da kolumdan gitme der diye. adım adım yaklaşıyorum uçuruma. gidecek miyim kalacak mıyım belli değil. bugün burdayım, yarın olmayabilirim de. intihara meylettim yine. şiirlerimden eksilttim. giydim beyaz elbisemi kefen diye. bulursanız beni ben çoktan kefenledim kendimi. hislerimi, sevgimi, geleceğimi. her şeyimi… benden geriye bir şey kalmasın diye kokumun sindiği, elimin değdiği bana ait ne varsa yaktım dün gece. varsam zihninizin bir köşesinde söyleyin onu da yakayım. silin beni. unutun. adımın geçtiği her satırın üstünü çizin. vasiyettir bak bu dediklerim. unutmayın. eğer bir gün beni bulursanız beyaz elbisemle tam bu satırlarım yankılansın zihninizde.

Aylar geçti, bende de geçtin sandım. Geçmemişsin rüyamda gördüğümde anladım.

Bana iyi gelecek ne varsa hepsi sensin işte.

dün seni seviyordum, bugün de seviyorum. yarın da seveceğim. sanırım ben seni hep seveceğim.

Çok sevdiğin insanla iki yabancı gibi olmak…

sen tüm inanmışlıklarımı bu evle beraber başıma yıkılınca bu hayatta inanacak bir şey bulamadım biliyor musun? hep intihara meyilli oldum. elim hep boğazımda, inanmışlıklarım hep darağacımda. benim iki yakamı bir araya getiremeyen bu hayat senin iki yakanı bir araya getirir mi sandın.