Sarılmam için açtığın kollarının her santimini öpmek istiyorum.

Affedelim. Günahlarımız karşılıklı işlendi, hatalarımız bir bıçak gibi sıyırdı tenimizi. Affedelim bitsin. Çile denilen şey, yüzkarası suçluluk duygusu, vicdan. Affedelim, hesap tamam olsun. Sen say ki ben seni hiç itmedim, say ki sen beni hiç bırakıp gitmedin. Günahtı, hataydı ama bizimdi, bizdik. Affetmenin tam sırası. Yarın ölebiliriz, ölebilirim. Her insanın bir gün tadacağı şu ölümü sana hiç yakıştırmıyorum, affet. Ben de seni, bana öleceğini söylediğin o an için affedeceğim. Ölmedin bak, ölme. Affet beni. Hiç yaşamayacağım bir hayat vardı ve sen orada ilgimi çeken tek gerçektin. Yaşamak istedim fakat mutluluğu hiç hak etmedim. Affet bu bayat cümlelerimi. Ben de seni affedeceğim, bana çirkin tüm yanlarımı tanıttığın için. Kalmasın yükü üzerimizde şu kirlerin. Bak dere burada, arınalım. Affet, ben sözümü tutamayıp kanımı arındırdım senden sonra. Ben de seni affedeceğim yalanlar söylediğin için. Arınalım, olmazsa yine kalkar kirimizi de alır gideriz. Olmadı, görmezden geliriz. Affet. Affedelim. Ben seni gördüğüm o sanrıları unutacağım, sen de bende bıraktığın o gölgeleri unut. Son bir kez bir isteğim var senden, bileklerimi öp, öp ki bir değeri olsun tüm yaralarımın gözümde. Hoşça kal.

Ben senden hatıra kalan yaraya bile bakmaya korkuyorum. Öyle derine gömdüm, öyle yok saydım ki, şimdi ruhum kan içinde ama kaynağını bulamıyorum. Biliyorum, o yaranın neden olduğunu ama bilmek bir çare değil. Bulmak ve deşmek gerek. Ben bakamadığım yarayı nasıl bulupta deşeyim?

Ellerini son kez yaralarıma sar. İyileştirmese bile biraz dinlendir beni koynunda. Yıllarca kanayacağım, bırak bu gece durulsun kanım. Sevdiğim, birkaç damla gözyaşımı sana armağan ettim. Belki biraz daha fazlasını. Onlara iyi bak. Son kez sevdiğinin koynunda ağlayan bir kadının gözyaşları onlar. Seni sevmek sevmelerin en kıymetlisiymiş, bir kez daha anladım. Ve senin tarafından sevilememek, en acı veren yaraların bile baş eğdiği bir yaraymış, şimdi anladım.

Kederin yıllardır sayfalarımın mürekkebi. Nasıl dayandın, diye sormak istiyorum ama benim dayanamayacağımı anlayacaksın diye ödüm kopuyor. Ali, ben dayanamıyorum. Ben senin nakış nakış işlediğin çocukluğumun sökülüşünü görmeni istemiyorum ama dayanamıyorum da. Tutunacak dallarım kalmadı. Seni yaşama sebebi olarak sunduğum günler bile acımasızca tükeniyor. Bu acı beni bencilleştiriyor belki de. Ali, beni ne olursa olsun affet bir gün.

Gece olunca yaşanan her şey için sessiz bir özür firar eder.

Yokmuş sevenim. Ne senden önce, ne senden sonra, ne de seninleyken.

Son bir kere görse idim, son nefesinde*

Uzun süredir mesele iyi hissetmemek değil. Hissetmemek. Bir boşluğu yuvan sanmak ve ona aldanmak. O yuvadan kovulmak defalarca ama gidememek. Yaralarına bile boşluktan bir parça bulaştırmak ve elini yüzünü boşlukla boyamak. Bütün olamamak. Aynalarda bir bütün göremedikce kırmak istediğin tüm aynaların zihninden yavaşca yerlere düşüp bin parçaya ayrılması mesele. Siyah kara delik gibi hayal edilen o boşluğun aslında bazen karşınızda duran o insan olabilecek olması. Ve benim o insan olmam mesele. Ama mesele sizin meseleniz artık. Ben o boşluğu mesele etmeye geciktim.

Bir daha kapına gelmemek için kaç kez kovulmalı yüreğim senden?

Kimse ne oluyor diye sormuyor ne olacak diye de sormasınlar. Yıllar önce de böyleydi. Keskin her nesne bileklerime zehrini akıtırken ne oluyor diye değil ne olacak diye sordular. Ben artık katlanamıyorum. Eğilip bükülüp içime kaçarak gizlenemiyorum hiç bir şeyden. Yapmayın diye bağırmak istiyorum ama sessizliğim tüm ihtişamıyla duruyor benimle. Sabrımdan değil sınanmışlığın acısından.

Hayal etmeyi unuttum. Unutmasam belki seninle bir ömür hayal ederdim. Unutmasam belki seni görebilirdim. Ama unuttum. Şimdi seni ne hayallerde, ne rüyalarda görebiliyorum. Özlüyorum ve sadece resmin geliyor gözlerimin önüne. Bazen hasretim öyle ağır basıyor ki, dayanamıyorum yıllar sonra bile. Ağlıyorum, sızlıyorum ve kızıyorum tanrına. Çok yorgunum. Seni özlemekten değil, senin özlenecek yerde oluşundan çok yorgunum.

Seni çağırmıyorum artık. Unutmak bu değil. Ben hâlâ seni çağırmak isteyerek uyanıyorum.

Ve eksik olduğumu bilerek yaşadım hayatımı. Bu defa gerçek. Hiç istemediğim kadar.