Yorgunluğumu göremeyecek kadar kör olan herkese kızgınım

Hayatımın büyük bir kısmı sana uzaktan bakmakla geçti. Ve bu kısım benim sana belki de en ihtiyaç duyduğum zamanlardı. İlk kez çok kırılmıştım ve sonra hiçbir şey beni o kadar incitmedi biliyor musun? Hiçbir şey beni yaralayamadı bir daha. Belki çok küçüktüm bunun için ama sayıklaya sayıklaya bazı gerçekleri öğrettim kendime. Ağladım sonra kuruladım gözyaşlarımı, yıkıldım ve geç kalksam da yardım istemedim senden. Biz seninle bir gün içinde çok uzak olduk. Sen benim o gün tanıdığım en büyük yaram oldun ve ben senin eski halini hiç hatırlayamadım.

Kimsede yokmuş çaresi yalnızlığın. Sırrı yüreğime diken oldu bu derdin. Şimdi ölmeliyim ki bir daha yanmasın dilim yaşamaktan.

Neydi? Sevgiyi paylaştık, açtık ve doyduk. Karnı tok olanın keyfi pek olurmuş. Neydi? Tüm bu engelleri aştık, kan içinde kalsak da. Galibiyete erenin yüreği hafiflermiş dertlerden. Neydi? Sahi neydi? Düşmek kalkmaların habercisiydi, yıkılmak doğanın kanunuydu, düşe kalka büyürmüş insan ve nicesi. Neydi? Beni bunca düşmenin ardından ayağa kalktığım için sevindirecek olan. Galibiyet mi, bitmiş bir savaş mı? Ne garip, kimse buhar olmuş bir gençliğin yasını tutmuyor. Ama ben kendimin yasını tutacağım. Çünkü öldüm ben. Öldüm ve ruhumun ayakta durması, durmaya çalışması, kazanması hiçbir şeyi değiştirmiyor. Galibiyetse mesele, savaş bitti, bu meydanda kalmak için hiçbir sebebim yok.

Kemiklerim bu derdin elinde kırılıyor. Ama benim gidecek bir kendim yok. Yapayalnız kaldım.

Seni unutmaya ömrüm yetmeyecek. Ben hiç bir zaman senin unutulacak biri olduğunu düşünmeyeceğim.

Eve sığamıyorum, sokağa taşamıyorum. Derli toplu deliriyorum. Yatağımda ölü gibi uzanıyorum belki ama ruhum bedenimden çıkıp kendini duvarlara vuruyor. Olmuyor. Gizli saklı delirmekle olmuyor. Çıkıp gitmeli, yardım aramalısın, biliyorsun, ama beynin öyle uyuşuyor ki yardımı kimsede değil, bitiş çizgisinde arıyorsun. Deliriyorsun ve bu delirmenin seni tımarhaneye değil, mezara sokacağının farkındasın.

​Bir parça ben. Bir küçük parça. Cam gibi keskin köşeleriyle. Bunu görmezden gelemeyebilirsin. Kanamak istemediğinde söyle. Ben kanamayı kendi parçamla tattım ama sen buna mecbur değilsin. Ve biraz körelmiş hislerim, bana ait olan bu. Eksiksem bile oraya o eksikliği geri koyamayacağımı bilmeni istiyorum. Eksilirken nasıl acı çektiğimi biliyor olmalısın. Onlar kötü bir anı. Onlar bir anı bile olmayı hak etmiyor. Bir parça ben, gerçek ama keskin ve sivri köşeleriyle, iyileşmeye, birleşmeye ve tam olmaya geç kalmış biri.

Gün bitiyor. Sayfalar mutlaka yazılıp çizilip kapanıyor, mürekkepler tükeniyor, defterler bitiyor ve hayat yenileriyle yoluna devam ediyor. Dünya, senin neler yaşadığını, neleri nasıl taşıdığını umursamadan dönüyor. O puslu çizgiler bir tek senin sayfanda, hiç aymayan o karanlık günler bir tek senin dünyanda. Sen bir köşede nefes nefese kalıyorsun. Sırf yaşadığını hissetmek ve gün gibi, o sayfalar gibi devam edebilmek için tırnaklarınla etini koparıyorsun. Fakat her şeyin şahidi olan bedenin en sonunda tükenip güçten düşüyor, gözlerin kayıyor, yuvalarını yitiriyor. Uyuyor musun yoksa baygın mısın, fark etmiyor, acıyı hissetmeyeceğin bir boyuta geçiyorsun.​ Burada devam ediyorsun sen. Burada devam etmek nasıl bir şey, en iyi sen biliyorsun. Sonra, sonra işte o kaset bozuk, o kadar bozuk ki, tekrar tekrar aynı hayatı sergiliyor sana. Göğsünün yangınları, bedeninin direnişleri ve o devasa yorgunluğunla baş başa kalıyorsun.

Güvercin vuruldu, sülh bitti. Artık taşımayacağım kendimden ağır yükleri. Yaralarımı her defasında sabırla sarmayacağım. Geceler boyu sabahlara kadar iç çekmeyeceğim bu hayata. Bitti. Buz gibi fayansta, kendi içime kıvrılarak uzanmayacağım artık. Hiçbir keskinliği dost diye aramayacağım kendime. Göğsüm yangınlarda kül olmayacak. Bitti, güvercini vurdular. Öldürüyorum tüm acımı, merhametimi ve sızlayan ruhumu. Öldürüyorum düşündükçe kendini yitiren o çocuğu. Ben bittim. Hikâyem bitti.

Sarılmam için açtığın kollarının her santimini öpmek istiyorum.

Affedelim. Günahlarımız karşılıklı işlendi, hatalarımız bir bıçak gibi sıyırdı tenimizi. Affedelim bitsin. Çile denilen şey, yüzkarası suçluluk duygusu, vicdan. Affedelim, hesap tamam olsun. Sen say ki ben seni hiç itmedim, say ki sen beni hiç bırakıp gitmedin. Günahtı, hataydı ama bizimdi, bizdik. Affetmenin tam sırası. Yarın ölebiliriz, ölebilirim. Her insanın bir gün tadacağı şu ölümü sana hiç yakıştırmıyorum, affet. Ben de seni, bana öleceğini söylediğin o an için affedeceğim. Ölmedin bak, ölme. Affet beni. Hiç yaşamayacağım bir hayat vardı ve sen orada ilgimi çeken tek gerçektin. Yaşamak istedim fakat mutluluğu hiç hak etmedim. Affet bu bayat cümlelerimi. Ben de seni affedeceğim, bana çirkin tüm yanlarımı tanıttığın için. Kalmasın yükü üzerimizde şu kirlerin. Bak dere burada, arınalım. Affet, ben sözümü tutamayıp kanımı arındırdım senden sonra. Ben de seni affedeceğim yalanlar söylediğin için. Arınalım, olmazsa yine kalkar kirimizi de alır gideriz. Olmadı, görmezden geliriz. Affet. Affedelim. Ben seni gördüğüm o sanrıları unutacağım, sen de bende bıraktığın o gölgeleri unut. Son bir kez bir isteğim var senden, bileklerimi öp, öp ki bir değeri olsun tüm yaralarımın gözümde. Hoşça kal.

Ben senden hatıra kalan yaraya bile bakmaya korkuyorum. Öyle derine gömdüm, öyle yok saydım ki, şimdi ruhum kan içinde ama kaynağını bulamıyorum. Biliyorum, o yaranın neden olduğunu ama bilmek bir çare değil. Bulmak ve deşmek gerek. Ben bakamadığım yarayı nasıl bulupta deşeyim?