Benim eksik yanım; anlatacak çok şeyim varken, her seferinde sadece derin bir sessizliğe sığınmamdı.

Yanında bir yere sıkışma şansım var mı tanrım.

Bu aralar kafamın içinde iki kişiyiz. Biri geleceği için çabalıyor, diğerinin yarına çıkası yok.

Anlaşılma telaşım da bitti, kim neyi nasıl istiyorsa öyle anlasın.

Bütün ihtimalleri hesapladım bu gece ölmem gerekiyor.

Hey! zihnimle çatışma halindeyim, gardıroptaki smith wesson'u arıyorum meseleyi çözmek için.

Allahım gücüm bitti beni yanına alır mısın lütfen.

Herkesin kolayca dağıldığı yerde sen toparlanmayı öğrenmişsin.

Onlar benden sonsuz sevgi istiyordu, benim onlara verebileceğim yalnızca sade bir delilikti. ​İnsanın insandan beklentisi her zaman biraz tanrısal oldu. Sonsuz, pürüzsüz ve zamansız bir kabul. Oysa bu dar varoluş koridorunda, bir başkasına sunabileceğim hiçbir duygu mukaddes ya da sınırsız olamaz. Heybemde taşıdığım tek gerçek sermaye, kendi içsel karmaşamdır. ​Benden bir illüzyonu, sınırları olmayan bir cenneti inşa etmemi beklediler. Oysa benim elimde sadece bu dünyanın absürtlüğüyle yoğrulmuş, köşeli ve dürüst bir delilik vardı. Onlar sahte bir sonsuzluğa tapmayı seçti, bense o kutsal beklentilerin kibrini kendi çıplak gerçeğimle yıkmayı. ​Çünkü insanı iyileştiren şey sahte bir cennet vaadi değil, bir başkasının karanlığında kendi deliliğini bulma cesaretidir.

Belki bazı şeyleri unutmak gerekir ama hepsini değil.

Nasıl olacağı umrumda değil ama bir şeyler iyi olmak zorunda.

Yıllar oldu oralardan çıkamıyorsun.

Göğsümün tam ortasına bir ağırlık oturmuş sanki, dünya bir adım daha küçük ve duvarlar üstüme üstüme geliyor. İçimdeki bu sıkışmışlık hissini anlatacak ne bir kelime bulabiliyorum ne de nereye sığınacağımı biliyorum. Kalabalıkların içinde olsam da, kendi odamda sessizce otursam da fark etmiyor; o görünmez el gelip boğazıma sarılıyor ve nefesimi kesiyor.

Bazen her şey o kadar üst üste geliyor ki, sadece durup her şeyi bırakmak istiyorum. Attığım her adımda daha çok yorulduğumu, sesimi kimseye duyuramadığımı hissediyorum. Sırtımdaki yük o kadar ağırlaştı ki, yürümek değil, sadece durmak bile bir işkenceye dönüştü benim için. ​