her satırda kendini bulacaksın.

İnsan akıl sağlığını "Ben kimim?" sorusunu sorduğunda kaybetmeye başlarmış, öyle ise bu soruyu sormadan nasıl bu hayatta var olacağız? yani ben kimim demeneden ne istediğimizi ve nasıl yaşacağımızı nereden bileceğiz?

Yoksa; istediklerimizin bizimi bulmasını mı bekleyeceğiz?

Senin olan sana gelir... görmeden, okumadan, hissetmeden kısacası yaşamadan kim olduğunu nereden bilebilirsin? sana verilmiş bir hayat var iyi veya kötü onu biçmek, değiştirmek, güzelleştirmek adına her ne dersen de artık sadece senin elinde. Sana verilmiş bu hayatta sadece bir tane senden var ve her ne yapmaya çalışırsan çalış zaten kendin gibi hareket edeceksin.

Yapacaklarından, yapmak isteyeceklerinden çekinme. Her şey yanlış olabilir bu mümkün tabii ama hissettiğin bir şeyin gerçekleşmesine izin vermemek bir facianın başlangıcıdır. O yüzden sadece şu soruyu düşün; "sen kimsin?" ki bundan çekinip kendini sorguluyorsun...

Asıl mevzu işte tam da bu; doğru his ile sorulması gereken sorular...

Ben kimim diye oturup düşünmeye çalıştığın şey de çevrenin baskısıyla ya da mükemmel bir hayat çizmeye çalışırkenki çabanla yanlış kararlar alacağına sen/siz kimsiniz ki bana bu soruyu düşündürtüp yanlışa sürüklüyorsunuz de ve sadece yaşa, yoluna bak.

His, zor şey... hissetmek farklı, hissedememek bambaşka...

Bazen tanıdık bazen yabancıdan da daha yabancı... 

Ah insan, ah!

Hislerim anlamlarını yitirmeyi bıraktı.

Kızgın mıyım, mutlu muyum, ümitsiz miyim yani ben neyim bilmiyorum

Bir köşebaşındayım şimdi

Var ile yok arasında 

Sessiz ama bir o kadar da çığlık çığlığa 

Mutluyum aslında hüzünü çok yaşadığımdan belki de 

Şimdi bir köşebaşındayım, 

Vazgeçip her şeyi geride bıraktığım 

Bazen 

Nerede takıldığını nerede kaldığını ya da nerede kalıp nereye takılması gerektiğini bilemiyor insan...

İnsan, ne garip değil mi bazen aklına bile hükmedemiyor

Her şeyden bi haber olup uzak durmak mı?

Yoksa,

Her şeyi bildiğin halde susup izlemek mi?

Gün bitmiş olsa da yarının varlığı yetmez mi?