keklik

Renkli kâğıtlara sarılı yalanlarla kandırıyorsan seni, şarkılar hep başa sarıyorsa kendini, uykular onlu, günler onsuzsa, yaşadığına değmişse yaşamadıkların, iskelelerinden sökülmüş vapurlar gibi kopmuşsan hayattan ve ismi akıyorsa gözlerinden. Bırak her şey bitsin. Artık bir yitiksin.

binemediğim bütün otobüslere, gidemediğim tüm mesafelere meyilliyim. bir gün, bir gece, bir akşamüstü, hiçbir yeri değil; sadece kendimi terkedeceğim.

sen benim kimsemdin, kimsesizliğime kimseydin ve ben, seni buldum sanarken kendimi kaybetmişim. kaybedecek hiçbir şeyi kalmamış bir insana kendini kaybettirdin sen kirpi, o kaybın ortasında bile dikenlerinin acısını özlüyorum.

herkese çiçek dağıtmış da sıra bana gelince ellerinde sadece diken kalmış gibi bi' şey

''Seni anlatmak akıl işi değil. Bende de akıl bırakmadın zaten.''

ama uykumda bile seni sevdim. sen bensiz rüyalara mı daldın?

Yıkalım demiyorum, örmüşsün o kadar ama pencere mi açsak o duvarlara? Hem kuşları görürsün, belki çiçek koyarsın önlerine, ne bileyim.

her yerden bir şey eksiliyor… biz hâlâ “neyi önce kurtaracağız” diye sorarken, kaybettiklerimiz çoktan saymayı bırakmış oluyor. en korkuncu, eksilenlere alışıyoruz, alıştıkça susuyoruz, sustukça daha çok eksiliyoruz. bu sessizlik daha kaç cana mal olacak?

Beklediği hiçbir şey kalmamış bir insanın parmak uçlarında ölürdü kelimeler, bekleyeni olmayan bir insan satırlara gömülürdü.

dikenliyim, yaradılışım böyle.