İsimsiz

"Meşgul olmak başarı değildir. Doğru işe odaklanmak başarıdır." İki girişimci aynı sektörde çalışıyordu. İlk girişimci gün boyu e-postalara cevap veriyor, toplantılara katılıyor, telefonda konuşuyor ve akşam olduğunda "Bugün de çok yoğundum." diyordu. İkinci girişimci ise güne tek bir soruyla başlıyordu: "Bugün şirketimi gerçekten büyütecek en önemli iş hangisi?" Önce onu bitiriyor, geri kalan işleri daha sonra yapıyordu. Bir yıl sonra... İlki hâlâ çok yoğundu. İkincisi ise büyüyordu. Çünkü meşgul olmak ile ilerlemek aynı şey değildir. İnsan beyni kolay işleri tamamlamayı sever. Bu yüzden önemli işleri ertelerken küçük görevlerle kendini üretken hisseder. Ancak başarı; çok iş yapmakla değil, doğru işi yapmakla gelir. Gerçek üretkenlik, öncelik belirleyebilmektir. Takvimini incele. Hayatının önceliklerini göreceksin. Çünkü zamanını nereye harcıyorsan, geleceğini de oraya inşa ediyorsun. Bugün yaptığın işlerden hangisi gerçekten seni hedeflerine yaklaştırdı? https://youtube.com/shorts/dgx0lX4ReHU

Stratejik olarak ne kadar önemli konuma sahip olduğunu haritadan görebilirsiniz, tam burnumuzun dibi, ayrıca Suriye'yi ve Lübnan'ı da cepheden gören konumda... Silahlandırıldığını bir düşünün! Ya da kıta sahanlığı ile Suriye ve Lübnan gemi geçişlerindeki harika kontrol edilebilirliğini! Yavru Vatan Kıbrıs Kimseye bırakılamazdı Bırakılmadı da! Kıbrıslı Rumlar Yunanlılardan aldıkları destek ile, adanın tamamına sahip olabilmek için, Türklere karşı soykırım yapmaya başlamışlardı, çoluk çocuk kadın yaşlı demeden vahşice can alıyorlardı. En acımasız canlı insandır sözünü doğrular nitelikteydiler. Vampir kana susamıştı bir kere. 1922nin intikamı da işin içindeydi Yunanlılar için Birleşmiş Milletler, NATO hangi zor zamanlarımızda yanımızda oldu ki, hem kuyruk acıları var neden olsunlar ki! Biz bizeydik Dünya üzerinde en iyi Türk ölü Türk'tür anlayışına karşı bizde de Türk'ün Türk'ten başka dostu yoktur deriz bizde! Dünyanın en iyi ve kurallarına göre savaşan bir milletiyiz; bizimle savaşanla savaşırız; kadın, çocuk, yaşlı veya teslim olan ile değil! Ama kanı bozuk Rumlar, Ermeniler, Yunanlılar, insan hakkı diyen ama kendilerinden olmayanın hakkını yiyen Batılı Ülkeler... Ama hepsi 1974 yılında gördü Türklerin sabrı taşarsa ne kadar iyi savaşçı olduklarını... Gelmiş geçmiş en iyi, en az zaiyatlı deniz kuvvetleri ada çıkarmasını, hava kuvvetlerinin indirmesini, deniz, kara ve hava kuvvetlerinin en iyi organizasyonunu... Bu kitap ile daha iyi anlıyor insan; Milli üretiminiz olmadan topal olacağımızı, kendi kendimize bile yetemez olduğumuzda dış mihrakların ilk fırsatta köpeklerini üzerimize salacağını... Mesela silahın var mermisi yok. OLMAZ, Aracın var yakıtın yok. OLMAZ Rütbelilerin var liyakat yok. OLMAZ Hedefin var planın yok. OLMAZ Bütün bunları işte Kıbrıs Barış Harekatını anlatan bu kitabı okurken yaşıyoruz. Kıbrıs Barış Harekatı; Kıbrıslı Türk Soydaşlarımız, Mücahitlerimiz, Kıbrıslı Türk Liderlerimiz, Türkiye Politikacıları, Erimizden Generalimize kadar Askerimizin hem cephede, hem masada kazandığı bütün bir zafer olmuştur. Kuzey Kıbrıs Türk Cumhuriyeti'nin kuruluşunda emeği geçen tüm şehit ve gazilerimizden Allah razı olsun. Bu kitabı yazarak bizlere Kıbrıs'ı anlatan Turgut Özakman'dan da Allah razı olsun. Tarihi olaylar sosyal medyada bir cümle ile anlatılabilecek olmaktan daha derindir. Yaşandığı zamana göre, giriş gelişme sonuçları öğrenilmeden tarihi olaylar, tarihi şahsiyetler hakkında yorum yapmak, ileride hatalı kararlar almaya sebep verir. Tarihimizi doğru öğrenelim. Böylece hainleri kahraman, kahramanları da hain ilan etmemiş oluruz. Yunanlıların şimdilerde dibimizdeki adalarını silahlandırmaları boşuna değildir. Yine bir ütopyanın peşinde olabilirler, dikkatli uyanık olmalıyız, bizim bizden başka dostumuz yok, her an hazır daima hazır bulunmalıyız!

"Motivasyon seni başlatır; disiplin ise hedefe ulaştırır." İki girişimci aynı gün şirketini kurdu. İlki, yalnızca ilham geldiğinde çalışıyordu. Kendini motive hissetmediği günlerde "Yarın daha verimli olurum." diyerek bilgisayarını kapatıyordu. Diğeri ise kendine küçük bir kural koydu: Her gün mutlaka ilerleyeceğim. Bazı günler yalnızca bir telefon görüşmesi yaptı. Bazı günler tek bir müşteriyle konuştu. Bazı günler yalnızca internet sitesinde küçük bir düzenleme yaptı. Dışarıdan bakıldığında çok büyük işler yapmıyordu. Ama bir yıl sonra geriye dönüp baktığında yüzlerce küçük adımın onu hayal ettiği noktaya taşıdığını gördü. İlk girişimci hâlâ "Doğru zamanı" bekliyordu. İkincisi ise o zamanı kendi emeğiyle oluşturmuştu. Motivasyon değişkendir. Bir gün yüksektir, ertesi gün düşebilir. Bu yüzden yalnızca motivasyonla çalışan insanlar, ruh hâllerinin esiri olur. Disiplin ise karar vermeyi alışkanlığa dönüştürür. Her gün atılan küçük adımlar, beynin yeni davranış kalıpları oluşturmasını sağlar. Başarı çoğu zaman büyük sıçramaların değil, küçük tekrarların bir sonucudur. Dağı delen suyun gücü değildir. Damlanın yıllarca aynı noktaya düşmesidir. İnsan hayatını değiştiren de tek bir büyük karar değil, her gün tekrar edilen küçük doğru davranışlardır. Bugün seni hedeflerine yaklaştıracak sadece 15 dakikalık hangi alışkanlığı başlatabilirsin? https://youtube.com/shorts/W5x5iQw1ThY

Geçtiğimiz günlerde Ardahan Valisi Mehmet Fatih Çiçekli'nin spor yaparken tayt giyerek bisiklet sürmesi kamuoyunda tartışma konusu oldu. CHP Kars Milletvekili ve aynı zamanda kendisi bir Avukat olan İnan Akgün Alp, bu görüntüleri eleştirerek devlet makamının ağırlığıyla bağdaşmadığını ifade etti. Tartışmaların ardından vali, Cumhurbaşkanı'nın takdiriyle görevden alındı. Bu olayın siyasi boyutunu bir kenara bırakalım. Çünkü bu tartışma bana çok daha önemli bir gerçeği hatırlattı. İnsanlar çoğu zaman birinin ürettiği değeri konuşmak yerine, görünüşünü konuşmayı tercih ediyor. Çünkü görünüşü eleştirmek kolaydır. Bir insanın yaptığı işi değerlendirmek bilgi ister. Karakterini değerlendirmek zaman ister. Ülkesine kattığı değeri değerlendirmek araştırma ister. Ama kıyafetini eleştirmek... Bunun için ne emek gerekir ne de bilgi. Oysa başarılı insanlar enerjilerini insanların dış görünüşüne değil; fikirlerine, çalışmalarına ve ortaya koydukları sonuçlara harcar. Mustafa Kemal Atatürk'ün kürek çekerken çekilmiş fotoğrafına bakıyorum. Bir devlet adamı... Ama aynı zamanda spor yapan, üreten, kendini geliştiren, hayatın içinde olan bir insan. Bugün onun kıyafetini değil; kurduğu Cumhuriyet'i konuşuyoruz. Çünkü zaman, görünüşü değil; eserleri hatırlıyor. Hayatta da böyledir. İnsanlar bir süre nasıl giyindiğinizi konuşabilir. Ama yıllar sonra sizi hatırlatacak olan; karakteriniz, ürettikleriniz ve geride bıraktığınız iz olacaktır. Kişisel gelişim bazen yeni bir kitap okumakla, film izlemekle, eğitim almakla başlamaz. Bazen de başkalarını yargılamayı bırakıp kendimize şu soruyu sormakla başlar: "Bugün başkasının hayatını konuşmak için harcadığım zamanı, kendimi geliştirmek için kullansaydım; yarın nerede olurdum?" Çünkü insanın hayatını değiştiren şey, başkalarının kıyafeti değil; kendi zihniyetidir.

"Bitmiş bir iş, mükemmel ama hiç başlamamış bir işten daha değerlidir." Bir ressam yıllarca aynı tabloyu düzeltti. Yanındaki genç ressam ise her ay yeni bir tablo yaptı. Yıllar sonra... İlk ressam hâlâ ilk tablosunu bitirememişti. İkinci ressamın ise yüzlerce eseri vardı. Mükemmeliyetçilik çoğu zaman kalite değil... Korkunun kibar hâlidir. İnsan eleştirilmek istemediği için bekler. Bekledikçe cesaretini kaybeder. Mükemmellik hareket ederek oluşur. Bekleyerek değil. Bugün yayınlayabileceğin ama "Henüz hazır değil." dediğin ne var? https://youtube.com/shorts/8C74OzKTY0k

"Ürününü anlatma; insanların hayatını nasıl değiştireceğini anlat." İki kişi aynı matkabı satıyordu. Birincisi: "Bu matkap 850 Watt." İkincisi: "Bu matkap sayesinde duvarınıza dakikalar içinde istediğiniz tabloyu asabilirsiniz." İkisi de aynı ürünü satıyordu. Ama biri matkap satıyordu. Diğeri hayali satıyordu. İnsanlar ürün satın aldıklarını düşünür. Gerçekte ise his satın alırlar. Güven... Kolaylık... Prestij... Konfor... Başarılı markalar bunu bilir. İnsanlar matkap istemez. Duvarındaki deliği ister. Hatta o deliğe asacağı aile fotoğrafını... Senin işin gerçekten neyi çözüyor? https://youtube.com/shorts/P6Ily2SuHHc

Kader, gemiyi limana getirir; ama demir atmayı sağlamaz.

"Liman güvenlidir; ama gemiler limanda kalmak için yapılmadı." İki balıkçı vardı. Birisi her sabah kıyıya yakın yerlerde avlanıyordu. Diğeri ise biraz daha açığa çıkıyordu. İlk balıkçı daha az yoruluyordu. İkinci balıkçı bazen eli boş dönüyordu. Ama büyük balıklar yalnızca derin sularda yaşıyordu. Yıllar sonra ilk balıkçı aynı tekneyle yaşamını sürdürüyordu. Diğeri ise onlarca balıkçı teknesinin sahibiydi. İnsan zihni kaybetme ihtimalini, kazanma ihtimalinden daha büyük görmeye eğilimlidir. Bu yüzden çoğu kişi başarısız olmaktan korktuğu için hiç başlamaz. Fakat zamanla fark eder ki... En büyük kayıp, hiç denememiş olmaktır. Risk almak, düşünmeden hareket etmek değildir. Bilgiyle cesareti aynı masaya oturtabilmektir. Hayatında sadece korktuğun için ertelediğin hangi karar var? https://youtube.com/shorts/2KMQPt-ft0M

"Başarısızlık seni durdurmaz; vazgeçmek durdurur." İki arkadaş aynı gün bir kafe açtı. İlk ay ikisinin de işleri kötü gitti. Birisi bunu, "Ben bu iş için uygun değilmişim." diye yorumladı ve dükkânını kapattı. Diğeri ise her gün müşterilere tek bir soru sordu: "Burada neyi eksik buldunuz?" Duvarların rengi değişti. Menü değişti. Servis şekli değişti. Altı ay sonra o küçük kafe, mahallede insanların sıra beklediği bir yere dönüştü. İlk başarısızlık ikisini de ziyaret etmişti. Ama yalnızca biri onu öğretmen olarak kabul etmişti. Beynimiz hata yapmayı bir tehdit olarak algılar. Bu yüzden başarısız olduğumuzda çoğu zaman kendimizi değil, geleceğimizi yargılarız. Oysa girişimcilikte başarısızlık çoğu zaman karakterin değil, yöntemin başarısız olmasıdır. Yöntem değiştirilebilir. Deneyim ise yalnızca yaşayarak kazanılır. Başarılı girişimciler, hatalarını kişiliklerinin bir parçası olarak görmez; onları geliştirilmesi gereken süreçler olarak değerlendirir. Başarısızlık, yolun sonu değildir. Yalnızca yanlış yolda olduğunu gösteren bir tabeladır. Tabelaya bakıp geri dönenler de vardır. Yönünü değiştirip yoluna devam edenler de... Bugüne kadar seni en çok geliştiren olay, gerçekten bir başarı mıydı; yoksa ilk bakışta başarısızlık gibi görünen bir deneyim miydi? https://youtube.com/shorts/RpsKYp_8Cps

Eğlenceli vakit geçirmek için açtığım bir filmdi. Ancak birkaç dakika içinde kendimi, basit bir dikkatsizliğin nasıl telafisi zor sonuçlara dönüşebileceğini anlatan oldukça etkileyici bir hikâyenin içinde buldum. Film, sıradan görünen bir ev kazasının insan hayatını nasıl tamamen değiştirebileceğini başarılı bir şekilde hissettiriyor. Baş karakterin yaşadığı çaresizliği izlerken, olayları sanki kendi başıma geliyormuş gibi hissettim. Hayatta her ayrıntıya takılıp yaşamak elbette doğru değil. Ancak "Bir şey olmaz." diyerek geçiştirdiğimiz küçük ihmaller bazen çok büyük bedellere dönüşebiliyor. Bu film bana bir kez daha şunu hatırlattı: Hayatın akışını değiştiren olaylar çoğu zaman büyük felaketlerle değil, önemsenmeyen küçük ayrıntılarla başlıyor. İzledikten sonra evinizde ve günlük hayatınızda fark ettiğiniz küçük risklere farklı gözle bakabilirsiniz. https://youtu.be/ZLbuOGo4DAo?si=5oy6F59RCodeoooW

"Başarılı insanlar en iyi fikirlere sahip oldukları için değil, ilk adımı atmaktan korkmadıkları için başarılı olurlar." İki arkadaş aynı kafede oturuyordu. İkisi de yıllardır kendi işini kurmaktan bahsediyordu. Birisi sürekli araştırıyor, eğitimlere katılıyor, yeni fikirler üretiyor ve "Biraz daha hazır olayım." diyordu. Diğeri ise küçük bir internet sitesi açtı. İlk ayında yalnızca üç kişi ziyaret etti. İkinci ayında kimse gelmedi. Üçüncü ayında ilk satışını yaptı. Beş yıl sonra biri hâlâ hayal kuruyordu. Diğeri ise onlarca insana istihdam sağlayan bir şirket yönetiyordu. Aralarındaki fark zekâ değildi. Biri başlamayı seçmişti. İnsan beyni belirsizlikten kaçınır. Bu yüzden büyük hedefleri sürekli erteler ve daha fazla hazırlık yapması gerektiğine inanır. Oysa bilimsel araştırmalar, harekete geçen insanların motivasyonlarının zamanla arttığını gösteriyor. Motivasyon çoğu zaman başlamanın ödülüdür; başlangıcın şartı değildir. Mükemmeli beklemek, çoğu zaman korkunun kılık değiştirmiş hâlidir. Hiçbir başarılı girişim, ilk gün mükemmel değildi. Küçük başlayan işler, kararlılıkla büyür. En önemli adım, atılan ilk adımdır. Bugün sadece yarım saat ayırarak hayalini kurduğun iş için hangi ilk adımı atabilirsin? https://youtube.com/shorts/kZcFdFJ_5R8

Hepimiz zaman zaman "sürü psikolojisi" dediğimiz şeyin içine kapılıyoruz. Herkes aynı şeyi söylüyor, aynı şekilde düşünüyor, aynı yolu seçiyor. Oysa Bir Koyun Polisiyesi, bazen gerçeği ortaya çıkarmak için sürüden ayrılan bir kişinin bile yeterli olabileceğini hatırlatıyor. Film bana bir kez daha şunu düşündürdü: İnsanı geliştiren şey sadece hatırladıkları değil, yaşadığı tecrübelerden çıkardığı derslerdir. Unutmak doğaldır; önemli olan aynı hataları tekrar etmemektir. Hayatın bazı dönemlerinde her şeyi geride bırakıp yalnız kalmak istersin. Bu kaçmak değildir; bazen kendini yeniden bulmanın en doğru yoludur. Tarihe baktığımızda da birçok düşünürün, filozofun ve peygamberin en değerli fikirlerini sessizlikte ve yalnızlıkta şekillendirdiğini görürüz. Bu hayata bir isim bırakmak için geldin. O ismi sıradan bir kalabalığın içinde kaybetme. Sana doğru gelen, başkalarına da fayda sağlayacak bir yol varsa, insanların ne diyeceğinden korkup vazgeçme. Film bana kitapların değerini de yeniden hatırlattı. Çünkü kitaplar, başkalarının yıllar süren tecrübelerini birkaç günde öğrenebilme fırsatı sunuyor. Her okunan kitap, hayata farklı bir pencereden bakmayı öğretiyor. Bir başka önemli mesaj ise şu oldu: Kimseyi küçümseme. Bir kişiye anlatılan doğru, onun hayatını değiştirebilir. O kişinin değişimi ise belki onlarca, yüzlerce insanın hayatına dokunabilir. Büyük değişimler çoğu zaman tek bir kişinin cesaretiyle başlar. Ve son olarak... Hayatta her şeyi tek başına çözmek zorunda değilsin. Kendi düşüncelerine güven ama başkalarının anlatmak istediklerini de gerçekten dinle. Farklı bakış açıları çoğu zaman göremediğin ayrıntıları gösterir. Çünkü bazen bir el yetmez; iki el bir araya geldiğinde hem sorunlar daha kolay çözülür hem de gerçek daha net görünür. Sürüyle hareket etmek kolaydır. Asıl cesaret, gerektiğinde doğru bildiğin yolda tek başına yürüyebilmektir. Koyun Polisiyesi'nin en sevdiğim yanı, polisiye kurgusunun arkasına kişisel gelişimle ilgili küçük ama etkili mesajlar yerleştirmesi oldu. Filmi izlerken aklımda "katil kim?" sorusundan çok, "Biz gerçekten kendi kararlarımızı mı veriyoruz, yoksa sürüyü mü takip ediyoruz?" sorusu kaldı. https://www.youtube.com/watch?v=pyZI5oM6hWk

Marketten Doğadan markasına ait bir papatya çayı satın aldım. Ürünün arka yüzünü çevirdiğimde ise dikkatimi çeken bir ifadeyle karşılaştım: "İthal ürünler kullanılarak Türkiye'de paketlenmiştir." Bu ifadeyi görünce ister istemez düşündüm. Türkiye, dünyanın en verimli tarım ülkelerinden biri olarak kabul edilirken; geniş coğrafyasında doğal olarak yetişen papatya gibi bir bitkinin dahi ithal edilmesi sorgulanması gereken bir durum değil mi? Elbette ülkemizde yetişmeyen veya iklim koşulları nedeniyle üretilemeyen ürünlerde ithalat kaçınılmazdır. Ancak papatya gibi Anadolu'nun birçok bölgesinde yetişebilen bir tarım ürününde dışa bağımlı olunması, üzerinde düşünülmesi gereken bir tablo ortaya koyuyor. Üstelik yalnızca papatya çayında değil, farklı bitki çaylarında da benzer ifadelerle karşılaşmak mümkün. Tarım yalnızca ekonomik bir faaliyet değildir; aynı zamanda gıda güvenliği, kırsal kalkınma, istihdam ve stratejik bağımsızlık meselesidir. Yerli üretimin desteklenmesi, çiftçimizin emeğinin değer görmesi ve katma değerin ülkemizde kalması uzun vadede hepimizin ortak kazancı olacaktır. Küçük görünen her ithalat kalemi, zamanla büyük bir ekonomik etkiye dönüşür. Damlalar birleşerek nasıl denizi oluşturuyorsa, sürekli ithalat da ülkemizin kaynaklarının yurt dışına aktarılmasına neden olur. Temennim; tarım ürünlerinde ve bu ürünlerden üretilen katma değerli gıda ürünlerinde ithalata bağımlı bir ülke olmak yerine, üretimi artıran ve ihracatı önceleyen bir politika anlayışının güçlenmesidir. Bu bereketli toprakların potansiyeline inanıyorum. Üreten çiftçimizin desteklendiği, yerli üretimin teşvik edildiği ve Türkiye'nin tarımda yeniden güçlü bir ihracat ülkesi olduğu günleri görmek dileğiyle. "Bu yazı bir markayı eleştirmekten çok, ülkemizin üretim potansiyelini daha güçlü kullanması gerektiğine dair bir temennidir. Çünkü güçlü ekonomi, güçlü üretimle mümkündür."

Olumsuz teknik servis deneyimlerine hepimiz zaman zaman şahit olmuşuzdur. Ürününüz garanti kapsamında olmasına rağmen uzun süre bilgi alamamak, sürekli servisle iletişime geçmek zorunda kalmak ve sonunda "kullanıcı hatası" gerekçesiyle ücret talebiyle karşılaşmak maalesef birçok tüketicinin yaşadığı bir durum. Bu kez ise tamamen farklı bir deneyim yaşadım. Arızayı WhatsApp üzerinden bildirdim. Ardından görüntülü görüşme yapılarak ki üründeki arızayı görmek istediler; ürün üzerindeki sorun incelendi ve ön değerlendirme gerçekleştirildi. Sonrasında tarafıma kargo kodu iletildi ve ürünü kolayca servise gönderdim. Sürecin en dikkat çekici yanı ise iletişimdi. Ürünün servise ulaşmasından kutusunun açılmasına, test aşamalarından yapılan işlemlere, kontrollerin tamamlanmasından yeniden kargoya verilmesine kadar her adımda tarafıma düzenli olarak bilgilendirme yapıldı. Ürünün durumu hakkında bilgi almak için benim aramama gerek kalmadan, süreç servis tarafından şeffaf bir şekilde yönetildi. Garanti kapsamındaki bir ürünün onarım sürecinin bu kadar planlı, düzenli ve müşteri odaklı yürütülmesi gerçekten takdire değer. Bu profesyonel hizmet anlayışı için Dyson Türkiye Teknik Servisi'ne teşekkür ederim. Dilerim diğer markaların teknik servisleri de müşteri iletişimi ve süreç yönetimi konusunda bu yaklaşımı örnek alır. Çünkü kaliteli bir ürün kadar, satış sonrası sunulan güven veren hizmet de markaya duyulan güvenin en önemli parçalarından biridir.

"Sessizlik de bazen verilmiş en güçlü cevaptır." Yaşlı bir bilgenin yanına öfkeli bir adam geldi. Bağırdı. Hakaret etti. Suçladı. Bilge hiçbir şey söylemedi. Adam yorulup gitti. Çırak dayanamadı: "Niçin cevap vermediniz?" Bilge gülümsedi. "Birisi sana bir hediye verirse ve sen onu kabul etmezsen, hediye kimin olur?" "Verenin." "Aynı şey öfke için de geçerlidir." İnsan çoğu zaman kendini savunmak için konuşur. Oysa bazı tartışmalar: kazanılamaz, çözülemez, sadece büyür. Bilgelik; her söze cevap vermek değil, hangi sözü cevapsız bırakacağını bilmektir. Sessizlik bazen korkudan değil, olgunluktan doğar. Her savaşa girmek cesaret değildir. Hangi savaşa girmeye değmeyeceğini bilmek, çok daha büyük bir güçtür. Bugün cevap vermek yerine sessiz kalmayı seçsen, hangi yükten kurtulurdun? https://youtube.com/shorts/JwpyXFPUTqU

"Kendine söylediğin hikâyeye dikkat et; çünkü onu yaşamaya başlarsın." İki çocuk aynı sınava girdi. İkisi de başarısız oldu. Birisi kâğıda baktı ve şöyle dedi: "Ben zaten yapamam." "Hiçbir zaman başarılı olamayacağım." O cümle yıllarca yanında kaldı. Denemeden vazgeçtiği her anda aynı sesi duydu. Diğer çocuk aynı sonuca baktı. O da üzüldü. Ama kendine farklı bir şey söyledi: "Henüz öğrenemedim." "Demek ki başka bir yol denemeliyim." Yıllar geçti. İlk çocuk başarısızlığını kimliği yaptı. Diğeri ise başarısızlığını öğretmeni yaptı. Yaşadıkları olay aynıydı. Ama kendilerine anlattıkları hikâye farklıydı. İnsan zihni duyduğu şeylerden etkilenir. Ama en çok duyduğu ses: kendi iç sesidir. Her gün: "Yapamam." "Geç kaldım." "Ben böyleyim." "Olmaz." dersen; zihnin buna uygun kanıtlar aramaya başlar. Ama: "Öğrenebilirim." "Deneyebilirim." "Değişebilirim." dediğinde yeni kapılar fark etmeye başlarsın. Kelimeler sadece cümle değildir. Bazen geleceğe atılan tohumlardır. Bugün kendine söylediğin söz, yarın yaşayacağın hayatın başlangıcı olabilir. Bugün kendine söylediğin hangi cümleyi değiştirsen, hayatın da değişmeye başlar?

"Bambu ağacı beş yıl boyunca büyümez gibi görünür. Ama sonra birkaç haftada metrelerce yükselir. Çünkü önce kök salar." Bir çiftçi bambu tohumu ekti. Her gün suladı. Toprağını temizledi. Güneş almasını sağladı. Bir yıl geçti. Hiçbir şey olmadı. İkinci yıl geçti. Toprak hâlâ boş görünüyordu. Komşuları gülmeye başladı. "Boşuna uğraşıyorsun." "Orada hiçbir şey yok." Ama çiftçi devam etti. Çünkü biliyordu: Görünmeyen şey, var olmayan şey değildir. Beşinci yıldan sonra toprak çatladı. Küçük bir filiz çıktı. Ve kısa sürede gökyüzüne doğru yükseldi. İnsanlar şaşırdı: "Bir anda büyüdü." Çiftçi gülümsedi: "Hayır." "Beş yıldır büyüyordu." "Siz sadece bugün gördünüz." Hayatta en büyük yanılgılardan biri sonuçları anlık sanmaktır. Başarılı insanları görürüz: kazandığı günü, alkışlandığı anı, zirveye çıktığı zamanı... Ama görmeyiz: reddedildiği günleri, yalnız çalıştığı geceleri, kimsenin inanmadığı zamanları. Oysa her büyük başarı önce görünmeyen köklerde başlar. Kök salmadan yükselmeye çalışan her şey kolay devrilir. Bugün görünmeyen emeğin, yarının gücü olabilir. Bugün sonucunu göremediğin için vazgeçmek üzere olduğun hangi emeğin, aslında kök salıyor olabilir? https://youtube.com/shorts/EhCwE2NhEM4