dajeong'sworld

İçindeki boşluğu dolduracak birini bulmak işin kolay olan kısmı..

-Peki zor olan ne biliyor musun??

-Onun içindeki boşluğu doldurabilmek...

İ.d.

“İnsanoğlunun kendine yabancılaşması öyle bir noktaya ulaşmıştır ki son derece estetik bir zevkle bizzat kendi yok oluşunu yaşamaktadır.”

tramvaydan inip, kemiksiz-kaygısız bir kafayla, kesinlikle de biraz sarhoş, sahilde saatlerce yürüdüğüm, kulağımda cılız bir piyano, bir sonraki günün bir sonraki gün olmaktan başka anlamının olmadığı günleri özledim. sonra da evime dönüp, suratımda yarım bir gülümsemeyle uyumayı…

önceden karşımdaki konuşurken, saçma sapan araya girip, ‘’ben…’’ ile başlayan bir cümle kurmadan onu dinler, fırsat buldukça konuşur, yine dinler, yine dinler, fırsat buldukça konuşurdum. bazı geceler ‘’acaba hiç dinlemedim mi? hep ben mi konuştum?’’ diye kaygılanırdım. ama artık hep dinliyorum, hiç kaygılanmıyorum. ne konuşacak enerjim, ne anlatacak hikayem, ne de kalifiye bir yüklemim var. sizin dediğiniz gibi olsun, siz haklısınız, bence de, kesinlikle, aynen…

artık savaş halinde olmaktansa, top-tüfek saldırmaktansa, kazanmaktansa, sessizce kanepemde mağlubiyetimi kutlamayı tercih ediyorum. çay bardağında viski, sehpaya saçılmış çubuk kraker… çünkü insanlar sizi sadece kaybettiğiniz zaman yalnız bırakıyor, bu da büyük lütuf… yeterli derecede yalnızlık. kaybetmeye bir süre sonra alışıyorsun ama kalabalığa asla alışamıyorsun. denemesi basit; düş de gör.

bana iyi gelen bütün eylemlerde ciddi bir tasarrufa gittim; fazla enerji harcamadan travmalarımı düşünerek uyuyorum.

sanki ben eski günleri değil de, tekrar yaşama ihtimalim olmayan eski günleri çok özlüyorum. 

gördüm ve düştüm.