gözlerin açıklasaydı her şeyi. neler derdi? senin lâl olmuş dilinin düğümlerini çözer miydi? kalbinin sırlarını açık eder miydi? olabildiğince sakladığın vücut dilini de açıklar mıydı? bakamadığım gözlerin senin hakkındaki her şeyi açıklardı, değil mi? ama sadece benim haberim olmazdı.

dünyanın en karakterli insanıymıs gibi konusup bütün karaktersizlikleri yapmak tam senlik hareketmis cidden

“bir babanın evladında açtığı yarayı  o baba bile kapatamıyor.  ne acı. sonra o yara bir uzuv gibi vücutla doğru orantıda büyüyor büyüyor insan çocukken nelere güldüğünü elbet unutur ama neden ağladığını bir türlü unutamıyor.”

ve burada, yıldızsız bir gecenin tam ortasında, sen hâlâ ölümün bile silemediği kadar güzel bir adamsın.

sana âşık olduğum o günün sabahında benim kaburgalarımı çiçeklerle dolu bulmuşlar.

oturup saatlerce sigara içesim var, her nefeste seni sana anlatasım. öyle güzelsin ki seni biraz daha sevesim var.

elimde bütün aslar, bi' kere yenil be.

Hayallerimin arasında seninle kahvaltıdan sonra demlikte çay bitene kadar masada oturup sohbet etmek, elimi yanağıma dayayıp seni dinlemek var.

keşke seninle bi bahar akşamı balkona oturup elimize kahvelerimizi alıp karşılıklı sohbet edebilsek

bir şey oldu. çok çok uzun zaman önce. sırt dönmeyi öğrendim. gitmenin fiziksel olmadığını öğrendim. ne kadar aptal olduğumu ne kadar çekilmez olduğumu öğrendim. bir şey oldu. sevilmeyişimi kabullendim. dağı devirdim, yolu yaktım, duvarı yıktım. sen hep hatırla diye sayıkladığım onca gecenin ardından unuttum gitti. ben ne oldu bilmiyorum. ama bir şey oldu bin parçaya bölündüm.