camgezer

camgezer bugün 12 yaşına bastı! vay be! ergenliğe girmek üzere camgezer :D

Bu başlığı kendime armağan ediyorum çünkü bugün benim dünyaya gelişimin bilmem kaçıncı senesi. Bu sene çok güzel olacak dedim bu sene dünya adeta başıma yıkıldı. "Ay deme öyle beterin beteri var" diyorlar ama şu an benim için limit bu yani. Hayat bizi büyüttüğü gibi budayabilir de nitekim bu sene budaya budaya bir kurumuş dalım kaldı. Eskisi gibi olabilir miyim, eskiden de mi sanki çok mutluydum? Hayır, ama bir şeylerin belki bir gün yoluna girme ihtimali vardı. İşte bu ihtimallere olan inancımı uzayın en derin karadeliklerine yollamışım gibi. Çekip aldı bu sene benim içimdeki tüm ihtimalleri. Zorunluluklardan kaynaklı bambaşka bir yaşam alanı verdi bana bu sene... "Ne işim olur abi benim Ankara'da?" derken Ankaralı olduk.. Çok da uzatmak istemiyorum diyebileceğim tek şeyi de MFÖ söylemiş, sözü onlara emanet ederek noktalıyorum. "orman değiliz artık, milli parkız"

Henüz 8-9 sene olmadı Feyyaz Yiğit'in dediği gibi ama kendimi 7 senedir iyi hissetmiyorum. Çabaladıkça elimde kalmış gibi her şey. Elimde kalmış gibi de değil aslında daha çok elimden düşmüş, rüzgarla uzak semalara gidip kaybolmuş koşup yakalamaya çalıştığım her şey. Hayatım sanki otobüs durağı, gelen geçenler oldu ve ben öyle seyirci kaldım... Seyirci kalırken yaş aldım ama haksızca. Hayallerim artık imkansız geliyor, ümit ve beklentim kalmadı. Elimdeki fırsatları kaybettikçe, çabalarım ve emeklerim boşa gittikçe yeniden başlamaya takatim kalmıyor. İnsanlara yalan söylüyorum sanki çabalıyorum gibi. Kimseye tahammülüm kalmadı, kimseye derdimi anlatmak istemiyorum ya da dert dinlemek istemiyorum. Issız bir sahilde bir eve kapansam da kulağıma gelen iki ses olsun istiyorum: Biri dalgaların sesi diğeri müzik sesi. Ne insanların seslerini ne kendi iç seslerimi duymak istiyorum artık. Teknik olarak bu da bir hayal ama imkansız zaten. Son zamanlarda etrafıma bakıyorum da bazıları hayal ettiklerimi yaşamakla epey meşgul. Çok tuhaf, bir zamanlar benimle aynı seviyede bile olmayı düşünemeyenler hem de. Böyle söyleyince kıskandım sanacaklar ama kıskançlık kadar hayatımda yeri olmayan başka bir duygu yok. Kimseyi kıskanacak kadar özenmedim çünkü kendi içimde özendiklerimi bile zamanla kaybettim. Küçük not dedim uzun olmaya devam ediyor... Düşünmemek için kendimi boş şeylerle oyalıyorum sosyal medya gibi. Misal yapmam gereken ödevlerim var, dedim ya uğraşıyorum bir şeylerle boş duruyor demesinler diye, odaklanmak o kadar zor ki. Motivasyonum hiç yok: Ufacık bir hata çıksın ödevde anında düşüyorum yerin en dibine. Velev ki ödevi güzel yapsam da kesin sınavda böyle yapamam diyorum. İçimde isyanlar var, tahammülsüzlük var. Sadece beni değil benim jenerasyonu bu hale getiren sebepler belli yine de susuyoruz, konuşmayı geç bağırsan kimse anlamıyor artık. Kısacası bıktım ben bu hayattan keşke "restart" yapabilsem, bu böyle çok .....'dan bir hayat oldu.

50 gönderi! Onuncu yılda bir derece daha kat ettmişim. “ünlü olunca bizi unutma” demiş tumblr, ben ünlü olayım da gerisi kolay ahaha :))

gcamgezer bugün 10 yaşına bastı! vay be, 10 sene olmuş buralara geleli. e kutlu olsun :)

Size bir konser hikayesi anlatayım mı? Bundan 15 sene önceydi, 3 Haziran 2007 ve yine bir festivaldi. Diyarbakır Büyükşehir Belediyesi Kültür ve Sanat Festivali kapanış günü konseriydi. Tıpkı Mayıs 2022'de gerçekleşecek bu fesival gibi. Böyle bir festival olsun diye 2008 yılında, henüz lise öğrencisiyken şehirdeki bütün liselerden imza topladım, Facebook'da 2bin kişilik bir sayfamız vardı ki o zamanlar sosyal medya şimdiki kadar popüler değildi, bu sayı ciddi bir rakamdı o yıllar için. Büyükşehir Belediyesi, Valilik, Diyarbakır GAP Gençlik Vakfı, Diyarbakır Kültür ve Sanat Vakfı ile yıllar süren görüşmelerimiz oldu (Biz iki kişiydik bu yolda). Hatta bu süreçte ulaştığımız mor ve ötesi'nin o zamanki menajeri Can Sertoğlu sayesinde grupla ilk etkileşim olmuştu. Bu uğurda Belediye önünde pankart bile açtık :) Vali yardımcısına kadar çıkıp " Biz şehrimizin güzel şekilde tanıtımına vesile olacak bir müzik festivali istiyoruz, Zeytinli'de her sene oluyor bizim ne eksiğimiz var" diye çatır çatır konuşmuştum. Vali yardımcısı henüz 15 yaşında birinin karşısında heyecanlanmadan akıcı şekilde derdini anlatmasından çokça etkilenmişti. Fakat her seferinde girişimlerimiz bürokrasiye takılıyordu. " Ödenek lazım, sponsor lazım" diye 4 seneye yakın bir süre uğraştık. Sonrasında ben üniversiteyi İstanbul'da kazanınca ve her seferinde bir engelle karşılaşmaktan yorulduk ve pes ettik... Ettik ama şehirde bu girişimlerimizden sonra konser mekanları açıldı hatta 2013 yılında Belediye Şebnem Ferah, Teoman gibi isimlerin olduğu bir gençlik festivali yaptı ( lise arkadaşlarım beni arayıp senin proje mi bu? diye soruyorlardı ama o tarihte İstanbul'da olduğumdan bir bağlantım yoktu), 2018 yılında ise Valilik gençlik festivali yaptı. Gözlerim buğulu Gripin konserine gitmiştim o festivalde. Evet belki benim projem olmadı ama memlekette bir şeylerin de ateşini yaktık, maksat halka hizmet olsun :) Son yıllarda da Belediye kocaman bir kültür merkezi açtı. Her hafta konserler, dinletiler, tiyatrolar, müzikaller, operalar oluyor. Son olarak da burada fotoğrafını paylaştığım festival olacak. 15 yıl sonra mor ve ötesi şehrime geliyor. Bu 15 yılda ben 20 küsür konsere gittim İstanbul'da ama evimden çıkıp konsere gidecek olmanın heyecanı bambaşka hissettiriyor. Tamamen tesadüf eseri grubun Instagram sayfasına yapılan yorumlarda gördüm ve aklıma yukarıda anlattığım anılarım geldi. 14 yaşında ilk mor ve ötesi konserine giden minik Peri'ye selam olsun, umarım o yaşımdaki umuduma, inadıma, enerjime yeniden kavuşurum.

mor ve ötesi - Kara Kutu (Official Video) Zaman zaman gelen Kara Kutu dinleme krizi... Kerem abinin soloları, Harun abinin " bir insan sesini nasıl o kadar tiz yapabilir"i.. kıymeti kara kutuda kalmış bir şarkı. RTÜK tarafından engel yiyen klipli🤭

mor ve ötesi’nin olgunluk dönemi albümü. Benzer bir düşüncem Melek Ölmez için de olmuştu: 20. yıllarında yayınlanmış olan şarkı adeta grubun 20 senedir yaptığı ve yapacağı, tüm derdini anlattığı zirve şarkısıdır benim için. Tabiri caizse ustalık eseri. Sirenler ise bunun da üstüne kat be kat çıkmış. Benim için albümde Park, Dünyaya Bedel, Linç ve Ağrılar ilk sıraları alabilir ama bu diğer şarkıları da bağrıma basmadığım anlamına gelmiyor. Hazinende benim için Masumiyetin Ziyan Olmaz albümünden beri gruptan beklediğim sert gitar rifflerini karşılayan müthiş bir şarkı. İlk dinleyişte adeta Stendhal Sendromu yaşadım bayılmamak için bileklerime kolonya sürdüm yalan yok. Aynı etkiyi Tünel’i dinlerken de yaşadım. Senfonik konserlerde koronun şarkılara kattığı şahaneliği grubun da göz ardı etmeyip albümde yer vermesi mest etti... Şarkıları dinlemeden önce de isimlerine bakıp tahminler yürüttüğüm zaman arka arkaya “Tünel, İstiklal, Park” bu üç şarkı da o umudun, birlikteliğin günlerini, o güzel gençleri bize asla unutturmayacak olan şarkılardır kesin diye düşündüm ve düşündüğümden çok daha fazlası çıktı. Park’ı dinlerken koroyla beraber eşlik edilen bölümde hüngür hüngür ağlayan yalnız ben olamam. Dünyaya Bedel’den sonra beni ağlatabilen ikinci şarkı oldu. Dünyaya Bedel bana son dört yılımı, hem iç dünyamda hem ülke tarihinde başımıza gelenleri anlattığı için ilk dinleyişte çok hislenmiştim. Linç, fark ettim de benim gibi eski dinleyicilerin çoğu için ilk üçte yerini almış. Umarım konserlerde çok çalınan bir şarkı olur. “Yine canın yanıyor, yanıyor mu? “Kimin bu ağrılar? Kimin yurdundan kimi kovdular? “ “Zor yıllar geçti artık” “Cennetim senden vazgeçmedim” “Nelere sahip olduğumuzu biliyoruz diye Bilmeyenlere söylemez miyiz?” “Gidenler geri gelmez ama Boş yere yorulmadı kalbin” “Her şey bizde, ellerimizde” “Adını bilmesem de kardeşsin, biz neye söz vermiştik” Grileşmiş günlerimize umudu, vazgeçmemeyi, acılarımızı da kucaklamayı, inadımızı, yalnız olmadığımızı ve aslında dinlersek birbirimizi her şeyin daha iyiye gidebileceğini anlattığınız için kendi adıma çok teşekkür ederim. Yaralarımı sarmaya, ruhumu bana anlatıp “hadi gel devam edelim, zor ama ha gayret” demeye gelmişsiniz. İyi ki geldiniz!

çaldıkları konserde arkadan nasıl da verecek coşkuyu! Biz dinlediğimiz yerde o baterinin ritimlerine kalbimizle eşlik ettik. Motive eden, kışkırtan bir müziği var şarkının. Yazının başında da dediğim gibi güçlü, umutlu, cesur, inatçı, kararlı ve kesinlikle fena halde gaza getiren bir şarkı olmuş tüm çirkinlikleri korkmadan haykırmak için. Yazımı şarkının dün gece yayınlanan klibinden bahsederek bitirmek istiyorum. Aslı Çelikel yönetmenliğinde çekilmiş, kırmızı tonların hakim olduğu, dansçıların şarkıyla bütün hale geldiği sinema filmi sürükleyiciliğinde bir klip. Her kare ince ince düşünülmüş, işlenmiş. Kostümler, koreografi, klibin çekildiği mekanın dekoru izledikçe izletiyor. Kendimce klipte gördüğüm detayları da not etmek isterim: Neon renklerle # işareti, arabanın plakasının TT olması, 'gemiciğe' binen "bıçkın başkan"ın başında ejder desenli rakı kadehi.. Kullanıcı yorumlarında fark ettiğim duvarda bulunan “whose friend were you?” (Kimin dostuydun?) yazısı. Bıçkın başkanın sandalda uzanıp sürüklenmesiyle yapılan final, şarkının ismine yapılan atıf. Şahane detaylar. Şarkıda, klipte, logo tasarımında hatta tüm grafik tasarımlarda, üretimin her anında emeği geçenlere sonsuz teşekkürler! Bizi yalnız hissettirmeyen, kucaklayan, dur daha bitmedi, umutsuzluğa kapılma diyen mor ve ötesi, en büyük teşekkür size.

*camgezer bugün 8 yaşına bastı! Bu profil 8 senedir varmış. Bir şeyler yazmaya en ihtiyaç duyduğum şu Coronavirüs günlerinde güzel bir hatırlatma oldu.. 11 Mart’tan beri evdeyim, babam ve annem hem yaşları hem hastalıklarından dolayı risk altında ve market ihtiyaçları için ben çıkıyorum. Maske, eldiven takıp gidip hızlıca gidip geliyorum sanki ne kadar dışarıda az kalsam o kadar iyi. Evden çıkınca kendimi nasıl güvensiz hissediyorum anlatamam. Bahar gelmiş, pencereyi açınca çiçek kokuyor odam ama dışarısı bana başka bir gezegen gibi geliyor. Kendimi Marvel filminde, paralel evrene neden olmuş bir hata yapmış ve onu toplarlamaya çalışan karakter gibi hissediyorum. Ama elimden evden çıkmamak dışında gelen tek bir iyilik yok. İşim bile yok. İşşizliğim ilk kez avantajım oldu. Kpss’ye girecektim, dershaneye gidiyordum o da ara verdi nisan sonuna kadar ve benim sınava biraz bile olsun hevesim kalmadı. “Salgın sonrası ekonomik kriz bekleniyor zaten, tüm dünyada, daha acil alanlarda memur alımı yapılır; kim niye alsın arkeolog?” diyorum ve elimde değil motivasyonum düşüyor. Çok ilginç bir zaman dilimine denk geldim. Domuz gribi salgını da yaşadım, o zaman da evden çok çıkmazdık, okullarımız bir süre kapanmıştı, sene sonu tatilimiz bir hafta geç yapılmıştı ve ben de domuz gribi yaşamıştım ama ayakta geçirmiştim. Daha çok ölüm olmasına rağmen bu kadar endişe duymamıştık. Belki de o zaman daha liseliydim hayatı ciddiye almakta bu yaşımda olduğu kadar iyi değildim. Hayallerimi, umutlarımı daha çok koruyabiliyordum. Şimdi bir küçük şeyden umut dolabilirken aynı şekilde bir küçük ayrıntı tüm umudumu o an tüketebiliyor. Annemle babama kalsa en güzel yaşımda bu kadar olumsuz olmam gereksizmiş, ama onlar benim yaşımdayken hayatlarında elde etmiş oldukları birçok başarıları vardı, elde ettikleri hedefleri vardı. Hayatları bir düzene girmişti... Benim ise hayatım arafta kalmış, bu yetmiyor gibi küresel bir salgın çıkmış, hastalığı aileme taşımamak için dışarı çıkmaktan korkar hale gelmişim. Evet bunlar büyük dert değil tabii ki,  ama insanın en enerjik, en ne istediğini bildiği, en çalışkan, en verimli yaşlarında emekli dayılar gibi bi köşede kös kös durması ve hiçbir şey yapamıyor olması farkında olmadan içten içe söndüren bir şey. Diliyorum ki bu salgına bir an önce çare bulunur, kontrol altına alınır. Benim ailemde de sağlıkçılar var hepsi de nöbette. Hafta sonu bile canla başla çalışıyorlar, gece gündüz demeden... Ailesinden kaybı olup içi yananlar var, hastasının iyileşmesi için dua edenler var... Şu an dünyada gerçekten her yönden ne çok acı var. Güzel günlerin geleceğini bilemem ama hayatta her şeyin bir sonu olduğu gibi bu zor zamanların da sonu gelecek. Aklımızla insanlığı yine kurtaracağız. Destek olamasak bile evde kalarak en azından köstek olmayalım, maskesiz işe giderek umursamaz olmayalım. Sadece kendi sağlığımızdan değil toplumun sağlığından da sorumluyuz. Tüm dünyanın yükü hepimizin omuzlarında beraber sırtlanmalıi yükü hafifletmeliyiz. Elimizden geldiğince.

Bir tren varmış, ilk molada indiğin zaman hediyelik eşya dükkanındaki renklere dalıp treni kaçırmışsın. O tren, senin için önemli değilmiş gibi konuşur herkes ama sen son paranı o bilete vermiş olursun...

Şu günlerde en ihtiyaç olan, en tekrar edilesi söz...