Bu başlığı kendime armağan ediyorum çünkü bugün benim dünyaya gelişimin bilmem kaçıncı senesi. Bu sene çok güzel olacak dedim bu sene dünya adeta başıma yıkıldı. "Ay deme öyle beterin beteri var" diyorlar ama şu an benim için limit bu yani. Hayat bizi büyüttüğü gibi budayabilir de nitekim bu sene budaya budaya bir kurumuş dalım kaldı. Eskisi gibi olabilir miyim, eskiden de mi sanki çok mutluydum? Hayır, ama bir şeylerin belki bir gün yoluna girme ihtimali vardı. İşte bu ihtimallere olan inancımı uzayın en derin karadeliklerine yollamışım gibi. Çekip aldı bu sene benim içimdeki tüm ihtimalleri. Zorunluluklardan kaynaklı bambaşka bir yaşam alanı verdi bana bu sene... "Ne işim olur abi benim Ankara'da?" derken Ankaralı olduk.. Çok da uzatmak istemiyorum diyebileceğim tek şeyi de MFÖ söylemiş, sözü onlara emanet ederek noktalıyorum. "orman değiliz artık, milli parkız"