STOEMP RAIDER

2016 begon met klinkende ruzie. Een representatief moment voor de pussende etterbuil die een half jaar later eindelijk ontplofte. Ik liep maandenlang vrijwillig rond in een mijnenveld. Ongelukkig en miserabel. Tot ik in juni besliste om mijn leven te resetten en mijn relatie volledig te ontmantelen. 

Ontmantelen is niet het juiste woord. Dit was geen mooi einde. Het was lelijk. Mijn relatie eindigde zoals alleen de meest labiele relaties eindigen. Met een bom. Ik heb er absoluut geen spijt van. Het was de beste beslissing die ik in 2016 genomen heb. Mijn jaar kon, een half jaar te laat, eindelijk beginnen.

Ik was vrij. Vrij om mezelf te zijn. Om Sandro te zijn. Met al zijn imperfecties en stommiteiten. Remmen was niet meer nodig. Ik heb twee maanden geleefd op een dieet van Rock ’n Roll, zuippartijen en het gezelschap van mijn beste vrienden. Omdat het kon. De dag dat mijn relatie zichzelf aborteerde met sirenes en veel kabaal nam ik een beslissing. Deze rotzooi nooit meer. Never again. Ik ging vrijgezel blijven. Misschien wel voor altijd.

Ik ben een egoïst. Ik hou niet van mensen. Ik begrijp mensen niet. Waarschijnlijk doe ik ook geen moeite. Wil ik geen moeite doen. Mijn relaties zijn gebaseerd op foute keuzes en existentiële verschillen. Ik kies voor dat wat niet kan. Ik kies voor een doodlopende straat zodat ik me ooit kan omdraaien.

Mijn bestemming is een hoge muur. Ik weet dat die muur er aankomt. Maar elke keer doe ik mijn stinkende best om dezelfde vroegtijdig geaborteerde snelweg te bewandelen. Ik weet niet waarom. Niet omdat ik het wil. Want diep vanbinnen weet ik dat ik helemaal niets wil. Ik weet wel dat het einde telkens een finale is van verwijten, onbegrip en opgekropte agressie. En toch vertrek ik overal met het einde reeds in zicht.

8 uur ‘s morgens. De eerste berichten over de gruwelijke aanslagen in Zaventem stromen binnen. Verwarring en ongeloof. Nog een uur later. De intensiteit van de aanslagen wordt duidelijk. Het blijft niet bij een aanslag. Brussel brandt. De hoofdstad buigt.

Ondertussen regeert angst op een troon van menselijke onmacht. Een voorspelbare, en hoogst begrijpelijke reactie. Het heeft geen zin om ze te bestrijden met clichés en holle fraseringen. Laat ze toe, maar wees ook bereid om die sukkel na een kleine periode van zinsverbijstering volledig te elimineren.

 En natuurlijk. Het is moeilijk. Niet iedereen beschikt over even veel zelfbeheersing. Niet iedereen kan even eloquent zijn wanhoop verwoorden. Het lijkt een nationale hobby: in hoofdletters racistische onzin spuien op krantenartikelen. Lekker makkelijk, incognito en zonder vrees voor represailles, slagen of verwondingen. Dat is België niet. Uiteraard niet. Een evidentie, zal iedereen beamen. Niet alle Belgen zijn racistisch. Net zoals niet elke Moslim een terrorist is. Ik ben beschaamd. Beschaamd, omdat we dit blijkbaar nog altijd moeten herhalen. Een beetje triest ook. Omdat er na vandaag alweer een hoop bange mensen zich hebben verlaagd tot plat populisme en racistische oneliners.

 Gewoon niet doen. Ik ben wellicht de meest cynische, asociale, arrogante klootzak op deze puinhoop van een wereld. Maar zelfs dan probeer ik om een rechtschapen, eerlijke medemens te zijn met respect voor zijn tegenhangers. Probeer het ook eens. 

In de modderpoel van het leven is originaliteit een miskende vorm van zelfpijniging. Een sadomasochistische opoffering in een wereld van modaliteit. De maatschappij, uiteindelijk ook maar een korf van middelmatigheid, staat erop gebrand dat iedereen in het midden van de weg blijft marcheren op een slappe koord van positivisme en voorgekauwde regels.

Duidelijk toch? Niet helemaal. De goegemeente verwacht namelijk dat we opvallen. Dat we ons distantiëren van het plebs doormiddel van nietszeggende acties. Ons speelveld is een gefabriceerd oerwoud van desillusies. Onze attributen bestaan uit een hondslelijk camouflagepak uit de jaren 90 en een dampende mesthoop waar iedereen in mag graaien om zijn gezicht te kleuren in de stinkende tinten van mislukte dromen.

Wie zich distantieert op een manier die voor de bepalende machten aanvaardbaar is, klimt omhoog op de klimrekken der succes terwijl ze zich onderweg laven aan de tranen en frustraties van naar beneden tuimelende goedzakken. Helaas voor mij en andere Easy Riders win je enkel prijzen door vanzelfsprekendheden tot vervelens toe te pamfletteren als ware het de miraculeuze herrijzenis van ons Heere Jezus.

Onze eeuwige verlosser zou zich echter verliezen in een geknars van tanden als hij ooit beslist om een kijkje te nemen op deze aardkloot. Hij zou meewarig schudden met dat baardige hoofd van hem en met warme gedachten terugdenken aan de tijd dat hij een godenmaal serveerde met twee vissen en vijf broden. Vond hij het nodig om daar een memo van rond te sturen? Uiteraard niet. Of die keer toen hij een blinde genas in Jericho. Ging hij toen op tafel staan dansen om van zijn hoplasa te verkondigen dat hij de beste verkondiger van Gods woord tot op heden was? Neen, onzin!

Wat ons bij de conclusie van dit jammerlijk verhaal brengt. Het waren de Apostelen, en dan vooral die vlegel van een Petrus, die ervoor zorgden dat assertiviteit en opgepompte verhalen de norm zijn in het proces van carrièreopbouw.

Flauwe afkooksels van oubollige ideeën vormen al jaren het basisrecept om televisiekijkend Vlaanderen als een gehypnotiseerde bromvlieg kwijlend te doen uitkijken naar wat er nu weer uit de gemediatiseerde mesthoop tevoorschijn komt. Misschien wel een dubbele moord door een transseksuele verkrachter in Thuis. Of een docusoap over de trouwgewoontes van de modale Afrikaanse hutbewoner. Als u nog niet wist dat polygamie een wijdverspreid fenomeen is in bepaalde culturen weet u het nu wel . Wist u trouwens dat die mensen met hun handen eten? En dat die vrouwen samen aan tafel zitten met de pater familias? Wat een grappige cultuur.

Minder grappig maar eveneens alle verbeelding tartend, is de glorieuze terugkeer van de overbodige realitysoap. Eerder deze week kregen we al ongevraagd een nieuwe seizoen van De Mol voorgeschoteld en gisteren maakten we kennis met de dolle fratsen van een groep labiele wijven en testosteronbundels. De eerste aflevering was al meteen goed voor een paar quotes van formaat. Voor mij schiet ‘Ik ben Jill, en ik krijg wat ik wil’ er  bovenuit. Iedereen valt als een blok voor een eloquente klassedame met een tatoeage van een pistool op haar bil. Stay Classy, Vijf!

Geen paniek echter! Cultureel laagdrempelige televisieprogramma’s zijn uiteraard geen nieuw fenomeen. Een breed medium dient dan ook een breed publiek aan te spreken. Hoe verklaar je anders het succes van Familie, Thuis of De Afspraak. Allemaal titels die wellicht warme gevoelens opwekken bij de minderwaardezoeker. En toch scoren ze. De kranten staan de dag nadien vol met besprekingen en Twitter ontploft haast nadat Nonkel Guido bekent dat hij een aan Aids lijdende megalomane tweelingsbroer heeft. Zijn wij een maatschappij van minderwaardezoekers?

Het wordt  pas echt gevaarlijk als schijnbaar intelligente individuen onder het mom van 'een guilty pleasure’ zich gaan vereenzelvigen met dit soort ongein. Slecht gemaakte uitlachtelevisie als bron van sociaal vermaak is een wraakroepende vorm van normvervaging in tijden dat er nood is aan kwalitatief vooruitstrevend materiaal om de jeugd van de nakende culturele verloedering te redden. Vooruitstrevend materiaal is echter een verre illusie als we massaal bijeenkomsten organiseren ter ere van minutieus voorbereide relatiebreuken in Thailand. Guilty Pleasures zijn een uitvinding van hedonistische mediabonzen en talentloze voetbalvrouwen. Ik slik waarlijk  liever drie cyanidepillen in, vastgeketend aan een treinspoor op een dag dat de treinen regelmatig rijden, dan dat ik er ook maar aan zou denken om met vrienden een aflevering onder het mom van sarcasme te bezichtigen.

Vertoeft u soms ook op een welbepaald sociaal netwerk waar u de belevenissen van goede vrienden en een hoop nevenschade van een vorig leven naarstig probeert te volgen? Dan zal u vast wel kennis gemaakt hebben met Bill. Wat eerst begon als een manier om jan lullen van de derde graad terecht te wijzen voor hun klungelige en irritante manier van netwerken groeide uit tot een asociaal monster van schrikbarende proporties.

Jawel. Ook ik, de zelfverklaarde hofnar van de goede smaak, kon oorspronkelijk best wel lachen met de geinige pogingen tot ridiculisering van het gewone volk. Het klootjesvolk, waar we ons allemaal wel eens aan ergeren op Facebook. De romantische vakantiefoto's. De kiekjes van trouwe viervoeters. De selfies waarvan we allemaal weten dat enkel de vijftiende poging online komt te staan. De lijst is eindeloos. Er zijn nog altijd mensen die godbetert hun voedsel portretteren, een juiste filter uitkiezen, de foto uploaden en dan, als hun opgewarmde lasagne terug lauw is, dan is het tijd voor de eerste hap. De lasagne smaakt hetzelfde als die mottige brol uit de Colruyt. Voor twaalf euro krijg je er deze keer wel  een zelfgemaakte foto bij voor op Facebook. Iedereen wint en ik verlies wederom mijn hoop in het menselijke vermogen om intelligent te zijn.

Daar ging Bill dus op ludieke wijze tegen in. Maar ook Bill is niet immuun voor de verpletterende tsunami van hypocrisie ten tijde van sociale vervreemding en eendimensionale facebookrelaties. Waar hij eerst werd ingezet als wapen tegen het zogenaamde oversharing van zinloze berichten en irrelevante belevenissen had zijn populariteit een pervers gevolg. Bill richt zijn klaagredes telkens naar de anderen. De anderen zijn een vat vol tegenstrijdigheden. En de anderen, dat zijn wij natuurlijk niet. Individuen zijn  niet in staat om toe te geven dat ze op grote schaal geridiculiseerd worden. En wat doet de dwaas die  niet beseft dat hij het onderwerp is van een observatie die hij niet begrijpt?  Lachen natuurlijk. Harder en langer dan ooit tevoren.

Daarom zitten we nu opgescheept met een overconsumptie van onverbloemd sarcasme door mensen die niet goed weten wat sarcasme inhoudt en een gepersonaliseerde Bill. Elke dag kom ik wel drie paljassen tegen wiens belangrijkste eigenschap blijkbaar is dat ze chocolade kopen voor hun vrouw. In het Engels uiteraard. Met vijf flagrante grammaticale fouten en  twintig likes van nitwits. Rot op met jullie chocolade. U kan elke weekdag chocolade kopen voor uw vrouw. In het weekend mag u twee bloemstukken en een sjaal kopen en dan nog is de kans op seks in jullie stukgelopen relatie nihil.

Ik hoor de criticasters uiteraard al van ver aankomen met hun melodieus gepijp op de tuba der onbehagen. 'Jij bent een mislukte schrijver en een onverbeterlijke cynicus. De voetballer die de frustraties van tien verloren finales met zich mee torst als een mijnwerker uit de jaren 40 die zijn bocht mist met zijn mijnkarretje en al zijn steenkool met zijn blote zwarte handen moet overhevelen naar de enige kar die er nog overblijft. Die kar met maar drie wielen. Je haat iedereen en je bent een Grinch voor alle seizoenen. Je hart is een klomp dorre potgrond omringd door pretentieus gelal.

Het gaat dan toch eindelijk gebeuren. In mei zal K3 optreden voor een staand publiek. Niet alleen voor kinderen natuurlijk. Ook volwassenen met het mentale niveau van een okkernoot zijn welkom om zich belachelijk te maken op de door Studio 100 georchestreerde teloorgang van de goede smaak.

Allemaal de schuld van een groepje puberale wijven met de intellectuele capaciteiten van een kleuter die net lijm heeft gesnoven. Opgesloten in hun zelfgecreëerde gevangenis van karamellenverzen en tenenkrullende positiviteit besloten ze om het heft in eigen handen te nemen. Weg met die vervelende kutkinderen. Maak plaats voor licht aangeschoten huismoeders, naïeve vrouwen in de epiloog van hun adolescentie en andere overjaarse giecheltrutten. En ze menen het hoor. Zonder enige vorm van ironie staan roepen dat K3 je leven heeft veranderd: faut le faire!

Wellicht weten ze niet dat de hofleverancier van die brakke K3 deuntjes een ordinaire dief is. U leest het goed. Die schelmse Miguel Wiels heeft jandorie minstens twee liedjes van de onbenullige drievuldigheid van Studio 100 zomaar afgekeken van jaren 80 popicoon en innovator Nik Kershaw. Liggen ze daar van wakker? Wellicht niet. Hun bedenkelijke muzieksmaak doet weinig positiefs vermoeden. Weet de heer Kershaw overigens wel dat er een Belgische schobbejak rondloopt die zijn werk plagieert? Wellicht niet, want hij zou die brutale vlegel een frontale platte vijf tegen zijn kanis gegeven hebben. Wat denkt die mislukte scoutsleider wel?

Om het K3 verhaal nog ingewikkelder te maken besloot de oude K3 zonet om hun afscheidstournee met enkele weken te verlengen. Omdat ze geen afscheid kunnen nemen van de fans. Als dat maar geen jaloerse gevoelens opwekt bij de nieuwe generatie merchandisingslavinnen. Wat als die laatste tournee van de verrimpelde positivo's meer geld in het laatje brengt dan de huidige onervaren lichting?