#racisten

Voetballers Al Hoceima aangevallen door Marokkaanse racisten

Afgelopen weekend werden spelers van een zaalvoetbalteam uit Al Hoceima mishandeld in Ksar-el-Kebir. De spelers waren ook slachtoffer van racistisch gescheld. ”Ik schaam mij om de racistische scheldwoorden jegens de Riffijnen te noemen”, zei Adel Zannagui. Adel Zannagui snapt niet waarom de spelers van Al Hoceima zo vijandig werden behandeld omdat zij het team van Ksar-el-Kebir juist hebben…

8 uur ‘s morgens. De eerste berichten over de gruwelijke aanslagen in Zaventem stromen binnen. Verwarring en ongeloof. Nog een uur later. De intensiteit van de aanslagen wordt duidelijk. Het blijft niet bij een aanslag. Brussel brandt. De hoofdstad buigt.

Ondertussen regeert angst op een troon van menselijke onmacht. Een voorspelbare, en hoogst begrijpelijke reactie. Het heeft geen zin om ze te bestrijden met clichés en holle fraseringen. Laat ze toe, maar wees ook bereid om die sukkel na een kleine periode van zinsverbijstering volledig te elimineren.

 En natuurlijk. Het is moeilijk. Niet iedereen beschikt over even veel zelfbeheersing. Niet iedereen kan even eloquent zijn wanhoop verwoorden. Het lijkt een nationale hobby: in hoofdletters racistische onzin spuien op krantenartikelen. Lekker makkelijk, incognito en zonder vrees voor represailles, slagen of verwondingen. Dat is België niet. Uiteraard niet. Een evidentie, zal iedereen beamen. Niet alle Belgen zijn racistisch. Net zoals niet elke Moslim een terrorist is. Ik ben beschaamd. Beschaamd, omdat we dit blijkbaar nog altijd moeten herhalen. Een beetje triest ook. Omdat er na vandaag alweer een hoop bange mensen zich hebben verlaagd tot plat populisme en racistische oneliners.

 Gewoon niet doen. Ik ben wellicht de meest cynische, asociale, arrogante klootzak op deze puinhoop van een wereld. Maar zelfs dan probeer ik om een rechtschapen, eerlijke medemens te zijn met respect voor zijn tegenhangers. Probeer het ook eens.