Rivayet edildiğine göre Resûlullah (s.a.v), Hz. Hatice annemiz ile evlenince insanlar arasında kıskançlıktan birçok söz dolaşmaya başladı. Şöyle diyorlardı:
“Hz. Muhammed (s.a.v) fakir biridir. Hatice ise Mekke'nin en zengin kadınlarından biridir. Böyle bir kadın, fakir bir kimseyle evlenmeye nasıl razı oldu?”
Hz. Hatice bu sözleri işitince, Resûlullah (s.a.v)'in fakirlikle ayıplanmasını istemedi. Bunun üzerine Kureyş'in ileri gelenlerini davet etti. Onların huzurunda:
“Bütün servetimi Hz. Muhammed'e (s.a.v) hibe ettiğime dair sizi şahit tutuyorum. Eğer o benim fakirliğime razı olursa, bu onun asaletindendir.” dedi.
İnsanlar onun bu davranışına hayran kaldılar ve dillerde dolaşan sözler tersine döndü. Bu defa insanlar:
“Hz. Muhammed (s.a.v) artık Mekke'nin en zengini oldu. Hatice ise en fakirlerinden biri hâline geldi.” demeye başladılar.
Bu durum Resûlullahı (s.a.v) hayrete düşürdü ve:
“Hatice’ye bunun karşılığını ne ile ödeyeceğim?” buyurdu.
Bunun üzerine Cebrâil (a.s) geldi ve:
“Allah sana selâm ediyor ve buyuruyor ki: Hatice'nin mükâfatı bize aittir.” dedi.
Mi'raç gecesi Resûlullah (s.a.v) cennete girdiğinde, gözlerin görmediği, kulakların işitmediği ve hiçbir insanın hatırına gelmeyecek derecede eşsiz bir köşk gördü. Bunun üzerine:
“Ey Cebrâil! Bu köşk kimin içindir?” diye sordu.
“Bu, Hatice içindir. müjdeler olsun! Allah onun mükâfatını ne güzel vermiştir!” diye cevap verdi.
andulkaphoto
areudirty
stormborns
