Bazen insan bütün hayatı boyunca kendini arar.
Neyi sevdiğini… Ne istediğini… Neden yorulduğunu… Neden bazı şeyleri tekrar tekrar yaşadığını…
Bir insanda… Bir ilişkide… Bir başarıda… Bir evde… Bir şehirde… Bir başkasının sevgisinde…
Oysa bazen aradığımız şey, bizden hiç uzaklaşmamıştır.
Sadece hayatın gürültüsü içinde kendi sesimizi duyamamışızdır.
Bize öğretilenlerle kendi gerçeğimizi birbirine karıştırmışızdır.
Başkalarının beklentilerini kendi isteğimiz sanmışızdır.
Kendimize ait olmayan yükleri taşımış, sonra da neden bu kadar yorulduğumuzu anlamaya çalışmışızdır.
Tasavvuf bize belki de en güzel şeyi hatırlatır:
İnsan kendini buldukça, özünü hatırlar.
Özünü hatırladıkça, Rabbine olan bağını fark eder.
Çünkü insanın kendine dönüşü, Allah’tan uzaklaşmak değildir.
Kendine dürüstçe bakabildiğin her an, kalbindeki hakikate biraz daha yaklaşırsın.
Bugün kendine şu soruyu sor:
Ben gerçekten neyi arıyorum?
Değerli olduğumu hissetmeyi mi?
Yoksa bütün bunların zaten içimde var olan bir hakikat olduğunu hatırlamayı mı?
Belki bugün hiçbir şeyi çözmek zorunda değilsin.
Belki sadece kendine biraz daha dürüst olman yeterli.
Bugüne kadar yaptığın seçimleri yargılamadan…
hayatını bir anda değiştirmek değildir.
Bazen uyanış,kendine yıllardır ilk kez gerçekten bakabilmektir.
Bugün kendime dönmeyi seçiyorum.
Kendimi başkalarının gözünden değil, kendi kalbimin hakikatiyle görmeyi seçiyorum.
Bana ait olmayan beklentileri, yükleri ve kimlikleri sevgiyle bırakıyorum.
Kendi yolumu başkalarının yolu ile kıyaslamadan yürümeyi seçiyorum.
Kalbimdeki hakikati duymaya niyet ediyorum.
İçimdeki huzura, sevgiye, şefkate ve ilahi bağa yeniden yaklaşmaya niyet ediyorum.
Bugün kendimi bulmaya değil…
Kendimden hiç uzaklaşmadığımı hatırlamaya niyet ediyorum.
kianamaiart
dailybridgerton
snowghoul
tangentwithtanner
s-u-f-j-a-n-s-t-e-v-e-n-s